Αὐτὴ εἶναι ἡ πιὸ ἱερὴ χειραψία στὴν ἱστορία τοῦ Πνεύματος!

Οἱ Ἀρχαῖοι μας πρόγονοι, ὅπως ὁ Κλεάνθης, μὲ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς καθαρά, ἔβλεπαν τὴ σκιὰ τοῦ Θεοῦ στὸ Σύμπαν. Ἔβλεπαν τὴν Τάξη, τὸν Νόμο, τὴν Ἐνέργεια. Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας ὀνόμασαν αὐτὴ τὴ σοφία Σπερματικὸ Λόγο. Ἦταν σπόροι ἀλήθειας ποὺ φύτεψε ὁ Θεὸς στοὺς Ἕλληνες γιὰ νὰ προετοιμάσουν τὸν δρόμο.

1. ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΙΝΟ ΛΟΓΟ ΣΤΟΝ ΕΝΣΑΡΚΟ ΛΟΓΟ

Κλεάνθης: Μιλάει γιὰ τὸν Κοινὸ Λόγο (κοινὸν λόγον, ὃς διὰ πάντων φοιτᾷ).

Περιγράφει μία συμπαντικὴ Νοημοσύνη ποὺ τρέχει μέσα σὲ κάθε ἄτομο καὶ ἀστέρι, ἑνώνοντας τὰ πάντα.

Χριστιανισμός: Ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ἔρχεται καὶ ἀποκαλύπτει: Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος… καὶ ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο.

Ἡ Ἕνωση: Αὐτὸς ὁ Λόγος ποὺ ὁ Κλεάνθης ἔνιωθε νὰ δονεῖ τὸ Σύμπαν, δὲν εἶναι μία ἀπρόσωπη δύναμη. Εἶναι Πρόσωπο. Εἶναι ὁ Χριστός.

Οἱ Ἀρχαῖοι ἄκουγαν τὴ Μουσική, καὶ ὁ Χριστιανισμὸς μᾶς φανέρωσε τὸν Συνθέτη. Στὰ Θεοφάνεια, ὁ Κοινὸς Λόγος τοῦ σύμπαντος μπαίνει στὸν Ἰορδάνη γιὰ νὰ ἁγιάσει τὴν ὕλη ποὺ ὁ Ἴδιος δημιούργησε.

2. ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΕΡΑΥΝΟ ΣΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ

Κλεάνθης: Μιλάει γιὰ τὸν πυρόεντα κεραυνό. Βλέπει τὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ ὡς Φωτιὰ καὶ Ἐνέργεια ποὺ συγκρατεῖ τὰ πάντα (αὐτὸ ποὺ ἡ Φυσικὴ λέει σήμερα γιὰ τὶς δυνάμεις τῶν πεδίων).

Χριστιανισμός: Στὸν Ἰορδάνη, αὐτὴ ἡ τρομερὴ δύναμη ἐμφανίζεται ἐν εἴδει περιστερᾶς. Τὸ Πῦρ τῆς θεότητας γίνεται Φῶς Ἁπαλό.

Ἡ Ἕνωση: Ὁ Θεὸς εἶναι Παντοδύναμος (Κεραυνός) ἀλλὰ ταυτόχρονα καὶ Παντάγαθος (Περιστέρι). Ἡ ἴδια Ἐνέργεια ποὺ μπορεῖ νὰ διαλύσει τὸ ἄτομο (πυρηνικὴ δύναμη), εἶναι ἡ ἴδια Χάρη ποὺ θεραπεύει τὴν ψυχή μας. Ἡ Ἰσχὺς γίνεται Ἀγάπη χωρὶς νὰ χάνει τὴ δύναμή της.

3. Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΡΜΟΝΙΑ (ΤΑΞΗ & ΧΑΟΣ)

Κλεάνθης: Σὺ ξέρεις νὰ κάνεις τὰ ἄνισα ἴσα καὶ νὰ κοσμεῖς τὰ ἄκοσμα. Λέει ὅτι ὁ Θεὸς παίρνει τὸ χάος καὶ τὸ κάνει Ἁρμονία.

