Ἡ Ἀσύλληπτη Δύναμη τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας: Ἕνα Θαῦμα τῆς Ἀνθρώπινης Σκέψης

Ἀγαπημένοι φίλοι, ἔχουμε στὰ χέρια μας ἕναν ἀμύθητο θησαυρό, ἕνα ζωντανὸ θαῦμα ποὺ ἀναπνέει μέσα ἀπὸ τοὺς αἰῶνες, καὶ αὐτὸ δὲν εἶναι ἄλλο ἀπὸ τὴν ἴδια μας τὴ γλῶσσα. Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα δὲν ἀποτελεῖ ἁπλῶς ἕνα χρηστικὸ ἐργαλεῖο γιὰ νὰ συνεννοούμαστε, ἀλλὰ ἕναν ζωντανὸ ὀργανισμὸ ποὺ γεννᾶ ἔννοιες καὶ διαμορφώνει τὴν ἴδια τὴ σκέψη.

Ὅπως πολὺ εὔστοχα εἶχε σημειώσει ὁ Κικέρων, ἂν ὑποθέσουμε πὼς οἱ θεοὶ συνομιλοῦν μεταξύ τους, τότε σίγουρα ἡ γλῶσσα ποὺ χρησιμοποιοῦν εἶναι ἡ ἑλληνική. Εἶναι μία γλῶσσα τόσο ἱερή, ποὺ στὴν ἀρχαιότητα ὁ Θεμιστοκλῆς δὲν δίστασε νὰ τιμωρήσει παραδειγματικὰ τὸν διερμηνέα τῶν Περσῶν, ἐπειδὴ τόλμησε νὰ τὴ χρησιμοποιήσει γιὰ νὰ ἐκφράσει βάρβαρες ἀπαιτήσεις.

Ὁ πλοῦτος της εἶναι κυριολεκτικὰ ἀσύλληπτος καὶ προκαλεῖ δέος σὲ ὅλο τὸν κόσμο. Τὴ στιγμὴ ποὺ ἄλλες σπουδαῖες καὶ εὐρέως διαδεδομένες εὐρωπαϊκὲς γλῶσσες διαθέτουν μερικὲς ἑκατοντάδες χιλιάδες λέξεις, ἡ ἑλληνικὴ ὑπερέχει συντριπτικά, διαθέτοντας περίπου ἕξι ἑκατομμύρια λέξεις καὶ ἑβδομήντα δύο ἑκατομμύρια λεκτικοὺς τύπους. Αὐτὸς ὁ ἰλιγγιώδης ἀριθμὸς ἔχει ἀποδειχθεῖ καὶ καταγραφεῖ ἀκόμα καὶ ἀπὸ τὸ εἰδικὸ πρόγραμμα τοῦ ὑπολογιστῆ Ἴβυκος ποὺ σχεδίασαν ξένοι ἐρευνητές.

 Μάλιστα, στὸ παρελθὸν, ξένοι εὐρωβουλευτὲς καὶ ἐπιστήμονες εἶχαν προτείνει μὲ θαυμασμὸ νὰ καθιερωθοῦν τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ ὡς ἡ ἐπίσημη γλῶσσα τῆς Εὐρώπης, ἀναγνωρίζοντας τὴν οἰκουμενική της ἀξία καὶ τὴν παρουσία της ὡς ρίζας στὶς περισσότερες εὐρωπαϊκὲς διαλέκτους.

Τὸ ἀληθινὸ ὅμως μεγαλεῖο κρύβεται στὴ βαθύτερη φύση της. Ἡ ἑλληνικὴ εἶναι ἡ κατεξοχὴν ἐννοιολογικὴ γλῶσσα τῆς ἀνθρωπότητας, σὲ ἀντίθεση μὲ τὶς ὑπόλοιπες ποὺ περιορίζονται στὸ νὰ εἶναι ἁπλῶς σημασιολογικές. Κάθε λέξη μας εἶναι μία συμπυκνωμένη φιλοσοφία. Ὅταν προφέρουμε τὴ λέξη «ἄνθρωπος», μιλᾶμε γιὰ ἐκεῖνον ποὺ κοιτάζει ψηλά (ὁ ἄνω θρώσκων).

Ὅταν λέμε τὴν λέξη «ἀλήθεια», δὲν περιγράφουμε ἁπλῶς ἕνα γεγονός, ἀλλὰ τὴν κατάσταση τοῦ νὰ μὴν ξεχνᾶς, τὴν στέρηση τῆς λήθης.

Ἀκόμα καὶ ἡ λέξη «ἐλευθερία» κρύβει μέσα της τὸ νὰ πηγαίνει κανεὶς ἐκεῖ ποὺ ἀγαπᾶ (παρὰ τὸ ἐλεύθειν ὅπου ἐρᾷ).

