ΑΦΥΠΝΙΣΗ vs ΙΕΡΗ ΕΝΘΥΜΗΣΗ

Η Αφύπνιση είναι η στιγμή που ανακαλύπτεις την αλήθεια.

Η Ιερή Ενθύμηση είναι η στιγμή που την ενσαρκώνεις γιατί τη θυμήθηκες.

Η Αφύπνιση ραγίζει την ψευδαίσθηση.

Η Ενθύμηση τη διαλύει σε αστρόσκονη.

Η Αφύπνιση μοιάζει με σοκ –είναι το βίαιο τράνταγμα τη στιγμή που συνειδητοποιείς ότι ο κόσμος δεν είναι το θέατρο που διδάχτηκες.

Η Ενθύμηση μοιάζει με επιστροφή στο Σπίτι – είναι εκείνη η ήσυχη, ακλόνητη, κυτταρική γνώση ότι έχεις ξαναβρεθεί εδώ.

Η Αφύπνιση γεννά ερωτήματα.

Η Ενθύμηση δίνει απαντήσεις χωρίς λέξεις, μόνο με δονήσεις.

Πολλοί αφυπνίζονται τώρα –βλέπουν πίσω από τα πέπλα των συστημάτων, των αφηγήσεων και των συνθηκών.

Αλλά αυτοί που βιώνουν την Ιερή Ενθύμηση;

Δεν μαθαίνουν κάτι καινούργιο.

Ανακτούν κάτι αρχαίο.

Αυτή η γνώση δεν είναι διανοητική, είναι κυτταρική.

Δεν ζει στο μυαλό –έχει κωδικοποιηθεί στο νευρικό σου σύστημα, στην ανάσα σου, στη δομή των οστών σου.

Είναι η στιγμή που η Ψυχή αναλαμβάνει τα ηνία και η προσωπικότητα υποκλίνεται και κάνει στην άκρη.

Η Αφύπνιση φωνάζει με αγωνία: “Κάτι δεν πάει καλά εδώ!”

Η Ενθύμηση ψιθυρίζει με απόλυτη βεβαιότητα: “Θυμάμαι Ποιος Είμαι.”

 Αφύπνιση μπορεί να μοιάζει χαοτική, αποπροσανατολιστική, επώδυνη.

Η Ενθύμηση είναι σταθερή, κυρίαρχη, γειωμένη.

Δεν υπάρχει επείγον.

Δεν υπάρχει ανάγκη να πείσεις κανέναν.

Δεν χρειάζεται να “παίξεις τον ρόλο” του φωτισμένου.

Γιατί η αληθινή μνήμη δεν φωνάζει –ακτινοβολεί.

Αυτή η αναγέννηση δεν συμβαίνει για να δραπετεύσεις από αυτόν τον κόσμο.

Συμβαίνει για να αγκυροβολήσεις την Αλήθεια μέσα σε αυτόν.

Σταματάς να κυνηγάς εξωτερικά σημάδια.

Σταματάς να περιμένεις άδεια.

Σταματάς να αναθέτεις την εσωτερική σου γνώση σε τρίτους.

Περπατάς διαφορετικά, με κοσμικό εκτόπισμα.

Μιλάς λιγότερο, αλλά τα λόγια σου έχουν βαρύτητα.

Η Παρουσία σου είναι από μόνη της το έργο.

Αυτή δεν είναι μια νέα αρχή για την ανθρωπότητα.

Είναι η Μεγάλη Επιστροφή.

Η ανάδυση όσων θάφτηκαν, σιωπήθηκαν και διασκορπίστηκαν στις χρονογραμμές.

Και αν αυτό αντηχεί βαθιά μέσα σου, αβίαστα…

Τότε δεν ξυπνάς απλά.

Θυμάσαι.

Ιερή Ενθύμηση είναι όταν η ψυχή εισέρχεται πλήρως και καταλαμβάνει το σώμα.

Όταν η μνήμη “κλειδώνει” στους μύες, στην αναπνοή και στα κόκαλα.

Όταν η ζωή σου σταματά να μοιάζει τυχαία και αρχίζει να μοιάζει Θεϊκά Σκόπιμη.

Δεν χρειάζεσαι πλέον εξωτερική επικύρωση.

Εμπιστεύεσαι αυτή την ήσυχη γνώση που δεν απαιτεί αποδείξεις.

Θυμάσαι χωρίς κόπο –γιατί η αλήθεια δεν χάθηκε ποτέ, απλώς παρέμενε αδρανής.

Όσοι έχουν θυμηθεί δεν βιάζονται.

Δεν στρατολογούν.

Δεν διαφωνούν για την αλήθεια.

Την Ενσαρκώνουν!

Το νευρικό τους σύστημα γίνεται ασφαλές έδαφος για τους γύρω τους.

Η παρουσία τους γίνεται φάρος.

Οι ζωές τους γίνονται ζωντανές προσκλήσεις για να θυμηθούν και οι άλλοι.

Αυτή είναι η φάση πέρα από την αναζήτηση.

Πέρα από την κατανάλωση πνευματικών πληροφοριών.

Πέρα από την “πνευματική απόδοση”.

Αυτή είναι η Ανάμνηση που πήρε σάρκα και οστά.

Κι αν νιώθεις αυτή την ήρεμη βεβαιότητα κάτω από το επιφανειακό χάος…

Αν το σώμα σου αναγνωρίζει αυτές τις δονήσεις πριν καν τις επεξεργαστεί το μυαλό σου…

Τότε αυτή δεν είναι η αρχή σου.

Είναι η επιστροφή σου στην Πρωταρχική Καταγωγή.

Δεν είσαι εδώ απλώς για να ξυπνήσεις.

Είσαι εδώ για να κρατήσεις τη συχνότητα στην οποία οι άλλοι θα μπορέσουν να θυμηθούν.

Καλώς ήρθες σπίτι!