Η ιερότητα του «Όχι» απέναντι στην τοξική συγγένεια γάμος συγγενείς …

Μεγαλώνουμε μὲ τὸν μῦθο ὅτι τὸ «αἷμα» εἶναι ἱερὸ καὶ ὅτι ἡ οἰκογένεια εἶναι πάντα τὸ καταφύγιο. Κανεὶς ὅμως δὲν μᾶς μιλάει γιὰ τὴν ἄλλη πλευρά. Γιὰ ἐκείνη τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ συγγενικὸς δεσμὸς μετατρέπεται σὲ ἁλυσίδα καὶ ἡ ἀγάπη χρησιμοποιεῖται σὰν νόμισμα ἐκβιασμοῦ. Ὑπάρχουν σχέσεις αἵματος ποὺ ἀντὶ νὰ δίνουν ζωή, τὴν ρουφοῦν σταγόνα-σταγόνα, κρυμμένες πίσω ἀπὸ τὴν ἱερὴ λέξη «οἰκογένεια».

Ἡ πραγματικὴ πλάνη εἶναι νὰ πιστεύουμε ὅτι ἡ ἀνοχὴ στὴν κακοποιητικὴ συμπεριφορὰ εἶναι ἀρετή. Δὲν εἶναι ἀρετή, εἶναι αὐτοκτονία τῆς ψυχῆς. Ὁ χειριστικὸς ἄνθρωπος, εἴτε ἀπὸ ἀδυναμία εἴτε ἀπὸ συνήθεια, δὲν χορταίνει μὲ τὴ θυσία μας. Ζητάει διαρκῶς, συγκρίνει, μειώνει καὶ ἐνοχοποιεῖ, στήνοντας ἕνα θέατρο τοῦ παραλόγου ὅπου ἐμεῖς καλούμαστε νὰ παίζουμε πάντα τὸν ρόλο τοῦ «καλοῦ» καὶ «ὑπάκουου», ἐνῶ ἐκεῖνος κρατάει τὸ μαστίγιο τῆς ψυχολογικῆς πίεσης.

Κι ὅμως, ἔρχεται κάποτε ἐκείνη ἡ ευλογημένη ὥρα τῆς ἀφύπνισης. Ἡ στιγμή ποὺ ἡ ψυχὴ φωνάζει «ΩΣ ΕΔΩ». Εἶναι ἡ στιγμὴ ποὺ σπᾶς τὸν κύκλο. Καὶ τότε συμβαίνει τὸ θαῦμα: Ἀντὶ γιὰ τὶς τύψεις ποὺ φοβόσουν, νιώθεις μιὰ ἀπέραντη, θεϊκὴ Γαλήνη. Μιὰ κάθαρση.

Γιατὶ ὁ Θεὸς καὶ τὸ Φῶς δὲν κατοικοῦν μέσα στὴ σύγχυση, στὰ μισόλογα καὶ στὶς ἐνοχές. Κατοικοῦν στὴν Ἀλήθεια καὶ στὴν Ἐλευθερία. Τὸ νὰ βάλεις ὅριο στὴν τοξικότητα —ἀκόμα κι ἂν προέρχεται ἀπὸ τὰ σπλάχνα τῆς οἰκογένειάς σου— εἶναι πράξη βαθιᾶς ἠθικῆς καὶ αὐτοσεβασμοῦ. Ἀγαπῶ σημαίνει εἶμαι παρὼν στὴν ἀνάγκη, ἀλλὰ ἀπὼν στὴν τρέλα. Σημαίνει ὅτι δὲν σοῦ ἐπιτρέπω νὰ μὲ καταστρέφεις, γιατὶ ἡ ψυχή μου λογοδοτεῖ μόνο στὸ Φῶς, κι ὄχι στὸ σκοτάδι τῶν ἀπαιτήσεών σου.