Αὐτὴ ἡ μοναδικὴ νοητικὴ διεργασία δημιουργεῖ νέες συνάψεις στὸν ἀνθρώπινο ἐγκέφαλο, ὀξύνοντας τὴ λογικὴ καὶ τὴν ἀντίληψή μας ὅπως καμία ἄλλη.

Σήμερα, ὅμως, παρατηροῦμε μὲ λύπη αὐτὸ τὸ ἀριστούργημα νὰ κακοποιεῖται καθημερινὰ ἀπὸ τὴν ἄσκοπη καὶ ἐπιπόλαια χρήση ξενόφερτων ὅρων. Ἀντὶ νὰ ἀντλοῦμε ἀπὸ τὴν ἀστείρευτη πηγή μας, χρησιμοποιοῦμε φτωχὲς λέξεις ὅπως πάρκινγκ ἀντὶ γιὰ στάθμευση, μίτινγκ ἀντὶ γιὰ συνάντηση ἤ σύσκεψη, καὶ ίντερνετ ἀντὶ γιὰ διαδίκτυο.

Εἶναι χρέος μας νὰ προστατεύσουμε τὴν καθαρότητα τῆς γλώσσας μας καὶ νὰ ἀποβάλουμε ὅλες αὐτὲς τὶς ξένες λέξεις ποὺ νοθεύουν τὴν ἐπικοινωνία μας, κρατώντας ἔτσι ζωντανὴ τὴν ταυτότητα καὶ τὴ σοφία τῶν προγόνων μας.

Γιὰ ὅλους αὐτοὺς τοὺς σπουδαίους λόγους, καὶ νιώθοντας βαθιὰ εὐθύνη καὶ τιμὴ γιὰ τὴν κληρονομιά μας, ἀποφασίσαμε κάτι πολὺ ξεχωριστό.

Ἀπὸ ἐδῶ καὶ στὸ ἑξῆς, τὰ κείμενα ποὺ θὰ ἀναρτοῦμε θὰ μπαίνουνε καὶ στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ γλῶσσα, ἀκριβῶς κάτω ἀπὸ τὸ κυρίως κείμενο. Εἶναι ὁ δικός μας τρόπος νὰ κρατήσουμε τὴ φλόγα ἄσβεστη καὶ νὰ μοιραστοῦμε μαζὶ σας τὸ ἀληθινὸ φῶς αὐτῆς τῆς ἀξεπέραστης γλώσσας.

*

Ὦ φίλοι ἀγαπητοί, ἔχομεν ἐν χερσὶν ἀμύθητον θησαυρόν, ζῶν τι θαῦμα διὰ τῶν αἰώνων ἀναπνέον, καὶ τοῦτο οὐδὲν ἄλλο ἐστὶν ἢ ἡ αὐτὴ ἡμῶν γλῶττα.

Ὡς γὰρ εὐστόχως ὁ Κικέρων ἐπεσημήνατο, εἴπερ οἱ θεοὶ ἀλλήλοις διαλέγονται, πάντως ἑλληνιστὶ φθέγγονται. Οὕτως ἱερὰ τυγχάνει ἡ γλῶττα αὕτη, ὥστε ἐν τῇ ἀρχαιότητι ὁ Θεμιστοκλῆς οὐκ ἐδίστασε κολάσαι παραδειγματικῶς τὸν τῶν Περσῶν ἑρμηνέα, ὅτι ἐτόλμησε ταύτῃ χρῆσθαι πρὸς ἔκφρασιν βαρβάρων ἀξιώσεων.

Ὁ δὲ πλοῦτος αὐτῆς ὡς ἀληθῶς ἀσύλληπτός ἐστι καὶ δέος πᾶσι τοῖς ἀνθρώποις ἐμποιεῖ. Ἐν ᾧ γὰρ ἕτεραι σπουδαῖαι καὶ εὐρέως διαδεδομέναι εὐρωπαϊκαὶ γλῶσσαι ὀλίγας ἑκατοντάδας χιλιάδων λέξεων ἔχουσιν, ἡ ἑλληνικὴ ὑπερέχει κατὰ κράτος, ἔχουσα περὶ τὰ ἓξ ἑκατομμύρια λέξεων καὶ ἑβδομήκοντα δύο ἑκατομμύρια λεκτικῶν τύπων. Τοῦτον δὲ τὸν ἰλιγγιώδη ἀριθμὸν ἀπέδειξε καὶ κατέγραψε τὸ εἰδικὸν πρόγραμμα τοῦ ὑπολογιστοῦ ὃ οἱ ξένοι ἐρευνηταὶ ὠνόμασαν Ἴβυκον. Πρὸς τούτοις, ἐν τῷ παρελθόντι, ξένοι εὐρωβουλευταὶ καὶ ἐπιστήμονες μετὰ θαυμασμοῦ προέτειναν καθιερῶσαι τὴν ἀρχαίαν ἑλληνικὴν ὡς τὴν ἐπίσημον γλῶτταν τῆς Εὐρώπης, ἀναγνωρίζοντες τὴν οἰκουμενικὴν αὐτῆς ἀξίαν καὶ τὴν παρουσίαν αὐτῆς ὡς ῥίζης ἐν ταῖς πλείσταις εὐρωπαϊκαῖς διαλέκτοις.

