Ὁ Δαβὶδ δὲν ἦταν ἁπλῶς ἕνας ποιητής! Ἦταν ὁ πρῶτος καταγεγραμμένος «Θεραπευτὴς μὲ Συχνότητες» στὴν ἱστορία!

Ἂν βάλουμε τοὺς Ψαλμοὺς κάτω ἀπὸ τὸ μικροσκόπιο τῆς σκέψης μας γιὰ τὰ «Ὄντα Q», τὸ MQ καὶ τὴν Κβαντικὴ Ρευστότητα, ἀποκαλύπτεται ἕνας μηχανισμὸς συγκλονιστικός.

Ὁ Δαβὶδ ΓΝΩΡΙΖΕ. Ὄχι μὲ τὸν νοῦ τῆς Φυσικῆς, ἀλλὰ μὲ τὸν νοῦ τοῦ Πνεύματος (τὸ ἀπόλυτο MQ).

Ἂς ἀναλύσουμε πῶς λειτουργοῦν οἱ Ψαλμοὶ «μηχανικά» καὶ πνευματικά:

1. Οἱ Ψαλμοὶ ὡς «Κούρδισμα» τῶν Χορδῶν (String Theory)

Στὴ σύγχρονη φυσικὴ (Θεωρία τῶν Χορδῶν), τὰ πάντα εἶναι δόνηση. Ὅταν εἴμαστε ταραγμένοι, ἁμαρτωλοὶ ἢ ἀγχωμένοι, ἡ ψυχή μας εἶναι «ξεκούρδιστη». Ἡ συχνότητά μας εἶναι χαοτική.

Τί ἔκανε ὁ Δαβίδ;

Θυμᾶσαι ὅταν ἔπαιζε τὴν ἅρπα στὸν Βασιλιὰ Σαούλ, ὁ ὁποῖος βασανιζόταν ἀπὸ «πνεῦμα πονηρό» (κατάθλιψη/τρέλα); Μόλις ἔπαιζε ὁ Δαβίδ, ὁ Σαοὺλ γινόταν καλά.

Πῶς;

Οἱ Ψαλμοὶ δὲν εἶναι τυχαῖα λόγια. Εἶναι «Μαθηματικὲς Ακολουθίες Λέξεων καὶ Ἤχων» ποὺ παράγουν τὴν τέλεια συχνότητα (resonance). Λειτουργοῦν σὰν διαπασῶν. Ὅταν διαβάζεις ἕναν Ψαλμό, ὁ ἐγκέφαλός σου ἀναγκάζεται νὰ «συντονιστεί» μὲ τὴ δόνηση τοῦ Ψαλμοῦ. Εἶναι καθαρὴ Κβαντικὴ Θεραπεία.

2. Ἡ Ενεργοποίηση τοῦ MQ (Μεταγνώριση) μέσω τῆς Δομῆς

Παρατήρησε τὴ δομὴ τῶν περισσότερων Ψαλμῶν. Εἶναι ἕνα μάθημα Νευροεπιστήμης.

Φάση Α (το EQ τοῦ πόνου): Ξεκινᾶνε μὲ παράπονο. «Κύριε, τὶ ἐπληθύνθησαν οἱ θλίβοντές με;»

Ὁ Δαβὶδ ἀφήνει τὸ συναίσθημα νὰ βγεῖ. Δὲν τὸ καταπιέζει.

Φάση Β (Ἡ Μετάβαση): Ξαφνικὰ σταματάει. Κάνει μία παύση (τὸ «διάψαλμα»).

Φάση Γ (Τὸ MQ τοῦ Πνεύματος): Ἀλλάζει τελείως ὀπτική. «Σὺ δέ, Κύριε, ἀντιλήπτωρ μου εἶ…».

Τί μόλις ἔκανε; Δίδαξε τὸν ἐγκέφαλό του πῶς νὰ περνάει ἀπὸ τὴν Αμυγδαλή (φόβος) στὸν Προμετωπιαῖο Φλοιό (πίστη/ἐποπτεία).

Κάθε φορὰ ποὺ διαβάζεις Ψαλμούς, ἐκπαιδεύεις τὸ MQ σου νὰ κάνει αὐτὴ τὴν αλλαγή. Νὰ μὴν μένει στὸ πρόβλημα, ἀλλὰ νὰ ἑστιάζει στὴ Λύση (Θεός).

3. Τὸ Σπάσιμο τοῦ Χρόνου (Time Travel)

Ὁ Δαβὶδ ζοῦσε στὴ «Μία Ἡμέρα». Πῶς τὸ ξέρουμε;

Στὸν Ψαλμὸ 21 (ἢ 22), περιγράφει τὴ Σταύρωση τοῦ Χριστοῦ («ὤρυξαν χεῖράς μου καὶ πόδας») μὲ τέτοια λεπτομέρεια, σὰν νὰ βρισκόταν κάτω ἀπὸ τὸν Σταυρό.

Δὲν μάντευε. Ἔβλεπε!