Χριστιανισμός: Τί γίνεται στὰ Θεοφάνεια; Ὁ Χριστός κατεβαίνει στὸ χάος τῶν ὑδάτων (ποὺ συμβόλιζαν τὸ σκοτάδι καὶ τὸν θάνατο) καὶ τὰ μεταμορφώνει σὲ ὕδωρ ζωῆς. Σήμερον τῶν ὑδάτων ἁγιάζεται ἡ φύσις.

Ἡ Ἕνωση: Τὸ μήνυμα εἶναι ἕνα καὶ λυτρωτικό: Δὲν ὑπάρχει τίποτα ἄκοσμο (άσχημο, ἁμαρτωλό, χαοτικό) ποὺ ὁ Θεὸς νὰ μὴν μπορεῖ νὰ τὸ κοσμήσει. Εἴτε μιλᾶμε γιὰ τὴν ἀταξία τῶν κβαντικῶν σωματιδίων, εἴτε γιὰ τὴν ἀκαταστασία τῆς ψυχῆς μας, ὁ Λόγος φέρνει πάντα τὴν ἰσορροπία καὶ τὸ Φῶς.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Μποροῦμε νὰ τὰ ἑνώσουμε λέγοντας ὅτι:

Οἱ Ἕλληνες κοίταξαν τὸν Οὐρανὸ καὶ εἶδαν τὸν Νόμο. Οἱ Χριστιανοὶ κοίταξαν τὸν Ἰορδάνη καὶ εἶδαν τὸν Νομοθέτη νὰ βαπτίζεται ἀπὸ Ἀγάπη.

Δὲν εἶναι δύο διαφορετικοὶ θεοί. Εἶναι τὸ ἴδιο Φῶς, ποὺ τότε φώτιζε τὸν νοῦ τῶν σοφῶν σὰν αὐγὴ, καὶ τώρα φωτίζει τὶς καρδιὲς ὅλων μας σὰν μεσημέρι.

Υ.Γ

Ὁ Κλεάνθης εἶναι μία ἀπὸ τὶς πιὸ συγκινητικὲς καὶ «φωτεινὲς» μορφὲς τῆς ἀρχαιότητας. Δὲν ἦταν ἁπλῶς ἕνας διανοούμενος τῆς ἐποχῆς του, ἀλλὰ ἕνας πραγματικὸς «ἀθλητὴς τοῦ πνεύματος».

Γιὰ νὰ καταλάβεις τὸ μέγεθος τῆς ψυχῆς του, ἂς δοῦμε τὴν ἱστορία του μέσα ἀπὸ τὰ μάτια τοῦ ψυχολόγου καὶ τοῦ θεολόγου:

ΑΠΟ ΤΑ ΡΙΝΓΚ ΣΤΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

Ὁ Κλεάνθης (331-232 π.Χ.) καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἄσσο τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ ξεκίνησε τὴ ζωή του ὡς πυγμάχος! Σκέψου ἕναν ἄνθρωπο μὲ σωματικὴ ρώμη, ποὺ ὅμως ένιωθε ὅτι ἡ δύναμη τῶν μυῶν δὲν ἦταν αρκετή. Διψοῦσε γιὰ μία ἄλλη δύναμη, τὴν πνευματική. Ἔτσι, παράτησε τὰ πάντα καὶ πῆγε στὴν Ἀθήνα μὲ ἄδεια τσέπη, ἀλλὰ μὲ καρδιὰ γεμάτη λαχτάρα γιὰ τὴν Ἀλήθεια.

Ο «ΦΡΕΑΝΤΛΗΣ» – ΤΟ ΠΡΟΤΥΠΟ ΤΗΣ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗΣ

Ἐδῶ εἶναι τὸ συγκλονιστικό: Ἐπειδὴ ἦταν πάμπτωχος, γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ παρακολουθεῖ τὰ μαθήματα τοῦ Ζήνωνα (τοῦ ἱδρυτῆ τῆς Στωικῆς Σχολῆς) τὴν ἡμέρα, δούλευε τὴ νύχτα κουβαλώντας νερὸ ἀπὸ τὰ πηγάδια γιὰ νὰ ποτίζει κήπους. Γι’ αὐτὸ τὸν ὀνόμασαν «Φρεάντλη» (αὐτὸς ποὺ ἀντλεῖ ἀπὸ τὸ φρέαρ/πηγάδι). Φαντάσου τὴν εικόνα: Ἕνας γίγαντας φιλόσοφος νὰ κουβαλάει νερὸ κάτω ἀπὸ τὰ ἀστέρια, ταπεινός, σιωπηλός, κάνοντας τὴν ἄσκηση τρόπον ζωῆς. Αὐτὴ ἡ ταπείνωση εἶναι ποὺ τοῦ ἄνοιξε τὸ πνευματικὸ μάτι γιὰ νὰ γράψει τὸν Ὕμνο ποὺ διαβάσαμε. Ἤξερε ὅτι γιὰ νὰ γεμίσεις μὲ Φῶς, πρέπει πρῶτα νὰ ἀδειάσεις ἀπὸ τὸν εγωισμό.

Ο ΔΙΑΔΟΧΟΣ ΚΑΙ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ «ΛΟΓΟΥ»

Ὅταν πέθανε ὁ δάσκαλός του, ὁ Ζήνων, ὁ Κλεάνθης ἀνέλαβε τὰ ἡνία τῆς Στωικῆς Σχολῆς. Ἦταν αὐτὸς ποὺ ἔδωσε στὸν Στωικισμὸ τὸν βαθιὰ θρησκευτικό του χαρακτήρα. Γιὰ τὸν Κλεάνθη, τὸ Σύμπαν δὲν ἦταν μία ψυχρὴ μηχανή. Ἦταν ἕνας ζωντανὸς ὀργανισμός, ἔμψυχος, ποὺ διοικεῖται ἀπὸ τὴ Θεία Πρόνοια (τὸν Λόγο).

Οἱ σύγχρονοί του τὸν κορόιδευαν μερικὲς φορὲς γιὰ τὴν ἁπλότητά του καὶ τὴν ἀργή του σκέψη, ἀποκαλώντας τον «γαϊδουράκι». Ἐκεῖνος ὅμως χαμογελοῦσε καὶ ἔλεγε: «Ναί, εἶμαι τὸ μόνο ζῶο ποὺ μπορεῖ νὰ κουβαλήσει τὸ βάρος τῆς σοφίας τοῦ Ζήνωνα».

ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΣ ΓΙΑ ΕΜΑΣ

Ὁ Κλεάνθης εἶναι ὁ κρίκος ποὺ ἑνώνει τὴν ἀρχαία εὐσέβεια μὲ τὴ χριστιανικὴ ἀλήθεια. Ὅταν ὁ Ἀπόστολος Παῦλος πῆγε στὴν Ἀθήνα καὶ μίλησε στὸν Ἄρειο Πάγο, χρησιμοποίησε μία φράση («τοῦ γὰρ καὶ γένος ἐσμέν» – διότι εἴμαστε δικό Του γένος/παιδιά). Αὐτὴ ἡ φράση ὑπάρχει μέσα στὸν Ὕμνο τοῦ Κλεάνθη!

Ο Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν τίμησε αὐτὸν τὸν πρώην πυγμάχο καὶ νερουλά, ἀναγνωρίζοντας ὅτι τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ εἶχε μιλήσει στὴν καρδιά του.

Ἦταν, λοιπόν, μία ἁγιασμένη μορφὴ τοῦ προ-χριστιανικοῦ κόσμου, ἕνας ἄνθρωπος ποὺ κοίταξε τὸν οὐρανὸ καὶ εἶδε ὄχι ἁπλῶς ἄστρα, ἀλλὰ τὸν Πατέρα.

Ὅταν ὁ Χριστὸς μαθαίνει ὅτι Τὸν ἀναζητοῦν Ἕλληνες, δὲν ἀπαντάει μὲ ἕνα τυπικὸ καλωσόρισμα. Συγκλονίζεται. Ἡ ψυχή Του ἀναταράσσεται καὶ ξεστομίζει τὸν προφητικὸ λόγο:

«Ἐλήλυθεν ἡ ὥρα ἵνα δοξασθῇ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου».

