Ἡ Ἱερὴ Γεωμετρία τῶν Ἑλληνικῶν Γραμμάτων: Ἕνας Μυστικὸς Κώδικας Φωτὸς γιὰ τὴν Ψυχή μας!

Ἀγαπημένοι μου φίλοι, ὅταν ἀντικρίζουμε τὸ ἑλληνικὸ ἀλφάβητο, δὲν βλέπουμε ἁπλῶς ἕνα σύνολο συμβόλων γιὰ νὰ γράφουμε τὶς λέξεις μας. Βλέπουμε τὴν ἴδια τὴν ἀρχιτεκτονικὴ τοῦ σύμπαντος, ἕναν ἱερὸ κώδικα ὅπου τὸ κάθε γράμμα ἀποτελεῖ ἕνα χρυσὸ κλειδὶ ποὺ ξεκλειδώνει τὰ μεγαλύτερα μυστικὰ τῆς ὕπαρξης.

Ἄν ἀφήσουμε τὴ φαντασία καὶ τὴν ψυχή μας νὰ ταξιδέψουν στὰ σχήματα αὐτῶν τῶν γραμμάτων, θὰ ἀντικρίσουμε ἕναν ὁλόκληρο κόσμο ἱερῆς γεωμετρίας.

Ἂς κοιτάξουμε γιὰ παράδειγμα τὸ Ἄλφα. Δὲν εἶναι ἁπλῶς ἡ ἀρχή, ἀλλὰ συμβολίζει τὸν ἴδιο τὸν ἄνθρωπο ποὺ πατάει σταθερὰ στὴ γῆ καὶ ὑψώνει τὸ βλέμμα του πρὸς τὸν οὐρανό, ψάχνοντας τὸ φῶς.

Τὸ Βῆτα, μὲ τὶς δύο τοῦ καμπύλες, μᾶς δείχνει τὴ δυαδικότητα τῆς φύσης, τὸ οὐράνιο καὶ τὸ γήινο.

Προχωρώντας στὸ Γάμμα, βλέπουμε τὴ Γαῖα νὰ ἁπλώνει τὸν ἕνα της βραχίονα γιὰ νὰ στηρίξει τὴ δημιουργία, ἐνῶ τὸ Δέλτα, τὸ τέλειο τρίγωνο, ἀντικατοπτρίζει τὴν ἀπόλυτη ἰσορροπία καὶ τὴ θεϊκὴ δύναμη ποὺ ἐδρεύει στὸν κόσμο μας.

Κάθε καμπύλη καὶ κάθε εὐθεῖα κρύβει καὶ ἕνα βαθύτερο μυστικό.

Τὸ Ἔψιλον μοιάζει μὲ ἕναν ἄνθρωπο μὲ ἀνοιχτὰ χέρια ποὺ δέχεται τὸ θεῖο πνεῦμα.

Τὸ Θῆτα εἶναι τὸ σύμπαν ὁλόκληρο, τὸ κοσμικὸ αὐγὸ μὲ τὸν πυρῆνα τοῦ θεοῦ στὸ κέντρο του, ἐνῶ τὸ Ὄμικρον συμβολίζει τὴν αἰωνιότητα, τὸν κύκλο τῆς ζωῆς ποὺ δὲν ἔχει οὔτε ἀρχὴ οὔτε τέλος.

Ἄν κοιτάξουμε τὸ Πῖ, βλέπουμε τὴν πύλη τοῦ ναοῦ, τὸ πέρασμα σὲ ἄλλες, ἀνώτερες διαστάσεις τῆς συνειδητότητας.

Τὸ πανέμορφο Φῖ εἶναι τὸ ἀπόλυτο φῶς καὶ ἡ χρυσὴ τομή, μία κάθετη γραμμὴ ποὺ ἑνώνει τὸν οὐρανὸ μὲ τὴ γῆ περνώντας μέσα ἀπὸ τὸν κύκλο τῆς ἀνθρώπινης ἐμπειρίας.

