Κάποιο ιστορικό παράδοξο

Στη Γαλλία του 19ου αιώνα οι προοδευτικοί πολίτες που ήταν ορκισμένοι αντιμοναρχικοί ως προς το φρόνημα ήταν παραδοσιακά βοναπαρτιστές, δηλαδή, αποκηρύσσοντας μετά βδελυγμίας τον βασιλικό θεσμό, συντάσσονταν με τη μνήμη ενός αυτοκράτορα, ο οποίος από αυτονομιστής της ιδιαίτερης πατρίδας του, της Κορσικής, και αργότερα οπαδός της Γαλλικής επανάστασης που ήταν, ορίστηκε ΄Υπατος μέχρι που αυτοανακηρύχθηκε και στέφθηκε μόνος του Αυκράτορας και αιματοκύλησε την Ευρώπη, προδίδοντας όλα τα σκλαβωμένα έθνη που είχαν εναποθέσει σε αυτόν τις ελπίδες τους για τη λύτρωσή τους. Κάτι παρόμοια παράλογο συνέβη και με τους Μικρασιάτες αδελφούς μας που η πολιτική του Ελευθέριου Βενιζέλου συνετέλεσε κατά κάποιον τρόπο στο να εγκαταλείψουν κακήν κακώς τις προαιώνιες πατρογονικές εστίες, από τις οποίες δεν είχαν καταφέρει να τους εκδιώξουν ούτε και οι Οθωμανοί επί πέντε αιώνες, και να πάρουν το δρόμο της πικρής προσφυγιάς. Κι όμως όλοι σχεδόν οι πολύπαθοι ξεσπιτωμένοι, ξεριζωμένοι πρόσφυγες υποστήριζαν στις νέες τους πατρίδες το βενιζελικό Κόμμα των Φιλελευθέρων και ήταν ορκισμένοι αντιβασιλικοί, ενώ οι Ελλαδίτες ήταν  στην πλειοψηφία τους φιλοβασιλικοί.

Φοίβος Ι. Πιομπίνος piombinos.com