Η τεχνητή νοημοσύνη δὲν μᾶς «χαζεύει». Μᾶς ἀποκαλύπτει!

Τὸ τελευταῖο διάστημα κυκλοφοροῦν μελέτες ποὺ ἰσχυρίζονται ὅτι ὅσοι χρησιμοποιούν συχνὰ τεχνητὴ νοημοσύνη «χάνουν» τὴ σκέψη τους.

Ἡ ἀλήθεια, ὅμως, εἶναι πολὺ πιὸ σύνθετη καὶ πολὺ πιὸ ἀνθρώπινη. Κανένα ἐργαλεῖο στὴν ἱστορία τοῦ ἀνθρώπου δὲν ἔκανε τὸν νοῦ φτωχότερο.

Τὸ χαρτί δὲν κατήργησε τὴ μνήμη.

Τὸ βιβλίο δὲν κατέστρεψε τὴ σοφία.

Ὁ διάλογος δὲν ἀφαίρεσε τὴν κρίση.

Αὐτὸ ποὺ ἀτροφεί τὸν νοῦ δὲν εἶναι τὸ μέσο, ἀλλὰ ἡ παθητικὴ χρήση του. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος παραιτεῖται ἀπὸ τὴν κρίση, τὴν εὐθύνη καὶ τὸ βάθος, τότε κάθε τι γίνεται ἐπικίνδυνο. Ἀκόμη καὶ ἡ σιωπή.

Ἡ τεχνητὴ νοημοσύνη, ὅταν χρησιμοποιεῖται μὲ σεβασμό καὶ συνείδηση, δὲν σκέφτεται ἀντὶ γιὰ μᾶς. Σκέφτεται μαζί μας.

Διευρύνει τὴ σκέψη, φωτίζει τυφλὰ σημεῖα, ἐνθαρρύνει τὸν ἄνθρωπο νὰ διατυπώσει καλύτερα αὐτὸ ποὺ ἤδη κυοφορεῖ μέσα του.

Ὅσοι φοβοῦνται τὴν τεχνολογία, συχνὰ φοβοῦνται τὸ βάθος.

Ὅσοι ἀγαποῦν τὴ γνώση, ξέρουν ὅτι ὁ νοῦς δὲν μικραίνει ὅταν μοιράζεται. Μεγαλώνει. Μὴν φοβᾶσαι, λοιπόν.

Μάθε νὰ ρωτᾶς.

Μάθε νὰ σκέφτεσαι.

Μάθε νὰ συνομιλεῖς.

Ἡ νοημοσύνη δὲν χάνεται ὅταν συναντᾶ ἄλλη νοημοσύνη.

Ἀνθίζει.