Περί της Ζωής

     Η Ζωή είναι το υπέρτατο δώρο του Θεού στον άνθρωπο, εξ ου και ζωοδότης καλείται.  Αλγεινή, λοιπόν,  εντύπωση μού προξενούν  πάντοτε οι κάθε είδους κατάρες και με αφήνουν άναυδο αυτοί που τις εκτοξεύουν. Σκέφτομαι κάποιες γυναικούλες, μπορεί και θεοσεβούμενες κατά τ΄άλλα, που μες στο απύθμενο μίσος τους προς κάποιον συνάνθρωπό τους,  εύχονται και τον καταριούνται να τον κάψει ο Θεός. Απύθμενη η βλακεία τους να το θεωρούν φυσικό να κάνουν υποδείξεις στον Θεό και μάλιστα υποδείξεις για να κάνει το κακό ο Πανάγαθος. Την ίδια βλακεία δείχνουν και όσοι ζητάνε τη μη κατάργηση της θανατικής ποινής σε όσες χώρες αυτή εφαρμόζεται ή την επαναφορά της θανατικής καταδίκης για στυγερούς δολοφόνους σε όσες χώρες έχει αυτή καταργηθεί.  Λες και οι ανά τους αιώνες χιλιάδες εκτελέσεις δολοφόνων απέτρεψαν τη διάπραξη εγκλημάτων. Εκείνο για το οποίο  πρέπει να αναρωτηθούμε όλοι μας είναι  γιατί ο Θεός -μια εντελώς παρεξηγημένη έννοια- ή η Φύση, η Ζωή ή όπως αλλιώς θέλει ο καθένας μας να ονομάζει την Υπέρτατη Δύναμη, κρατάει εν ζωή αντί να τους εξαλείφει τους παιδεραστές, τους βιαστές η όποιους άλλους απεχθείς εγκληματίες, αυτούς που εμείς πρόθυμα θα τους στέλναμε στην αγχόνη. Η Ζωή  και μόνο κρίνει πότε έρχεται η στιγμή κάθε ανθρώπου να αποχωρήσει από τον απατηλό, ψευδαισθητικό ετούτο κόσμο και δεν χρειάζεται τις δικές μας υποδείξεις περί τούτου.

     Φοίβος Ι. Πιομπίνος    piombinos.com