ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ

Πολλὲς φορὲς πιστεύουμε ὅτι κάποιος μπορεῖ νὰ μᾶς ἀγαπήσει πραγματικὰ ἐπειδὴ εἴμαστε ὄμορφοι, ἱκανοί, ἢ ἐπειδὴ τοῦ προσφέρουμε πράγματα καὶ τὸν εὐχαριστοῦμε. Ὅμως ἡ ἀνθρώπινη ἀγάπη, ὅταν εἶναι ἀποκομμένη ἀπὸ τὸν Δημιουργό της, καταλήγει νὰ μοιάζει μὲ μία καλοστημένη θεατρικὴ παράσταση.

Εἴμαστε σὰν ἐκείνους τοὺς ἠθοποιοὺς ποὺ ὅταν τελειώσει ἡ παράσταση καὶ κατέβει ἡ αὐλαία, ἔχουν ταυτιστεῖ τόσο πολὺ μὲ τὸν ρόλο τους, ποὺ νομίζουν ὅτι εἶναι αὐτοὶ οἱ ρόλοι καὶ στὴν καθημερινότητά τους.

Ζοῦμε σὲ μία ψευδαίσθηση, παίζοντας ρόλους ἁπλῶς γιὰ νὰ εἴμαστε ἀρεστοὶ καὶ νὰ παίρνουμε ἐπιβεβαίωση. Ὅλο αὐτὸ ὅμως τελικὰ εἶναι ἁπλῶς γιὰ νὰ εἴχαμε νὰ λέγαμε. Μία ψευδαίσθηση ποὺ νομοτελειακὰ κάποτε γκρεμίζεται, ἀφήνοντας πίσω της πόνο καὶ κενό.

Ἡ ἀλήθεια εἶναι μία καὶ κρύβει μέσα της τὴν ἀπόλυτη ἐλευθερία. Δὲν μπορεῖς νὰ ἀγαπήσεις ἀληθινὰ κανέναν, καὶ κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ σὲ ἀγαπήσει ἀληθινά, ἂν αὐτὴ ἡ ἀγάπη δὲν περάσει πρῶτα μέσα ἀπὸ τὸν Ζῶντα Θεό. Ἔξω ἀπὸ Αὐτὸν καὶ τὴν ἱερή Του ματιά, καμία ἀγάπη δὲν ἔχει ρίζες. Χωρὶς Ἐκεῖνον, ἡ ἀγάπη εὔκολα γίνεται ἰδιοτέλεια, ἀνάγκη καὶ προσκόλληση. Γίνεται ἕνα φτωχὸ θέατρο ἀνταλλαγῆς συναισθημάτων ὅπου ὁ καθένας ψάχνει νὰ γεμίσει τὸ δικό του ἄδειο δοχεῖο.

Γι’ αὐτὸ ἀκριβῶς καλούμαστε νὰ ἀγαπᾶμε τοὺς πάντες διαμέσου τοῦ Θεοῦ. Ὅταν ἀγαπᾶς τὸν ἄλλον μέσα ἀπὸ τὰ μάτια τοῦ Χριστοῦ, δὲν περιμένεις ἀντάλλαγμα. Δὲν τὸν ἀγαπᾶς γιὰ αὐτὸ ποὺ σοῦ προσφέρει, ἀλλὰ γιὰ αὐτὸ ποὺ πραγματικὰ εἶναι: μία αἰώνια, πολύτιμη ψυχὴ πλασμένη ἀπὸ τὸ ἴδιο Φῶς. Αὐτὴ ἡ ἀγάπη δὲν τελειώνει ὅταν σβήσουν τὰ φῶτα τῆς σκηνῆς. Δὲν φθείρεται, δὲν ἀπαιτεῖ, δὲν φυλακίζει καὶ δὲν πληγώνει.

Μὴν ψάχνεις τὴν ἀγάπη στοὺς ἀνθρώπινους ρόλους καὶ στὰ προσωπεῖα τῆς καθημερινότητας. Βρὲς τὴν Πηγὴ τῆς Ἀγάπης, ἑνώσου μαζί Της, καὶ τότε θὰ δεῖς ὅτι μόνο ὅταν ἀγαπᾶς διαμέσου τοῦ Θεοῦ, ἀγαπᾶς ἀληθινά. Ὅλα τὰ ἄλλα εἶναι ἁπλῶς μία παράσταση ποὺ φτάνει στὸ τέλος της.