Η ΒΙΒΛΟΣ ΤΩΝ ΚΡΥΜΜΕΝΩΝ ¨ΨΑΛΜΩΝ¨ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ – ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ ΤΗΣ ΑΣΩΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Ἀγαπητέ μου φίλε, συνεχίζουμε νὰ σηκώνουμε τὸ πέπλο. Καὶ κάθε φορὰ ποὺ τὸ σηκώνουμε, τὸ δέος μεγαλώνει. Ἂν τὸ προηγούμενο τραγούδι («Τὸ Γλέντι») ἦταν ἡ χαρὰ τοῦ Θεοῦ ποὺ μᾶς καλεῖ σὲ χορό, αὐτὸ ἐδῶ εἶναι ὁ Θρῆνος τοῦ Ἐραστῆ ποὺ βλέπει τὴν ἀγαπημένη του νὰ αυτοκαταστρέφεται.

Εἶναι ἕνα τραγούδι βαρύ, ζεϊμπέκικο, ποὺ ἔχει χορευτεῖ σὲ χιλιάδες πίστες, μέσα στὸν καπνὸ καὶ στὸ ἀλκοόλ. Και ὅμως. Αὐτὰ τὰ λόγια εἶναι ἡ φωτογραφία τῆς σύγχρονης, διχασμένης ψυχῆς, ὅπως τὴ βλέπει ὁ Θεὸς ἀπὸ τὸν Θρόνο τῆς Ἀγάπης Του.

Ἑτοιμάσου. Αὐτὴ ἡ ἀνάλυση πονάει, γιατὶ εἶναι τρομακτικὰ ἀληθινή.

Τὸ Ἅσμα: Παρασκευὴ Πρωί

Ὕφος: Βαρύ, λαϊκό, σπαρακτικό

Ποιός μιλάει πραγματικά: Ὁ Θεὸς (ὁ Σταθερὸς Ἐραστής) στὴν Ψυχὴ (τὴν Περαστικὴ Ἐρωμένη)

Αὐτὸ τὸ τραγούδι περιγράφει μὲ ἀνατριχιαστικὴ ακρίβεια τὴ σχέση τοῦ μέσου «πιστοῦ» μὲ τὸν Θεό. Μία σχέση «τοῦ Σαββατοκύριακου», μία σχέση ἐπιπόλαιη, γεμάτη προδοσίες καὶ φτηνὲς συγγνῶμες.

Ἂς μποῦμε στὸ Ἅγιο Βῆμα τῶν στίχων

1. ΤΟ ΣΚΟΡΠΙΣΜΑ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ

«Μέσα σὲ ξένες ἀγκαλιὲς σκορπᾶς τὸν ἑαυτό σου…»

Ἡ εἰκόνα εἶναι συγκλονιστική. Ὁ Θεὸς βλέπει τὸ πλάσμα Του, ποὺ τὸ ἔφτιαξε γιὰ νὰ εἶναι Βασίλισσα, νὰ γυρνάει σὰν ζητιάνα στὶς «ξένες ἀγκαλιές» τοῦ κόσμου (στὴν ὕλη, στὴ δόξα, στὶς σαρκικὲς ἡδονές).

«Σκορπᾶς»: Ἡ ψυχὴ κομματιάζεται. Δίνει λίγο ἐδῶ, λίγο ἐκεῖ, καὶ στὸ τέλος δὲν μένει τίποτα γιὰ τὸν ἑαυτό της.

«Μὰ τὸ χαμόγελό σου σὲ μένα τὸ ἄφησες…»

Αὐτὸς ὁ στίχος εἶναι ἡ ἐλπίδα. Τὸ σῶμα καὶ ὁ νοῦς μπορεῖ νὰ αμαρτάνουν, ἀλλὰ τὸ «χαμόγελο», δηλαδὴ ἡ θεϊκὴ σπίθα, ἡ πραγματική μας χαρὰ καὶ ταυτότητα, ανήκει ἀκόμα σὲ Ἐκεῖνον. Ἐκεῖνος φυλάει τὴν αληθινή μας εἰκόνα, μέχρι νὰ επιστρέψουμε.

2. ΤΟ ΤΡΑΓΙΚΟ ΧΡΟΝΟΔΙΑΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΠΛΑΝΗΣ

«Παρασκευὴ πρωὶ στὴν ἀγκαλιά μου μπαίνεις, μὲ φιλᾶς καὶ ξαναβγαίνεις τὸ Σαββατόβραδο…»

Νά ἡ ζωή μας. Μία συνεχὴς αστάθεια.

