Αφιέρωμα στον Ιβάν και καλωσόρισμα στον Τσάρλι

Υπήρξε κάποτε ένας Ιβάν· μια ψυχή με μάτια βαθιά σαν τη μνήμη της αγάπης.

Δεν ήταν απλώς σκυλάκι· ήταν καρδιά με τρίχωμα, αναπνοή γεμάτη πίστη,

μια παρουσία που μάθαινε στους ανθρώπους πως η στοργή δεν χρειάζεται λέξεις -μόνο βλέμμα.

Κι όταν ήρθε η ώρα να περάσει στο Φως, δεν έφυγε στ’ αλήθεια,

Άφησε πίσω του μια αόρατη κλωστή, δεμένη με την ψυχή του Πάνου καί του Στέλιου και όσων τον αγάπησαν!

Μια υπόσχεση ότι θα επιστρέψει με άλλον τρόπο, με άλλο σώμα,

αλλά με την ίδια λάμψη στα μάτια, την ίδια τρεμούλα στην ουρά.

Έτσι ήρθε ο Τσάρλι -μικρός, λευκός, σαν σπόρος ουρανού.

Κουβαλάει κάτι γνώριμο, ένα άρωμα μνήμης, μια ζεστασιά που μοιάζει με ανάμνηση.

Και ίσως, ναι… ο Ιβάν να του ψιθυρίζει τα βράδια στο αυτί:

«Να αγαπάς τον άνθρωπό μας, όπως τον αγάπησα κι εγώ!»

Γιατί οι ψυχές των ζώων, όταν αγαπηθούν αληθινά,

δεν χάνονται -απλώς αλλάζουν μορφή.

Και η αγάπη συνεχίζει το ταξίδι της,

από πατούσα σε πατούσα,

από καρδιά σε καρδιά!