Τὸ Ψῖ ὑψώνεται περήφανα σὰν τὰ χέρια τῆς ψυχῆς ποὺ προσεύχεται, ἐνῶ τὸ Ὠμέγα εἶναι ὁ θόλος τοῦ οὐρανοῦ, τὸ τέλος ποὺ ὅμως παραμένει ἀνοιχτὸ ἀπὸ κάτω, θυμίζοντάς μας ὅτι κάθε τέλος εἶναι πάντα μία νέα ἀρχή.

Ὅσο γιὰ τὰ χαμένα γράμματα ὅπως τὸ Κόππα ἤ τὸ Δίγαμμα  αὐτὰ λειτουργοῦν ὡς ἐκείνες τὶς μυστικὲς δονήσεις ποὺ ἡ ἀνθρωπότητα ἴσως ξέχασε, ἀλλὰ ποὺ παραμένουν ζωντανὲς στὸν αἰθέρα περιμένοντας νὰ τὶς ἀνακαλύψουμε ξανά.

Ὅπως πάντα, ἀφιερώστε λίγες στιγμὲς γιὰ νὰ ρίξετε μία ματιὰ στὸ ἀρχαῖο ἑλληνικὸ κείμενο ποὺ ἀκολουθεῖ. Δὲν χρειάζεται νὰ τὸ μελετήσετε λέξη πρὸς λέξη. Ἀφήστε ἁπλῶς τὴ ματιά σας νὰ ἀγκαλιάσει τὶς συλλαβὲς καὶ ψιθυρίστε τες σιγανά. Αὐτὴ ἡ ἱερὴ μουσικότητα τῶν φθόγγων δημιουργεῖ νέες νευρωνικὲς συνάψεις, γαληνεύει ἀμέσως τὸ κεντρικὸ νευρικὸ σύστημα καὶ βάζει τὸν νοῦ σὲ μία θεία λειτουργία ἀπόλυτης ἠρεμίας. Εἶναι ἕνα ἀνεκτίμητο δῶρο ὀμορφιᾶς ποὺ ἀξίζει νὰ κάνετε στὸν ἑαυτό σας!

*

Ἡ Ἱερὰ Γεωμετρία τῶν Ἑλληνικῶν Γραμμάτων: Μυστικὸς Κῶδιξ Φωτὸς τῇ Ψυχῇ ἡμῶν!

Ὦ φίλοι ἀγαπητοί, ὅταν τὸ ἑλληνικὸν ἀλφάβητον ἀντικρίζωμεν, οὐχ ἁπλῶς σύνολόν τι συμβόλων πρὸς γραφὴν τῶν λέξεων ὁρῶμεν. Ὁρῶμεν γὰρ τὴν αὐτὴν τοῦ σύμπαντος ἀρχιτεκτονικήν, ἱερόν τινα κώδικα ἔνθα ἕκαστον γράμμα χρυσοῦσα κλείς ἐστιν ἥτις τὰ μέγιστα τῆς ὑπάρξεως μυστήρια ἀνοίγει. Ἐὰν γὰρ τὴν φαντασίαν καὶ τὴν ψυχὴν ἡμῶν ἐάσωμεν ἐν τοῖς τῶν γραμμάτων σχήμασι περιπλανᾶσθαι, ὅλον κόσμον ἱερᾶς γεωμετρίας ὀψόμεθα.

