Το λαϊκό προσκύνημα

        Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται το φαινόμενο, όταν πεθάνει κάποια γνωστή προσωπικότητα του καλλιτεχνικού βίου, οι δημοσιογράφοι να μη φείδονται, με αμετροέπεια, εγκωμίων γι΄αυτήν και δίνουν την εντύπωση πως συναγωνίζονται ποιος   θα υπερθεματίσει σε επαίνους για τον αποθανόντα. Το είδαμε αυτό να συνέβη και με τον πρόσφατο θάνατο γνωστότατου, δημοφιλούς  αστέρα του παλαιού, καλού – λίαν επιεικώς μετριότατου, κατά τη γνώμη μου- ελληνικού κινηματογράφου, που διατηρεί ωστόσο για τον σημερινό θεατή κάποια αθωότητα. Το αποκορύφωμα της όλης σκηνοθεσίας της τελευτής του  ήταν η έκθεση της σορού του σε λαϊκό προσκύνημα και μάλιστα όχι έστω στην εκκλησία της ενορίας του αλλά στον καθεδρικό ναό της Αθήνας,   που δεν το κάναμε, απ’ όσο θυμάμαι,  ούτε για πρόσωπα που δόξασαν την Ελλάδα διεθνώς ή διακρίθηκαν στον τομέα τους. Λες και επρόκειτο για κάποιον πρωθυπουργό, πρόεδρο της δημοκρατίας, μέλος της κυβέρνησης ή της βουλής ή αρχιεπίσκοπο, για κάποιον τέλος πάντων που διέπρεψε ως προς τα κοινά ή κυβέρνησε τη χώρα του.

     Φοίβος Ι. Πιομπίνος    piombinos.com