Τὸ δ’ ἀληθὲς μεγαλεῖον ἐν τῇ βαθυτέρᾳ αὐτῆς φύσει κρύπτεται. Ἡ γὰρ ἑλληνικὴ ἡ κατεξοχὴν ἐννοιολογικὴ γλῶττα τῆς ἀνθρωπότητός ἐστιν, ἀντιθέτως πρὸς τὰς λοιπάς, αἵτινες περιορίζονται ἁπλῶς εἰς τὸ εἶναι σημασιολογικαί. Ἑκάστη γὰρ λέξις ἡμῶν πεπυκνωμένην φιλοσοφίαν ἐστί. Ὅταν προφέρωμεν τὴν λέξιν ἄνθρωπος, λέγομεν περὶ τοῦ ἄνω θρώσκοντος, ἤτοι τοῦ ἄνω βλέποντος. Ὅταν λέγωμεν τὴν λέξιν ἀλήθεια, οὐχ ἁπλῶς γεγονός τι περιγράφομεν, ἀλλὰ τὴν κατάστασιν τοῦ μὴ ἐπιλανθάνεσθαι, τὴν στέρησιν τῆς λήθης. Ἔτι δὲ καὶ ἡ λέξις ἐλευθερία κρύπτει ἐν ἑαυτῇ τὸ ἐλεύθειν ὅπου τις ἐρᾷ, τουτέστι τὸ πορεύεσθαι ὅπου ἀγαπᾷ. Αὕτη ἡ μοναδικὴ νοητικὴ διεργασία νέας συνάψεις ἐν τῷ ἀνθρωπίνῳ ἐγκεφάλῳ ποιεῖ, ὀξύνουσα τὴν λογικὴν καὶ τὴν ἀντίληψιν ἡμῶν ὡς οὐδεμία ἄλλη.

Σήμερον δέ, μετὰ λύπης ὁρῶμεν τοῦτο τὸ ἀριστούργημα καθ’ ἑκάστην κακουχούμενον ὑπὸ τῆς ἀσκόπου καὶ ἐπιπολαίου χρήσεως ξενόφερτων ὅρων. Ἀντὶ τοῦ ἀντλεῖν ἐκ τῆς ἀστείρευτου ἡμῶν πηγῆς, χρώμεθα πτωχαῖς λέξεσιν ὡς πάρκινγκ ἀντὶ τῆς σταθμεύσεως, μίτινγκ ἀντὶ τῆς συναντήσεως ἢ συσκέψεως, καὶ ἴντερνετ ἀντὶ τοῦ διαδικτύου. Χρέος οὖν ἡμῶν ἐστι διαφυλάξαι τὴν καθαρότητα τῆς γλώττης ἡμῶν καὶ ἀποβαλεῖν πάσας ταύτας τὰς ξένας λέξεις αἵτινες νοθεύουσι τὴν ἐπικοινωνίαν ἡμῶν, ζῶσαν οὕτω τηροῦντες τὴν ταυτότητα καὶ τὴν σοφίαν τῶν προγόνων ἡμῶν.

Διὰ πάντας οὖν τούτους τοὺς σπουδαίους λόγους, καὶ βαθεῖαν εὐθύνην καὶ τιμὴν πρὸς τὴν κληρονομίαν ἡμῶν αἰσθανόμενοι, ἀπεφασίσαμέν τι πάνυ ξεχωριστόν. Τοῦ λοιποῦ, τὰ κείμενα ἃ ἀναρτῶμεν τεθήσονται καὶ τῇ ἀρχαίᾳ ἑλληνικῇ γλώττῃ, ἀκριβῶς ὑποκάτω τοῦ κυρίως κειμένου. Ἔστι γὰρ οὗτος ὁ ἡμέτερος τρόπος τοῦ ἄσβεστον τὴν φλόγα τηρεῖν καὶ συμμερίζεσθαι μεθ’ ὑμῶν τὸ ἀληθινὸν φῶς ταύτης τῆς ἀνυπερβλήτου γλώττης.