Αν έχεις χάσει ένα αγαπημένο σου ζωάκι, ξέρω, πονάει πολύ…

Όχι απλά επειδή “έφυγε” αλλά γιατί ήταν εκεί σε στιγμές που κανείς άλλος δεν μπορούσε να είναι. Ήταν η χαρά που σε περίμενε χωρίς λόγο. Ήταν τα μάτια που σε καταλάβαιναν χωρίς να μιλήσεις. Ήταν μια αγάπη καθαρή, χωρίς όρους.

Και τώρα υπάρχει ένα κενό… Μια σιωπή… Μια συνήθεια που δεν ολοκληρώνεται. Αν πονάς, είναι γιατί αγάπησες αληθινά.

Και αυτό δεν είναι αδυναμία. Είναι δύναμη. Δεν χρειάζεται να “ξεχάσεις”. Δεν χρειάζεται να “προχωρήσεις γρήγορα”. Πάρε τον χρόνο σου. Θυμήσου. Χαμογέλα όταν μπορείς. Κλάψε όταν χρειάζεται. Γιατί η αγάπη που έδωσες και πήρες, δεν χάνεται. Απλώς αλλάζει μορφή. Μένει μέσα σου. Στις μικρές στιγμές. Στις αναμνήσεις. Στην καρδιά. Και κάπως, με έναν τρόπο ήσυχο, είναι ακόμα μαζί. Κράτα αυτό. Δεν είσαι μόνος.

Ὑστερόγραφο

Τις στιγμές αυτές ο Θεός περπατά πιο κοντά σου από ποτέ.

Δεν κάνει θόρυβο… Έρχεται ήσυχα σαν φως που απλώνεται.

Σε φωτίζει εκεί που πονάς, χωρίς να σου ζητά να μην πονάς.

Και τότε παίρνει το αγαπημένο σου πλάσμα στην αγκαλιά Του.

Το κρατά με τρυφερότητα σαν κάτι πολύτιμο που ποτέ δεν χάνεται. Και κάπως ανεξήγητα το μεταμορφώνει σε φως. Και αυτό το φως το ακουμπά απαλά μέσα στην ψυχή σου. Όχι σαν απώλεια αλλά σαν παρουσία. Σαν να σου ψιθυρίζει:

«Είμαι εδώ… μαζί σου… πάντα!»