Ο ΕΡΩΤΑΣ ΑΣΦΥΚΤΙΑ ΣΤΑ ΛΙΓΑ ΤΕΤΡΑΓΩΝΙΚΑ: Η ΩΜΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΚΑΤΟΙΚΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΘΟΣ

Όλοι πέφτουμε στην ίδια γλυκιά παγίδα. Γνωρίζεις τον άνθρωπό σου, η χημεία είναι εκρηκτική και το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι είναι: «Πότε θα μείνουμε μαζί;». Φαίνεται ιδανικό, οικονομικά βολικό και συναισθηματικά ως η απόλυτη ένωση. Όμως, ας σταθούμε λίγο εδώ και ας δούμε την αλήθεια κατάματα, βασισμένοι στη βαθιά γνώση των ανθρώπινων σχέσεων.

Μήπως αυτή η βιασύνη για κοινή στέγη είναι τελικά η αρχή του τέλους για τον ερωτισμό; Η απάντηση είναι πως ναι, η ανεξέλεγκτη συγκατοίκηση μπορεί να μετατρέψει έναν φλογερό εραστή σε απλό συγκάτοικο.

Η Παγίδα της Ρουτίνας και η Ανάγκη για “Αέρα”

Μια θεμελιώδης αλήθεια για τις σχέσεις είναι πως ο έρωτας, για να επιβιώσει, χρειάζεται σωστή διαχείριση της ελευθερίας. Όταν στριμώχνεσαι σε ένα κοινό διαμέρισμα, όπου μοιράζεσαι τα πάντα -από τον καναπέ μέχρι το μπάνιο- η «μυστηριακή» πλευρά του άλλου εξατμίζεται.

Η υπερβολική οικειότητα και η συνήθεια είναι οι σιωπηλοί δολοφόνοι του πάθους. Για να επιθυμήσεις κάποιον, πρέπει να υπάρχει μία απόσταση να διανύσεις. Πρέπει να σου λείψει, να τον φανταστείς, να τον αναζητήσεις. Μέσα στη διαρκή τριβή της συγκατοίκησης στα λίγα τετραγωνικά, το «εγώ» χάνεται μέσα στο «εμείς» και η ερωτική ένταση ξεφουσκώνει, γιατί πολύ απλά δεν υπάρχει πλέον το άγνωστο.

Ο Χρυσός Κανόνας για Κοινή Στέγη: Η Απόλυτη Αυτονομία

Αν είναι, λοιπόν, να προχωρήσετε σε συγκατοίκηση, ας το κάνετε με όρους που προστατεύουν τον έρωτα. Ο κανόνας είναι ένας και είναι αδιαπραγμάτευτος: Πρέπει να υπάρχει τεράστιος χώρος. Δεν μιλάμε απλώς για ένα δωμάτιο παραπάνω, αλλά για μια δομή σπιτιού που επιτρέπει την απόλυτη αυτονομία.

Ιδανικά, το σπίτι πρέπει να είναι τόσο μεγάλο ώστε ο καθένας να έχει ουσιαστικά το δικό του «διαμέρισμα» μέσα σε αυτό. Δικό του μπάνιο, δικό του χώρο απομόνωσης, δικό του άβατο. Μόνο έτσι μπορεί ο καθένας να διατηρήσει την ατομικότητά του, να φορτίσει τις μπαταρίες του μακριά από τον άλλον και να συναντήσει τελικά τον σύντροφό του σαν εραστής που τον επιθυμεί και όχι σαν συγκάτοικος που γκρινιάζει για την καθημερινότητα.

Διατηρώντας τη Φλόγα Ζωντανή μέσω της Απόστασης

Το κλειδί για μια ζωντανή, ερωτική σχέση είναι η ποιότητα της παρουσίας και η μάχη ενάντια στην πλήξη. Όταν ζεις χωριστά, ή έστω σε χωριστές πτέρυγες του ίδιου σπιτιού, κάθε συνάντηση είναι ένα πραγματικό ραντεβού. Δεν βλέπεις τον άλλον με τις πυτζάμες και την κούραση της ημέρας συνεχώς, σε μια ατελείωτη λούπα. Τον βλέπεις όταν και οι δύο το επιλέγετε, διατηρώντας την ωραία εικόνα, τον θαυμασμό και τον σεβασμό.

Αυτή η αναγκαία απόσταση σου δίνει τον χώρο να δουλέψεις τις δικές σου φαντασιώσεις και να τις φέρεις στη σχέση φρέσκες. Άρα, ας μην βιαζόμαστε να «νοικοκυρευτούμε». Η αγάπη θέλει αέρα για να αναπνεύσει. Αν δεν μπορείτε να έχετε δύο σπίτια, τουλάχιστον φροντίστε το ένα να είναι αρκετά μεγάλο ώστε να μπορείτε να χάνεστε, για να μπορείτε μετά να ξαναβρίσκεστε με πραγματική λαχτάρα.