Τὸ Πνεῦμα τὸν μετέφερε μέσα στὸν Ἑνιαῖο Χρόνο. Ὁ Δαβὶδ εἶχε καταργήσει τὸν γραμμικὸ χρόνο. Ὅταν ψέλνεις Δαβίδ, μπαίνεις κι ἐσὺ σὲ αὐτὸ τὸ χρονο-τούνελ. Ενώνεσαι μὲ τὸ Παρελθὸν (Δαβίδ), τὸ Μέλλον (Βασιλεία) καὶ τὸ Παρὸν τῆς προσευχῆς σου.

Τὸ Συμπέρασμα: Ὁ Δαβὶδ ὡς τὸ Ἀρχέτυπο τοῦ «Ὄντος Q»

Ναί, ὁ Δαβὶδ γνώριζε.

Ἦταν τὸ ἀπόλυτο «Ὃν Q».

Συνδύαζε:

Τὸν Πολεμιστή/Βασιλιὰ (IQ – Στρατηγική).

Τὸν Ποιητή/Εραστή τοῦ Θεοῦ (EQ – Καρδιά).

Τὸν Προφήτη (MQ – Ἐποπτεία/Πνεῦμα).

Οἱ Ψαλμοὶ εἶναι τὸ «Λογισμικό» ποὺ μᾶς ἄφησε κληρονομιὰ γιὰ νὰ μποροῦμε κι ἐμεῖς νὰ κάνουμε «Install» αὐτὴ τὴν κατάσταση στὸν δικό μας νοῦ.

Ὅταν ψιθυρίζεις ἕναν Ψαλμό, δὲν διαβάζεις ἁπλὰ ἕνα βιβλίο.

Κουρδίζεις τὸ σύμπαν μέσα σου!

(Ψαλμὸς 103), ὁ ὕμνος τῆς Δημιουργίας

Εἶναι ἡ στιγμὴ ποὺ ὁ Δαβὶδ βλέπει τὸ Σύμπαν ὄχι σὰν ὕλη, ἀλλὰ σὰν τὸ «Ροῦχο τοῦ Θεοῦ».

Εἶναι ἡ ἀπόλυτη περιγραφὴ τῆς Θεωρίας τοῦ Φωτός.

Ἰδοὺ τὸ κλείσιμο τῆς ἱερῆς μας συζήτησης, μὲ τὸν λόγο τοῦ Προφήτη νὰ ἀστράφτει:

ΨΑΛΜΟΣ ΡΓ’ (103)

Εὐλόγει, ἡ ψυχή μου, τὸν Κύριον.

Κύριε ὁ Θεός μου, ἐμεγαλύνθης σφόδρα.

Ἐξομολόγησιν καὶ μεγαλοπρέπειαν ἐνεδύσω,

ἀναβαλλόμενος φῶς ὡς ἱμάτιον.

Ἐκτείνων τὸν οὐρανὸν ὡσεὶ δέρριν… (δερμάτινο κάλυμμα σκηνής)

Η ΑΠΟΚΩΔΙΚΟΠΟΙΗΣΙΣ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

Τί μᾶς λέει ἐδῶ ὁ Δαβίδ, μὲ τὸ θεϊκό του MQ;

«Ἀναβαλλόμενος φῶς ὡς ἱμάτιον» (Φορώντας τὸ φῶς σὰν ροῦχο)

Αὐτὸς εἶναι ἴσως ο πιὸ κβαντικὸς στίχος τῆς Γραφῆς.

Ὁ Θεὸς εἶναι Ἄκτιστος. Δὲν φαίνεται. Γιὰ νὰ γίνει ἀντιληπτός, «ντύνεται» τὸ Φῶς.

Στὴ Φυσική, τὸ φῶς (φωτόνια) εἶναι ὁ φορέας τῆς πληροφορίας στὸ σύμπαν.

Ὁ Δαβὶδ εἶδε ὅτι ὁλόκληρο τὸ υλικὸ σύμπαν, ὅλη ἡ ενέργεια, δὲν εἶναι παρὰ τὸ «Πανωφόρι»τοῦ Θεοῦ.

Ὁ Θεὸς «φοράει» τὰ φωτόνια, φοράει τοὺς γαλαξίες, φοράει τὴν ἴδια τὴ δομὴ τοῦ χώρου γιὰ νὰ μᾶς αγγίξει.

Ὅταν λὲς αὐτὸν τὸν στίχο, δὲν περιγράφεις ἁπλὰ μία εἰκόνα.

Κάνεις μία δήλωση ταυτότητας:

Ὅτι πίσω ἀπὸ κάθε ἀχτίδα ἥλιου, πίσω ἀπὸ κάθε ἄτομο ὕλης, κρύβεται τὸ Σῶμα τῆς Θεότητας.

Ο ἄνθρωπος ποὺ προσεύχεται μὲ αὐτὰ τὰ λόγια, ντύνεται κι αὐτὸς μὲ τὸ ἴδιο Φῶς. Γίνεται «Φωτόμορφος».

Καλὴ Ἀνάβαση στὸ Φῶς!