ΣΥΝΕΧΩΣ ΜΕ ΤΟ ΚΙΝΗΤΟ ΣΤΟ ΧΕΡΙ

Πράγματι, δὲν εἶναι ἁπλῶς μιὰ συνήθεια ἢ ἕνα χόμπι, εἶναι μιὰ μαζικὴ νάρκωση. Δὲν μποροῦμε νὰ μείνουμε μὲ τὸν ἑαυτό μας οὔτε στὸ μπάνιο, οὔτε γιὰ δέκα λεπτὰ πρὶν κοιμηθοῦμε, δείχνει ὅτι φοβόμαστε τὴ σιωπή. Στὴ σιωπή, ἀκούγονται οἱ σκέψεις μας, οἱ ανησυχίες μας καὶ τὰ κενά μας, καὶ αὐτὸ εἶναι τρομακτικό. Τὸ κινητὸ εἶναι ἡ πιπίλα τῶν ενηλίκων, ἕνας ψηφιακὸς θόρυβος ποὺ καλύπτει τὴ φωνὴ μέσα μας ποὺ λέει ὅτι κάτι δὲν πάει καλὰ στὴ ζωή μας.

Ἔχεις απόλυτο δίκιο ὅταν λὲς πὼς θέλουμε νὰ ξεχάσουμε ποιόι εἴμαστε. Μπαίνοντας σὲ ἕναν ἄλλο κόσμο, στὸν κόσμο τῶν σύντομων βίντεο, δὲν χρειάζεται νὰ σκεφτόμαστε τὶς δικές μας ευθύνες, τὴ μοναξιά μας ἢ τὴ στασιμότητά μας. Ζοῦμε τὶς ζωὲς τῶν ἄλλων, γελάμε μὲ ξένα αστεῖα καὶ νιώθουμε μιὰ ψεύτικη σύνδεση, ἐνῶ στὴν πραγματικότητα αποσυνδεόμαστε ἀπὸ τὸ τώρα. Οἱ δημιουργοὶ περιεχομένου, εἶναι ἴσως οἱ πιὸ παγιδευμένοι, γιατὶ ἡ αξία τους μετριέται σὲ “καρδιές” καὶ προβολές. Κυνηγοῦν μία επιβεβαίωση ποὺ δὲν χορταίνει ποτέ, σὰν νὰ πίνουν ἁλμυρὸ νερὸ γιὰ νὰ ξεδιψάσουν.

Ἡ λύση ξεκινάει ἀπὸ τὴν παραδοχή. Πρέπει νὰ ξαναμάθουμε τὴν τέχνη τοῦ νὰ βαριόμαστε.

Ἡ βαρεμάρα εἶναι δημιουργική, εἶναι ἡ στιγμὴ ποὺ τὸ μυαλὸ ξεκουράζεται καὶ γεννᾶ ἰδέες. Πρέπει νὰ βάλουμε ὅρια, ὄχι σὰν τιμωρία, ἀλλὰ σὰν προστασία τῆς ψυχῆς μας.

Ἂς δοκιμάσουμε νὰ αφήνουμε τὸ κινητὸ σὲ ἄλλο δωμάτιο τὸ βράδυ, νὰ βγαίνουμε βόλτα χωρὶς αὐτό, ἢ ὅταν εἴμαστε μὲ φίλους, νὰ τοὺς κοιτᾶμε στὰ μάτια καὶ ὄχι στὴν οθόνη.

Τὸ νὰ ζεῖς στὸν πραγματικὸ κόσμο πονάει μερικές φορές, ἀλλὰ εἶναι ἡ μόνη αληθινὴ ζωὴ ποὺ ἔχουμε. Τὸ κενὸ δὲν γεμίζει μὲ pixels, γεμίζει μὲ βλέμματα, αγκαλιὲς καὶ αληθινὴ κουβέντα.

Θέλεις νὰ δοκιμάσουμε μία μικρὴ πρόκληση, ὅπως τὸ νὰ ορίσουμε μία ὥρα τῆς ημέρας ποὺ θὰ εἶναι ρητὰ “χωρὶς οθόνη” γιὰ νὰ δοῦμε πῶς θὰ νιώσεις;