Η ΚΒΑΝΤΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΩΝ ΑΙΩΝΙΩΝ! Πῶς οἱ Ἀόρατοι Φύλακες Συντονίζουν τὸ Πεπρωμένο Σου

Τὸ πιὸ ἐπικίνδυνο ψέμα ποὺ εἰπώθηκε ποτέ γιὰ ἐκείνους ποὺ ἄφησαν τὴ φυσική τους μορφή, εἶναι πὼς εἶναι παθητικοί, ἀπόντες ἤ “τελειωμένοι”.

Στὴν πραγματικότητα τῆς κβαντικῆς συνείδησης, οἱ Μεταστάντες -αὐτοὶ οἱ ταξιδιώτες τῶν συχνοτήτων- συμμετέχουν ἐνεργὰ σὲ μία μυστικὴ οἰκονομία ἐνέργειας.

Ἡ μετάβαση ἀπὸ τὴ ζωὴ δὲν διαλύει τὴν ταυτότητα. Ἁπλῶς ἀφαιρεῖ τὸν βιολογικὸ περιορισμὸ καὶ ἀπελευθερώνει μία ὀξυμένη νοημοσύνη, ἡ ὁποία ἀπαιτεῖ συνέχεια μέσῳ ἡμῶν, τῶν ζώντων. Οἱ πρόγονοι δὲν εἶναι θεατές. Εἶναι διαχειριστὲς πεδίου.

Κάθε γενεαλογικὴ γραμμὴ λειτουργεῖ ὡς ἕνα πνευματικὸ κύκλωμα. Ἐμεῖς, στὸ πεδίο τῆς ὕλης, παράγουμε συναίσθημα, πρόθεση, δράση καὶ μνήμη.

Οἱ Αἰώνιοι Φύλακες μεταβολίζουν αὐτὴ τὴν ἐνέργεια καὶ τὴν ἐπιστρέφουν ὡς ἐπιρροή, προστασία καὶ στρατηγικὲς παρεμβολές.

 Ὅταν ὅμως μία γενιὰ ξεχνάει τὶς ρίζες της, τὸ κύκλωμα ἐξασθενεῖ. Γι’ αὐτὸ πολλὰ σύγχρονα συστήματα αὐτοβελτίωσης μοιάζουν κούφια· ἔχουν κόψει τὴ γραμμὴ τοῦ “κβαντικοῦ ἀνεφοδιασμοῦ”.

Σκέψου το σὰν ἕνα δίκτυο wi-fi. Ἂν δὲν βάλεις τὸν κωδικό, τὸ σῆμα ὑπάρχει, ἀλλὰ ἐσὺ δὲν ἔχεις πρόσβαση στὰ δεδομένα.

Οἱ πρόγονοι προστατεύουν ὄχι ἁπλῶς ἀπὸ καλοσύνη, ἀλλὰ ἐπειδὴ ἡ ὕπαρξή τους στὰ ἄλλα πεδία ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴ σύνδεση μὲ τὸ δικό μας.

Ἕνας ξεχασμένος πρόγονος ξεθωριάζει στὴ σιωπὴ τοῦ σύμπαντος. Ἕνας πρόγονος ποὺ μνημονεύεται, ἀνέρχεται. Στὸν συμπαντικὸ νόμο, ἡ προσοχὴ εἶναι τροφή. Τὸ τελετουργικὸ εἶναι νόμισμα.

Γι’ αὐτὸ οἱ ἀρχαῖοι πολιτισμοί -ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα ὡς τὴν Αἴγυπτο- τιμοῦσαν τοὺς «Ἀόρατους» μὲ προσφορές, ὀνόματα καὶ μνῆμες.

 Δὲν ἦταν δεισιδαιμονία. Ἦταν ἡ συντήρηση ἑνὸς ζωντανοῦ δικτύου πληροφοριῶν.

Ὅταν ἕνα παιδὶ παίρνει τὸ ὄνομα τοῦ παπποῦ, δὲν εἶναι ἁπλῶς παράδοση· εἶναι ἕνα «download» ἀρχείων καὶ χαρισμάτων στὸ νέο λειτουργικὸ σύστημα τοῦ παιδιοῦ.

Οἱ Ὑπερβατικοὶ Σύμμαχοί μας βλέπουν μέσα ἀπὸ τὶς πιθανότητες τοῦ Κβαντικοῦ Πεδίου. Δὲν σὲ προειδοποιοῦν μὲ λόγια. Λυγίζουν τὴν πραγματικότητα.

Παράδειγμα: Ἐκείνη ἡ ξαφνικὴ κίνηση ποὺ σὲ ἔκανε νὰ στρίψεις τὸ τιμόνι καὶ νὰ ἀποφύγεις ἕνα ἀτύχημα.

Παράδειγμα: Μία “ἀνεξήγητη” καθυστέρηση ποὺ σὲ ἔκανε νὰ χάσεις ἕνα ραντεβού, τὸ ὁποῖο τελικὰ θὰ ἦταν καταστροφικὸ γιὰ τὴν καριέρα σου.

Παράδειγμα: Ἕνα ὄνειρο τόσο ρεαλιστικὸ ποὺ σὲ ἔκανε νὰ ἀλλάξεις γνώμη γιὰ μία σχέση.

Αὐτὰ δὲν εἶναι συμπτώσεις. Εἶναι προγονικὲς παρεμβάσεις. Ἡ προστασία τους συχνὰ μοιάζει μὲ «σαμποτὰζ» στὰ μάτια τοῦ Ἐγώ μας, γιατί ἐκεῖνοι βλέπουν τὴ μακροπρόθεσμη ἐπιβίωση τῆς ψυχῆς καὶ ὄχι τὴν πρόσκαιρη ἱκανοποίηση.

