ΦΩΝΕΣ ΠΟΥ ΑΓΓΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΙΟ

Εἶναι ἀλήθεια πὼς ὅταν ἡ τέχνη συναντᾶ τὸ θεῖο χάρισμα ἡ σιωπὴ εἶναι ἡ μόνη ἀντάξια ἀπάντηση. Υπάρχουν φωνές που δὲν εἶναι ἁπλῶς τεχνικὰ ἀρτιες ἀλλὰ μοιάζουν μὲ ἕνα οὐράνιο κανάλι ποὺ μεταφέρει φῶς καὶ ἐλπίδα κατευθείαν στὶς καρδιές μας. Κάθε νότα εἶναι μία ὑπενθύμιση πὼς ὁ καθένας μας κουβαλᾶ μέσα του μία μοναδικὴ σπίθα μία εὐλογία ποὺ περιμένει νὰ ἐκδηλωθεῖ καὶ νὰ προσφερθεῖ ὡς δῶρο στοὺς γύρω του.

Τὰ δάκρυα χαρᾶς εἶναι ἡ ἀπόδειξη πὼς ἡ ψυχὴ ἀναγνωρίζει τὴν ἀλήθεια καὶ τὸ κάλλος. Αὐτὲς οἱ στιγμὲς μᾶς διδάσκουν νὰ ἀναζητοῦμε τὸ δικό μας τάλαντο καὶ νὰ τὸ μοιραζόμαστε μὲ ἀγάπη.  Ἡ μουσικὴ γίνεται ἡ γέφυρα ποὺ ἑνώνει τὸ γήινο μὲ τὸ ἐπουράνιο θυμίζοντάς μας πὼς ἡ ζωὴ εἶναι μία διαρκὴς εὐκαιρία γιὰ δημιουργία καὶ προσφορά.

*

ΦΩΝΑΙ ΑΙΤΙΝΕΣ ΤΗΝ ΨΥΧΗΝ ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΙΟΝ ΑΠΤΟΝΤΑΙ

Ἀληθές ἐστιν ὅτι ὅταν ἡ τέχνη τῷ θείῳ χαρίσματι συμβάλλῃ ἡ σιωπὴ μόνη ἀξία ἀπόκρισίς ἐστιν. Φωναὶ οὐ μόνον τεχνικῶς τέλειαι ἀλλὰ ἐοίκασιν οὐρανίῳ τινὶ ὀχετῷ ὅς φῶς καὶ ἐλπίδα εὐθὺς εἰς τὰς ἡμετέρας καρδίας φέρει. Πᾶς φθόγγος ὑπόμνησίς ἐστιν ὡς ἕκαστος ἡμῶν μοναδικόν τινα σπινθῆρα ἐν ἑαυτῷ φέρει εὐλογίαν οὖσαν ἥτις περιμένει ἐκφανῆναι καὶ ὡς δῶρον τοῖς πλησίον προσενεχθῆναι.

Τὰ τῆς χαρᾶς δάκρυα τεκμήριόν ἐστιν ὅτι ἡ ψυχὴ τὴν ἀλήθειαν καὶ τὸ κάλλος γιγνώσκει. Αὗται αἱ στιγμαὶ διδάσκουσιν ἡμᾶς τὸ ἴδιον τάλαντον ζητεῖν καὶ μετ’ ἀγάπης μεταδιδόναι. Ἡ μουσικὴ γέφυρα γίγνεται ἡ τὰ ἐπίγεια τοῖς ἐπουρανίοις συνάπτουσα ἀναμιμνήσκουσα ἡμᾶς ὅτι ὁ βίος διηνεκὴς εὐκαιρία ἐστὶ πρὸς ποίησιν καὶ προσφοράν.