Η ΣΙΩΠΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΕΝΗ!

Ἡ σιωπὴ δὲν εἶναι κενή, καθὼς ἐκεῖ εἶναι ποὺ μεγαλώνει ὁ ἐγκέφαλός σου.

Μία πρωτοποριακὴ μελέτη ἀποκαλύπτει ὅτι μόλις δύο ὧρες καθημερινῆς ἡσυχίας μποροῦν νὰ δημιουργήσουν νέα ἐγκεφαλικὰ κύτταρα, εἰδικὰ στὸν ἱππόκαμπο, τὴν περιοχὴ ποὺ εἶναι ὑπεύθυνη γιὰ τὴ μνήμη καὶ τὴ μάθηση.

Αὐτὴ ἡ διαδικασία, ποὺ ὀνομάζεται νευρογένεση, συμβαίνει ὅταν τὸ μυαλὸ εἰσέρχεται σὲ μία ξεκούραστη κατάσταση μακριὰ ἀπὸ τὴ συνεχὴ διέγερση

Ἡ σιωπὴ κυριολεκτικὰ ἀναδομεῖ τὴν ἱκανότητα τοῦ ἐγκεφάλου νὰ θυμᾶται καὶ νὰ σκέφτεται καθαρά.

Στὸν θορυβώδη κόσμο μας, τὸ νὰ παίρνεις χρόνο γιὰ ἡσυχία δὲν εἶναι τεμπελιά, ἀλλὰ ἀπαραίτητη συντήρηση γιὰ τὴν ψυχικὴ ὀξύτητα καὶ τὴ συναισθηματικὴ ἀνθεκτικότητα.

Ὁ ἐγκέφαλός σου σὲ ἱκετεύει νὰ χαμηλώσεις τὴν ἔνταση γιὰ νὰ μπορέσει νὰ λειτουργήσει σωστά.

Στὴν πυθαγόρεια σχολή, οἱ νέοι μαθητὲς περνοῦσαν μία περίοδο ἕως καὶ πέντε ἐτῶν σιωπῆς πρὶν ἀποκτήσουν πλήρη πρόσβαση στὶς διδασκαλίες.

Οἱ ἀρχάριοι μαθητὲς συχνὰ ἄκουγαν τὸν ἴδιο τὸν Πυθαγόρα χωρὶς κἂν νὰ τὸν βλέπουν, καθὼς δίδασκε πίσω ἀπὸ παραπέτασμα!

Ἡ σιωπὴ δὲν θεωροῦνταν τιμωρία, ἀλλὰ μορφὴ μύησης καὶ ἐσωτερικῆς πειθαρχίας.

Οἱ Πυθαγόρειοι πίστευαν ὅτι πρὶν μάθει ὁ ἄνθρωπος νὰ μιλᾶ σοφά, πρέπει πρῶτα νὰ μάθει νὰ σιωπᾶ.

Ἡ πενταετὴς σιωπὴ εἶχε σκοπὸ τὴν αὐτοκυριαρχία, τὸν ἔλεγχο τοῦ ἐγωισμοῦ, τὴν παρατήρηση τοῦ ἑαυτοῦ καὶ τὴν πειθαρχία τοῦ νοῦ.

Ὁ μαθητὴς ἔπρεπε νὰ μάθει νὰ ἀκούει χωρὶς νὰ ἀντιδρᾶ συνεχῶς, νὰ παρατηρεῖ χωρὶς νὰ ἐπιβάλλεται καὶ νὰ ἀντέχει τὴν ἐσωτερική του φλυαρία.