Η αγάπη και η στήριξη του άλλου δεν είναι ζήτημα περιστασιακής διάθεσης ή συγκυριακής ευαισθησίας· είναι στοιχείο της ίδιας μας της ύπαρξης!

Δεν πρόκειται για μια πράξη φιλανθρωπίας που κάνουμε όταν είμαστε «καλά», αλλά για την ίδια την αναπνοή της ανθρωπιάς μας. Το να ενδιαφέρομαι για τον διπλανό μου δεν είναι περιέργεια ούτε υποχρέωση· είναι τρόπος ζωής, σημάδι ότι υπάρχω.

Όταν δεν με αγγίζει ο πόνος ή το βάρος του άλλου, τότε κάτι μέσα μου έχει νεκρωθεί. Δεν είμαι απλώς αποκομμένος· είμαι ένας άνθρωπος που με τη σιωπή του σκοτώνει την αγάπη στην καρδιά του. Ο εγωισμός και η αδιαφορία γεννούν ατμόσφαιρα αποσύνθεσης γύρω μας. Αντίθετα, το άνοιγμα της καρδιάς προς τον άλλον είναι η μόνη πορεία που μας μεταμορφώνει και μας κάνει εικόνα του Θεού που μας δημιούργησε.

Ο Θεός δεν απέδειξε την αγάπη Του με λόγια, αλλά με πράξη, προσφέροντας τον Υιό Του για τον άνθρωπο. Η πρώτη κίνηση του Θεού είναι πάντα η έξοδος από τον εαυτό Του, η «κάθοδος» προς τον άνθρωπο, η συγκατάβαση και η μετοχή στον πόνο μας. Αυτό είναι το μέτρο της αληθινής αγάπης: να εγκαταλείπω το κέλυφος του εγώ μου, να σκύβω πάνω στις πληγές του άλλου, να σηκώνω μαζί του τον σταυρό του.

Αντί λοιπόν να λέμε «Γιατί έπεσε αυτό το κακό πάνω μου;» ας αναρωτηθούμε: «Γιατί οι άνθρωποι γίναμε τόσο σκληροί ώστε να μην μοιραζόμαστε την ευλογία;» Ο Θεός δεν μας εγκατέλειψε· εμείς εγκαταλείπουμε την αγάπη. Κι όμως ακόμη και τότε Εκείνος έρχεται και παίρνει πάνω Του τη φθορά μας, σηκώνει τις αστοχίες μας και τις κάνει ευκαιρία σωτηρίας.

Αυτή είναι η πρόσκληση: να γίνουμε ικανοί να πονέσουμε με τον πόνο του άλλου, να χαρούμε με τη χαρά του, να νοιαστούμε «εγώ για σένα» και «οι πολλοί για τον έναν». Γιατί μόνο έτσι ο κόσμος δεν θα βουλιάζει στη φθορά αλλά θα ανασταίνεται στην αγάπη.