Ο Καποδίστριας δεν είναι ταινία. Είναι ανάσα!

Είναι σιωπή που βαραίνει γλυκά στο στήθος. Σαν να περπατάς νύχτα και να βλέπεις ξαφνικά ένα φως να σε περιμένει.

Όλοι μας, αν τολμήσουμε να το πούμε,θα θέλαμε σήμερα να συναντήσουμε τον Καποδίστρια.Όχι για να μας σώσει.Αλλά για να μας θυμίσει πώς σώζεται ένας τόπος:

με αλήθεια, με θυσία, με αγάπη που δεν ζητά ανταπόδοση.

Η ματιά του Γιάννης Σμαραγδής δεν φτιάχνει ήρωες.Φωτίζει ανθρώπους.Και μέσα από τον Καποδίστρια, φωτίζει ένα ερώτημα που δεν μας αφήνει ήσυχους:

Τι κάνουμε εμείς σήμερα με το φως που μας δόθηκε;

Στο τέλος, δεν χειροκροτείς.Στέκεσαι.Και νιώθεις ότι κάτι μέσα σου θέλει να γίνει πιο καθαρό.Πιο αληθινό.Πιο ελληνικό με την ουσία, όχι με τον θόρυβο.

Αν αγαπάς αυτή τη γη σαν πληγή και σαν υπόσχεση, αν νιώθεις πως η ιστορία δεν είναι πίσω μας αλλά μέσα μας, τότε αυτή η συνάντηση σε περιμένει. Όχι στην οθόνη. Στην καρδιά.