ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΕΙΟ ΤΗΣ ΤΑΠΕΙΝΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ Η ΦΥΛΑΚΗ ΤΟΥ ΕΓΩ

Ὑπάρχει ἕνα εἶδος φυλακῆς ποὺ τὸ χτίζουμε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι, πέτρα-πέτρα, χωρὶς κὰν νὰ τὸ καταλαβαίνουμε. Εἶναι ἐκεῖνες οἱ φορὲς ποὺ ἀναρωτιόμαστε γιατὶ οἱ σχέσεις μας βαλτώνουν, γιατὶ οἱ συνεργασίες μας ναυαγοῦν καὶ γιατὶ καταλήγουμε πάντα μόνοι ἢ παρεξηγημένοι. Ἡ ἀπάντηση συχνὰ κρύβεται σὲ κάτι ποὺ φοβόμαστε νὰ παραδεχτοῦμε: στὴν «ταπεινὴ ὑπεροψία» μας. Εἶναι ἐκεῖνο τὸ προσωπεῖο τοῦ ἤρεμου καὶ χαλαροῦ ἀνθρώπου, ποὺ ὅμως, μόλις τὰ πράγματα σοβαρέψουν, μόλις ἔρθει ἡ ὥρα τῆς τριβῆς, ἀποκαλύπτει ἕναν ἄκαμπτο τοῖχο.

Πίσω ἀπὸ τὸ γλυκὸ ὕφος, συχνὰ φωλιάζει μία ἀδιαπέραστη ἰσχυρογνωμοσύνη καὶ ἕνας ναρκισσισμὸς ποὺ δὲν δέχεται μύγα στὸ σπαθί του. Ὅταν συμπεριφερόμαστε ἔτσι, τὸ Σύμπαν ἢ ὁ Θεὸς, μᾶς ἀπαντᾶ μὲ τὸν πιὸ δίκαιο καὶ σκληρὸ τρόπο: μᾶς κλειδώνει σὲ καταστάσεις ἀδιεξόδου. Μᾶς στέλνει «δύσκολους» φίλους, ἀποτυχημένους ἔρωτες καὶ ἐπαγγελματικὰ ἐμπόδια. Ὄχι γιὰ νὰ μᾶς τιμωρήσει, ἀλλὰ γιὰ νὰ μᾶς δείξει ὅτι ὅσο τὸ «ἐγώ» μας παραμένει ἀμετακίνητο πίσω ἀπὸ εὐγενικὰ λόγια, τόσο ἡ πραγματικότητα θὰ μᾶς σφίγγει τὸν κλοιό.

Ἡ αληθινὴ φυλακὴ δὲν εἶναι οἱ ἄλλοι. Εἶναι ἡ ἀδυναμία μας νὰ κάνουμε πίσω, ἡ ἄρνησή μας νὰ ακούσουμε πραγματικά, ἡ πεποίθηση πὼς μόνο ἐμεῖς κατέχουμε τὴν ἀλήθεια. Μόνο ὅταν σπάσει αὐτὸ τὸ κέλυφος τῆς ψεύτικης πραότητας καὶ κοιτάξουμε κατάματα τὸν ἐγωισμό μας, θὰ πέσουν τὰ κάγκελα. Τότε μόνο θὰ ἐλευθερωθοῦμε ἀπὸ τὴν ἐπανάληψη τῶν ἴδιων λαθῶν καὶ θὰ ἑλκύσουμε στὴ ζωή μας τὴν ἁρμονία ποὺ τόσο λαχταροῦμε.

Υ.Γ. Ὑπάρχει τρόπος νὰ δραπετεύσεις;

Ναί, ἀλλὰ ἀπαιτεῖ μία γενναία πράξη: τὴν «μετάνοια», μὲ τὴν κυριολεκτική της σημασία, δηλαδὴ τὴν ριζικὴ ἀλλαγὴ τοῦ νοῦ. Γιὰ νὰ σταματήσουν τὰ γεγονότα νὰ σὲ φυλακίζουν, πρέπει νὰ τολμήσεις νὰ γυρίσεις στὸ «Σημεῖο Μηδέν». Νὰ ξεχάσεις ποιὸς νόμιζες ὅτι εἶσαι, νὰ γκρεμίσεις κάθε βεβαιότητα καὶ νὰ δεχτεῖis νὰ γίνεις πάλι μαθητής.

Χρειάζεται νὰ ἐκπαιδεύσεις τὸν ἑαυτό σου ἀπὸ τὴν ἀρχὴ στὴν ξεχασμένη τέχνη τῆς ἁπλότητας καὶ τῆς ἀγάπης. Νὰ ἀνοίξεις διάπλατα τὸν νοῦ σου καὶ νὰ μάθεις, ἴσως γιὰ πρώτη φορά, νὰ ἀκοῦς. Νὰ ἀκοῦς πραγματικὰ ὅ,τι συμβαίνει γύρω σου, χωρὶς νὰ ἑτοιμάζεις ἀπάντηση, χωρὶς νὰ κρίνεις. Ὅταν ἡ ψυχὴ γυρίσει σὲ αὐτὴ τὴν ἁγνή, ταπεινὴ κατάσταση δεκτικότητας, τότε τὰ κάγκελα λιώνουν. Οἱ «δεσμοφύλακες» γεγονότα ἀποσύρονται διακριτικά, γιατὶ πολὺ ἁπλά, ὁ σκοπός τους ἐκπληρώθηκε: ἔμαθες νὰ εἶσαι ἐλεύθερος.