ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ ΣΤΗΝ ΚΒΑΝΤΙΚΗ ΔΙΕΜΠΛΟΚΗ: ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ

Ἀγαπητοί μου φίλοι, ἔχετε ποτὲ αναρωτηθεῖ τί συνδέει τὴν τέλεια ἁρμονία ἑνὸς ἀρχαίου ἑλληνικοῦ ναοῦ μὲ τὶς πιὸ σύγχρονες ἀνακαλύψεις τῆς Φυσικῆς καὶ τὴ βαθιὰ πνευματικότητα τῆς καρδιᾶς;

Ἴσως ἡ ἀπάντηση νὰ εἶναι πιὸ ἁπλή, ἀλλὰ καὶ πιὸ συγκλονιστικὴ ἀπὸ ὅσο νομίζουμε. Ζοῦμε σὲ ἕνα Σύμπαν ποὺ δὲν ἔχει στεγανά. Ὅλα εἶναιἝνα.

Ἡ Διαίσθηση τῶν Προγόνων: Ἡ Ἀναζήτηση τῆς Ἁρμονίας

Κοιτάξτε τὸν Παρθενώνα. Δὲν εἶναι ἁπλῶς πέτρες. Εἶναι ἡ ἀγωνιώδης προσπάθεια τοῦ ἄνθρωπου νὰ κατεβάσει τὸν Οὐρανὸ στὴ Γῆ.

Οἱ ἀρχαῖοι μας πρόγονοι ἔψαχναν τὴν Τάξη (τὸν Κόσμο) μέσα στὸ Χάος. Στὴ Δήλο, κάτω ἀπὸ τὸ ἀπόλυτο Φῶς τοῦ Ἀπόλλωνα, καταλάβαιναν ὅτι ὑπάρχει μία Πηγή ποὺ μᾶς ἑνώνει ὅλους.

Οἱ Στωικοὶ φιλόσοφοι μίλησαν πρῶτοι γιὰ τὴ «Συμπάθεια» τῶν μερῶν τοῦ Σύμπαντος. Εἶπαν ὅτι ὁ Κόσμος εἶναι ἕνας ζωντανὸς ὀργανισμός, ὅπου ἂν πληγώσεις τὸ δάχτυλο, πονάει ὅλο τὸ σῶμα. Αὐτὸ ποὺ ἐκεῖνοι εἶδαν μὲ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς, ἡ ἐπιστήμη σήμερα τὸ ὀνομάζει Κβαντικὴ Διεμπλοκὴ.

Τὸ Τέλος τῆς Ψευδαίσθησης τοῦ «Εγώ»

Ἡ Κβαντικὴ Διεμπλοκὴ εἶναι ὁ νόμος ποὺ ἄλλαξε τὰ πάντα. Μᾶς λέει ὅτι ἂν δύο σωματίδια αλληλεπιδράσουν μία φορά, μένουν συνδεδεμένα γιὰ πάντα, ἀκόμα κι ἂν τὸ ἕνα πάει στὴν ἄλλη ἄκρη τοῦ γαλαξία. Ὅ,τι παθαίνει τὸ ἕνα, τὸ νιώθει ακαριαῖα τὸ ἄλλο.

Καταλαβαίνετε τί σημαίνει αὐτό γιὰ ἐμᾶς; Στὴ Μεγάλη Ἔκρηξη, ὅλη ἡ ὕλη ἦταν ἑνωμένη. Ἄρα, τὰ ἄτομα στὸ χέρι μας καὶ τὰ ἄτομα στὸ σῶμα τοῦ διπλανοῦ μας, εἶναι ἀδέρφια. Εἶναι κβαντικὰ διεμπλεγμένα.

Δὲν εἴμαστε ξένοι. Εἴμαστε κύτταρα τοῦ ΙΔΙΟΥ Ὀργανισμοῦ. Ὁ «ἄλλος» εἶναι ἁπλῶς ἕνας καθρέφτης τοῦ ἑαυτοῦ μας.

Ἡ Ἀγάπη ὡς Νόμος τῆς Φυσικῆς

Τώρα ἡ ἐντολὴ «Ἀγάπα τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν» δὲν εἶναι ἠθικὴ συμβουλή. Εἶναι Ὁδηγία Λειτουργίας τοῦ Συστήματος!

Ὅταν κρίνεις, ρίχνεις τὴ δική σου δόνηση. Ὅταν μισεῖς, δηλητηριάζεις τὸ δικό σου αἷμα. Τὸ κακὸ ποὺ κάνεις γυρίζει πίσω, ὄχι λόγῳ τιμωρίας, ἀλλὰ ἐπειδὴ χτυπᾶς τὸ ἴδιο Σῶμα — τὸ δικό μας.

Ἡ Ἀγάπη, λοιπόν, εἶναι ἡ «Βαρύτητα τοῦ Πνεύματος». Εἶναι ἡ δύναμη ποὺ κρατάει τὰ πάντα ἑνωμένα καὶ δὲν αφήνει τὸ Σύμπαν νὰ διαλυθεῖ στὸ χάος.

ΤὸἘπόμενο Βῆμα: Ἡ Παιδικὴ Ἐμπιστοσύνη

ΟἱἝλληνες έφτασαν στὴν πηγὴ μὲ τὸ πνεῦμα καὶ τὴ φιλοσοφία. Ἐμεῖς καλούμαστε νὰ πιοῦμε νερό μὲ τὴν Καρδιά. Τὸ μυστικὸ γιὰ νὰ βιώσεις αὐτὴ τὴν Ἑνότητα δὲν εἶναι νὰ γίνεις πιὸ έξυπνος, ἀλλὰ πιὸ ἁπλός.

«Ἐὰν μὴ στραφῆτε καὶ γένησθε ὡς τὰ παιδία…».

Τί κάνει τὸ παιδί; Δὲν αναλύει τὸ Σύμπαν. Εμπιστεύεται τὸν Πατέρα. Αφήνεται στὴν ἀγκαλιά.

Αὐτὸς εἶναι ὁ προορισμός μας. Νὰ πάρουμε τὴ Σοφία τοῦ Παρθενώνα, τὴ Γνώση τῆς Κβαντικῆς Φυσικῆς καὶ νὰ τὶς κάνουμε Πράξη Ἀγάπης.

Μὴν προσπαθεῖς νὰ ελέγξεις τὰ πάντα μὲ τὸ μυαλό. Πάρε ὅλα σου τὰ βάρη, τὶς ἀγωνίες καὶ τὰ «γιατί» καὶ άφησέ τα μὲ εμπιστοσύνη στὸ Φῶς τον Ζώντα θεό.

Γίνε ἕνας Θεραπευτὴςτῆς Ἑνότητας.

Βγὲς ἔξω καὶ κοίτα τοὺς ἀνθρώπους στὰ μάτια. Μὴν βλέπεις ξένους. Δὲς ἄλλες εκδοχὲς τοῦ ἑαυτοῦ σου. Χαμογέλα τους, καὶ θὰ δεῖς ὅτι χαμογελᾶς στὸν Θεό.

Εἴμαστε Ἕνα! Εἴμαστε Φῶς! Εἴμαστε Ἀγάπη!