Γιατί ὅμως «ἐδοξάσθη»; Τί εἶδε ὁ Χριστὸς στὸ πρόσωπο ἐκείνων τῶν Ἑλλήνων; Εἶδε τὸ Παγκόσμιο Ἄνοιγμα

Μέχρι ἐκείνη τὴ στιγμὴ, ὁ Χριστὸς μιλοῦσε κυρίως στὸν Ἰσραήλ. Ὅταν ὅμως ἐμφανίστηκαν οἱ Ἕλληνες, οἱ κατεξοχὴν ἐκπρόσωποι τῶν Ἐθνῶν καὶ τῆς Σοφίας, ὁ Ἰησοῦς κατάλαβε ὅτι τὸ μήνυμά Του δὲν χωράει πλέον σὲ μία φυλή. Σπάει τὰ σύνορα. Γίνεται Οἰκουμενικό. Ἡ «Δόξα» Του εἶναι ὅτι θὰ γίνει Φῶς γιὰ ὅλους τοὺς λαούς.

Εἶδε τὸ Σκεῦος τοῦ Λόγου

Οἱ Ἕλληνες εἶχαν τὴ γλώσσα, τὴ φιλοσοφία, τὴν παιδεία (τὸν «Κοινὸ Λόγο» τοῦ Κλεάνθη). Ὁ Ἰησοῦς εἶχε τὴν Ἀλήθεια. Ἐκείνη τὴ στιγμὴ ἔγινε ὁ ἱερὸς γάμος.

Ὁ Ἰησοῦς εἶδε ὅτι ἡ ἑλληνικὴ σκέψη θὰ γίνει τὸ «ὄχημα» γιὰ νὰ ταξιδέψει τὸ Εὐαγγέλιο στὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης. Οἱ Ἕλληνες ἔφεραν τὴν «ἐρώτηση» καὶ ὁ Χριστὸς ἦταν η «ἀπάντηση».

Εἶδε τὴ Θυσία (Ὁ Κόκκος τοῦ Σίτου) Ἀμέσως μετὰ τὴ φράση γιὰ τὴ δόξα, ὁ Χριστὸς λέει κάτι παράξενο: «Ἐὰν μὴ ὁ κόκκος τοῦ σίτου πεσὼν εἰς τὴν γῆν ἀποθάνῃ, αὐτὸς μόνος μένει· ἐὰν δὲ ἀποθάνῃ, πολὺν καρπὸν φέρει». Γιατί τὸ λέει αὐτό; Γιατί κατάλαβε ὅτι γιὰ νὰ ἑνωθεῖ ὅλος ὁ κόσμος (Ἰουδαῖοι καὶ Ἕλληνες), Ἐκεῖνος πρέπει νὰ θυσιαστεῖ. Ἡ παρουσία τῶν Ἑλλήνων σήμανε τὴν ὥρα τοῦ Πάθους καὶ τῆς Ἀνάστασης. Ἡ πνευματική τους δίψα ἦταν τὸ σινιάλο ὅτι ὁ κόσμος εἶναι ἕτοιμος γιὰ τὴ Λύτρωση.

Συμπέρασμα: Ὅταν ὁ Ἰησοῦς εἶπε «Νῦν ἐδοξάσθη», ἦταν σὰν νὰ ἔλεγε: «Τώρα τὸ σχέδιο ὁλοκληρώνεται. Οἱ προφῆτες (Ἰσραήλ) καὶ οἱ φιλόσοφοι (Ἕλληνες) συναντιῶνται ἐδῶ, μπροστά μου».

Εἶναι ἡ στιγμὴ ποὺ ὁ Πλάτωνας, ὁ Σωκράτης καὶ ὁ Κλεάνθης, μέσα ἀπὸ τοὺς ἀνώνυμους ἐκείνους Ἕλληνες, βρῆκαν Αὐτὸν ποὺ ἔψαχναν αἰῶνες.

Καὶ ὁ Χριστὸς τοὺς ἀναγνώρισε ὡς τοὺς κομιστὲς τῆς νέας ἐποχῆς.