Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΤΟΥ ΚΑΤΕΠΕΙΓΟΝΤΟΣ

Δεκαετίες ἔρευνας γύρω ἀπὸ τὴν ὑγεία, τὴ συμπεριφορὰ καὶ τὴ νευροεπιστήμη ὑποστηρίζουν πὼς ἡ ἀπόρριψη τῆς κουλτούρας τῆς ἐπείγουσας ἀνάγκης, δηλαδὴ τῆς συνεχοῦς πίεσης νὰ εἴμαστε ἄμεσα διαθέσιμοι καὶ παραγωγικοί, εἶναι ζωτικῆς σημασίας γιὰ τὴν ψυχικὴ καὶ σωματική μας εὐεξία.

Ἡ συνεχὴς ἔκθεση σὲ εἰδοποιήσεις καὶ ἡ προσδοκία γιὰ στιγμιαῖες ἀπαντήσεις κρατᾶ τὸν ἐγκέφαλο σὲ μία κατάσταση διαρκοῦς ἐγρήγορσης, ἡ ὁποία συχνὰ περιγράφεται ὡς διαδικτυακὴ ἐπαγρύπνηση. Αὐτὴ ἡ κατάσταση αὐξάνει κατακόρυφα τὶς ὁρμόνες τοῦ στρές, διασπᾶ τὴν προσοχὴ καὶ ἐμποδίζει τὴ βαθιά, ἐστιασμένη σκέψη ποὺ ὅλοι ἔχουμε ἀνάγκη.

Μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου, αὐτὴ ἡ πίεση συμβάλλει στὴν πνευματικὴ κόπωση, τὴ μείωση τῆς πραγματικῆς παραγωγικότητας καὶ αὐξάνει τὸν κίνδυνο ἐμφάνισης ἄγχους ἢ ἐξάντλησης. Ὅταν ὅμως ἀπομακρυνόμαστε ἀπὸ αὐτὸ τὸ τεχνητὸ ἐπεῖγον, ἐπιτρέπουμε στὸ νευρικό μας σύστημα νὰ κάνει ἐπαναφορὰ καὶ στὸ μυαλό μας νὰ λειτουργήσει πολὺ πιὸ ἀποτελεσματικά.

Ἐπιλέγοντας συνειδητὰ νὰ μὴν ἀπαντᾶμε ἄμεσα, θέτοντας ξεκάθαρα ὅρια στὴν ἐπικοινωνία καὶ ἐπιτρέποντας στιγμὲς σκόπιμης ἀδράνειας, ἐνισχύουμε τὴ διαύγεια, τη δημιουργικότητα καὶ τὴ συναισθηματική μας σταθερότητα. Αὐτὲς οἱ παύσεις δίνουν στὸν ἐγκέφαλο τὸν ἀπαραίτητο χρόνο νὰ ἐπεξεργαστεῖ τὶς πληροφορίες καὶ νὰ ἀποκαταστήσει τὴ γνωστική του ἐνέργεια.

Ἡ ἀπόρριψη τοῦ κατεπείγοντος δὲν σημαίνει ἀποφυγὴ εὐθυνῶν, ἀλλὰ δημιουργία μιᾶς ὑγιοