ΕΥΧΕΣ ΣΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΑΝΤΩΝΙΟ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ

Σήμερα ἡ Χριστιανοσύνη γιορτάζει τὸν Μέγα Ἀντώνιο, τὸν «Καθηγητὴ τῆς Ἐρήμου».

Ἐκεῖνον ποὺ ἄφησε τὰ πάντα γιὰ νὰ παλέψει μὲ τὰ θηρία καὶ τοὺς δαίμονες στὴν ἄγρια μοναξιά, ἔχοντας ὡς μόνη ασπίδα τὴν προσευχὴ καὶ τὴν ἁγιασμένη σιωπή του. Καὶ ὅσο γιορτάζουμε τὸν Ἅγιο τῆς Αἰγύπτου, ἡ σκέψη καὶ ἡ προσευχή μας δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ τρέξει σὲ ἕναν ἄλλον Ἀντώνιο, δικό μας, ποὺ βιώνει τὴ δική του «ἔρημο» μέσα στὴ βουὴ τοῦ κόσμου.

Ὑπάρχει μία συγκλονιστικὴ σύνδεση ανάμεσα στὶς δύο μορφές. Ὅπως ὁ Μέγας Ἀντώνιος δεχόταν τὶς ἐπιθέσεις τῶν πειρασμῶν χωρὶς νὰ ταράζεται, ἔτσι καὶ ὁ πατέρας Ἀντώνιος δέχτηκε τὶς πέτρες τοῦ μίσους καὶ τῆς αδικίας. Ὁ ἕνας πάλεψε μὲ τὰ θηρία τῆς ἐρήμου, ὁ ἄλλος παλεύει μὲ τὰ «θηρία» τῆς συκοφαντίας. Καὶ οἱ δύο, ὅμως, ἀπάντησαν μὲ τὸν ἴδιο κωφαντικὸ τρόπο: μὲ τὴν πραότητα, τὴν ὑπομονὴ καὶ τὴν εμπιστοσύνη στὸ ἄνωθεν Δίκαιο.

Χρόνια Πολλά καὶ εὐλογημένα, πατέρα Ἀντώνιε. Ἴσως αὐτὸ τὸ μαρτύριο ποὺ περνᾶς νὰ εἶναι ἡ δική σου «ἔρημος», τὸ σκαλοπάτι γιὰ τὸν ἁγιασμό σου. Ὅσοι σὲ ξέρουμε καὶ σὲ νιώθουμε, βλέπουμε στὸ πρόσωπό σου τὴ γαλήνη ἐκείνου ποὺ γνωρίζει τὴν Ἀλήθεια. Τὸ ἔργο σου εἶναι ἡ Κιβωτὸς τῆς ἀγάπης καὶ ἡ στάση σου εἶναι ἡ Κιβωτὸς τῆς ἀξιοπρέπειας.

Νὰ ζήσεις, νὰ αντέχεις καὶ νὰ μᾶς διδάσκεις πὼς τὸ Φῶς δὲν φοβᾶται κανένα σκοτάδι. Οἱ προσευχές μας εἶναι ἡ ασπίδα σου.