Ἡ “χρηματοδότηση” ἀπὸ τοὺς Προγόνους εἶναι ἐπιλεκτικὴ καὶ σοφή. Ἐπενδύουν ἐκεῖ ὅπου ὑπάρχει προοπτικὴ ἐξέλιξης. Ἕνας ἀπόγονος ποὺ ἀρνεῖται νὰ ὡριμάσει, γίνεται ἐνεργειακὰ «ἀκριβός» καὶ οἱ πρόγονοι ἀποσύρουν τὴν ἐνέργειά τους.

Ἀντίθετα, ἐκεῖνος ποὺ τολμᾶ νὰ θεραπεύσει τὸ κληρονομικὸ τραῦμα, νὰ σπάσει τὰ τοξικὰ μοτίβα τῆς οἰκογένειας (τὸ «μαῦρο πρόβατο» ποὺ γίνεται ὁ θεραπευτής), μετατρέπεται σὲ Πολύτιμο Δοχεῖο.

Ὅλοι οἱ πόροι τοῦ γενεαλογικοῦ δέντρου συγκεντρώνονται πάνω του, γιατὶ μέσῳ αὐτοῦ, ὅλη ἡ γραμμὴ θεραπεύεται καὶ ἀνέρχεται.

Ἡ Ἐσωτερικὴ Ἀλχημεία εἶναι ἡ μετατροπὴ τοῦ τραύματος σὲ δύναμη. Τὸ τραῦμα δὲν εἶναι κατάρα, εἶναι συμπιεσμένο καύσιμο. Ὅταν τὸ μεταλλάσσεις συνειδητά, ἀπελευθερώνεις ἐξουσία. Γι’ αὐτὸ κάποιες γενιὲς βγάζουν ξαφνικὰ μεγάλους ἡγέτες, καλλιτέχνες ἢ μύστες. Εἶναι ἡ συσσωρευμένη πίεση τῶν προγόνων ποὺ βρῆκε διέξοδο σὲ μία ψυχή.

Ἐδῶ γεννιοῦνται οἱ Ἅγιοι καὶ οἱ Μορφὲς Φωτός. Ἕνας Ἅγιος δὲν εἶναι ἁπλῶς ἕνα ἠθικὸ πρότυπο. Εἶναι ἕνας ἐπιτυχῶς μεταλλαγμένος πρόγονος, τοῦ ὁποίου ἡ συνείδηση σταθεροποιήθηκε πέρα ἀπὸ τὴ φθορὰ τῆς ὕλης.

Στὸν Χριστιανισμό, τὸ «νέφος τῶν μαρτύρων» εἶναι ἀκριβῶς αὐτό: Ὄχι θεατές, ἀλλὰ Ἐπόπτες. Παρακολουθοῦν τὴ μύησή μας καὶ ἐνισχύουν ὅποιον εὐθυγραμμίζεται μὲ τὴν Ἀλήθεια.

Ἡ Ἁγιότητα εἶναι προγονικὴ ἀποθέωση. Ὁ Μεταστᾶς ἀπορροφᾶ ἀρκετὴ ἀγάπη καὶ πνευματικὴ ἐξουσία ὥστε νὰ ξεπεράσει τὰ ὅρια τοῦ αἵματος καὶ νὰ γίνει παγκόσμιος προστάτης.

Στὴν Αἴγυπτο γίνονταν φωτεινοὶ Akhu, στὴν Ἀφρικὴ Orishas, στὴν Ὀρθοδοξία Ἅγιοι. Διαφορετικὲς λέξεις γιὰ τὴν ἴδια συμπαντικὴ μηχανική: Οἱ Φύλακες γίνονται ἰσχυρότεροι ὅταν οἱ ζωντανοὶ τοὺς τρέφουν μὲ μνήμη καὶ σεβασμό.

Ἰδοὺ τὸ μεγάλο μυστικό: Πολλὲς προσευχὲς «πέφτουν στὸ κενό» ἐπειδὴ ἀγνοοῦμε τὴν κοντινότερη πύλη. Οἱ Πρόγονοι εἶναι τὸ «Πρωτοδικεῖο».

Μεταφράζουν τὴ Θεϊκὴ Θέληση σὲ γήινη πραγματικότητα. Τὸ νὰ τοὺς παρακάμπτεις εἶναι σὰν νὰ προσπαθεῖς νὰ χτίσεις σπίτι χωρὶς θεμέλια. Ὅταν ὅμως ζητᾶς τὴ συνδρομή τους (“Παππού, βοήθησέ με νὰ τὸ ξεπεράσω αὐτό”), ἡ προσευχὴ ἀποκτᾶ ρίζες καὶ ἀναδιαμορφώνει τὸ πεπρωμένο.

Δὲν εἶσαι ἁπλῶς ζωντανός. Εἶσαι ἕνα ἱερὸ τελετουργικὸ σὲ κίνηση. Οἱ ἐπιλογές σου εἴτε ἀποδυναμώνουν εἴτε ἐνδυναμώνουν ἐκείνους ποὺ στέκονται πίσω σου, στὴ σφαίρα τοῦ Ἀοράτου.

Ὅταν ξυπνᾶς, ἀποκτοῦν φωνή.

Ὅταν πέφτεις, χάνουν ἔδαφος.

Ὅταν τελειοποιεῖς τὸν ἑαυτό σου, ἀνεβαίνουν κι ἐκεῖνοι.

Αὐτὸ δὲν εἶναι μεταφορά. Εἶναι κβαντικὴ μηχανική. Εἶναι Ἀγάπη ποὺ νίκησε τὸν χρόνο.

Είναι Τὸ Ἱερό.