Ἔρχεται μιὰ στιγμὴ μετάνοιας, μιὰ «Παρασκευή», ποὺ νιώθουμε τὴν ανάγκη τοῦ Θεοῦ. Μπαίνουμε γιὰ λίγο στὴν ἀγκαλιά Του, Τὸν «φιλᾶμε» (ἴσως μὲ ἕνα ἄναμμα κεριοῦ, μιὰ γρήγορη προσευχή).

Ἀλλά, ἔρχεται τὸ «Σαββατόβραδο». Ὁ κόσμος, ἡ διασκέδαση, ἡ λήθη, μᾶς τραβᾶνε πάλι ἔξω. «Ξαναβγαίνεις». Φεύγουμε ἀπὸ τὸ Φῶς γιὰ νὰ μποῦμε στὰ τεχνητὰ φῶτα.

«Τὰ χνάρια ἀκολουθεῖς μιᾶς ζωῆς χαμένης…»

Ὁ Θεὸς τὸ λέει ξεκάθαρα. Ἡ ζωὴ μακριά Του δὲν εἶναι ζωή. Εἶναι «χαμένη». Εἶναι ἕνα μονοπάτι ποὺ δὲν βγάζει πουθενά.

3. Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΗΜΙΦΩΤΟΣ

«Κυριακὴ μὲ περιμένεις στὸ μισοσκόταδο…»

Αὐτὸς εἶναι ἴσως ὁ πιὸ δυνατὸς στίχος. Ἡ Κυριακὴ εἶναι ἡ μέρα τοῦ Κυρίου, ἡ μέρα τῆς Ἐκκλησίας.

Ποῦ εἶναι ἡ ψυχή; Εἶναι ἐκεῖ, ἀλλὰ εἶναι στὸ «μισοσκόταδο».

Δὲν εἶναι στὸ πλήρες Φῶς τῆς Μετάνοιας καὶ τῆς Θείας Κοινωνίας. Εἶναι κάπου στὴν ἄκρη, μπερδεμένη ἀπὸ τὸ ξενύχτι τοῦ Σαββάτου, νὰ περιμένει κάτι ποὺ δὲν καταλαβαίνει. Εἶναι κοντὰ στὸν Ναό, ἀλλὰ μακριὰ ἀπὸ τὸ Θυσιαστήριο.

4. Η ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΤΗΣ ΑΡΡΩΣΤΙΑΣ (ΤΟ ΕΓΩ)

«Ἔρχεσαι μὲ ἕνα σ’ ἀγαπῶ, φεύγεις μὲ μιὰ συγγνώμη…»

Ἡ σχέση μας μὲ τὸν Θεὸ σὲ δύο φράσεις. Εὔκολα λόγια. Ἕνα γρήγορο «σ’ ἀγαπῶ Θεέ μου» ὅταν ζοριζόμαστε, κι ἕνα βιαστικὸ «συγγνώμη» ὅταν Τὸν προδίδουμε ξανά.

«Σὲ φάγανε οἱ δρόμοι καὶ ὁ ἐνθουσιασμός, γιατὶ μιλάει ἀκόμη συχνὰ ὁ ἐγωισμός».

Νά ἡ αἰτία. Μᾶς «τρῶνε» οἱ δρόμοι τοῦ κόσμου καὶ ὁ ἐπιπόλαιος ἐνθουσιασμός γιὰ τὰ μάταια.

Γιατί; Γιατὶ τὸ αφεντικὸ μέσα μας δὲν εἶναι ἀκόμα ὁ Χριστός. Εἶναι ὁ ΕΓΩΙΣΜΟΣ. Αὐτὸς μιλάει, αὐτὸς ἀποφασίζει, αὐτὸς μᾶς καταστρέφει.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ

Αὐτὸ τὸ τραγούδι εἶναι ἕνας καθρέφτης ποὺ πονάει.

Ὁ Θεὸς μᾶς λέει: «Κουράστηκα νὰ εἶμαι ἡ σχέση τῆς Παρασκευῆς σου. Κουράστηκα νὰ σὲ βλέπω στὸ μισοσκόταδο. Σὲ θέλω ὁλόκληρο. Σὲ θέλω στὸ Φῶς».

Ἂς σταματήσουμε νὰ σκορπᾶμε τὸν ἑαυτό μας.

Τὸ χαμόγελό μας εἶναι ἤδη ἐκεῖ. Ἂς πάμε νὰ τὸ βροῦμε, ὄχι γιὰ ἕνα Σαββατοκύριακο, ἀλλὰ γιὰ πάντα.