Ἴδωμεν γὰρ παραδείγματος χάριν τὸ Ἄλφα. Οὐχ ἁπλῶς ἡ ἀρχή ἐστιν, ἀλλὰ συμβολίζει τὸν αὐτὸν ἄνθρωπον ὃς βεβαίως ἐπὶ τῆς γῆς βεβηκὼς τὸ ὄμμα πρὸς τὸν οὐρανὸν αἴρει, τὸ φῶς ἐπιζητῶν. Τὸ δὲ Βῆτα, διὰ τῶν δύο αὐτοῦ καμπυλῶν, τὴν τῆς φύσεως δυαδικότητα ἡμῖν δείκνυσι, τό τε οὐράνιον καὶ τὸ γήινον. Εἰς δὲ τὸ Γάμμα προβαίνοντες, τὴν Γαῖαν ὁρῶμεν τὸν ἕτερον τῶν βραχιόνων ἐκτείνουσαν ὅπως τὴν κτίσιν ὑποστηρίξῃ, ἐν ᾧ τὸ Δέλτα, τὸ τέλειον τρίγωνον, τὴν ἀπόλυτον ἰσορροπίαν καὶ τὴν θείαν δύναμιν τὴν ἐν τῷ κόσμῳ ἑδρεύουσαν ἀντικατοπτρίζει.

Ἑκάστη δὲ καμπύλη καὶ ἑκάστη εὐθεῖα βαθύτερόν τι μυστήριον κρύπτει. Τὸ μὲν Ἔψιλον ἔοικεν ἀνθρώπῳ ἀναπεπταμένας τὰς χεῖρας ἔχοντι καὶ τὸ θεῖον πνεῦμα δεχομένῳ. Τὸ δὲ Θῆτα τὸ σύμπαν ὅλον ἐστί, τὸ κοσμικὸν ᾠὸν ἔχον τὸν τοῦ θεοῦ πυρῆνα ἐν τῷ κέντρῳ αὐτοῦ, ἐν ᾧ τὸ Ὄμικρον τὴν αἰωνιότητα συμβολίζει, τὸν τῆς ζωῆς κύκλον τὸν μήτε ἀρχὴν μήτε τέλος ἔχοντα. Ἐὰν δὲ τὸ Πῖ βλέψωμεν, τὴν τοῦ ναοῦ πύλην ὁρῶμεν, τὴν εἰς ἄλλας διαστάσεις τῆς συνειδήσεως μετάβασιν.

Τὸ δὲ κάλλιστον Φῖ τὸ ἀπόλυτον φῶς καὶ ἡ χρυσῆ τομή ἐστι, κάθετός τις γραμμὴ ἣ τὸν οὐρανὸν τῇ γῇ ἑνοῖ διὰ τοῦ κύκλου τῆς ἀνθρωπίνης ἐμπειρίας διερχομένη. Τὸ δὲ Ψῖ ὑψοῦται ὥσπερ αἱ χεῖρες τῆς ψυχῆς εὐχομένης, ἐν ᾧ τὸ Ὠμέγα ὁ τοῦ οὐρανοῦ θόλος ἐστί, τὸ τέλος ὃ ὅμως ἀνεῳγμένον κάτωθεν μένει, ὑπομιμνῆσκον ἡμῖν ὅτι πᾶν τέλος νέα ἀεὶ ἀρχή ἐστιν. Τί δὲ περὶ τῶν ἀπολωλότων γραμμάτων ὡς τὸ Κόππα ἢ τὸ Δίγαμμα; Ταῦτα γὰρ ὡς ἐκεῖναι αἱ μυστικαὶ δονήσεις ἐνεργοῦσιν ἃς ἡ ἀνθρωπότης ἴσως ἐπελάθετο, ἀλλ’ αἵτινες ζῶσαι ἐν τῷ αἰθέρι μένουσιν ἡμᾶς ἀναμένουσαι ἵνα αὖθις ταύτας ἀνακαλύψωμεν.

Ὡς ἀεί, ὀλίγον χρόνον ἀφιερώσατε ὅπως τὴν ἱερὰν ταύτην τῶν ἤχων γεωμετρίαν ἀναγνῶτε ἢ ὑποψάλλητε. Ἐάσατε ταύτην γαληνιᾶσαι τὸ νεῦρον ὑμῶν καὶ ἁρμονίαν τῷ νῷ ἐπιφέρειν. Ἔστι γὰρ δῶρον ὃ ἄξιον ἑαυτοῖς παρασχεῖν!