Περί υστεροφημίας

«Μια λεοπάρδαλη πεθαίνει με τα χρώματά της», λέει μια αφρικανική παροιμία. Όμως και μια παροιμία από τη Μαλαισία, που υπάρχει επίσης σε κινεζική παραλλαγή, λέει κάτι παραπλήσιο: «Ο πεθαμένος ελέφαντας αφήνει τους χαυλιόδοντές του, η πεθαμένη τίγρη το δέρμα της κι ο πεθαμένος άνθρωπος τη φήμη του». Και οι Τούρκοι από τη μεριά τους λένε: «Πεθαίνει τ’ άλογο, μένει ο στάβλος· πεθαίνει το παλικάρι, μένει τ’ όνομά του». Πόσο  να μείνει όμως ζωντανό το όνομά του παλικαριού, εφόσον δεν έχει συνδεθεί με κάποιο ιστορικό γεγονός ή με κάποιο ανδράγαθημα, κάποιο δυνατό έργο;

Ο πατέρας μου έλεγε ότι από τον άνθρωπο εντέλει παραμένει πίσω του καθετί που δημιούργησε, είτε κάθε δέντρο που φύτεψε  είτε κάθε πηγή που έφτιαξε για να ξεδιψούν οι περαστικοί.

Φοίβος Ι. Πιομπίνος   piombinos.com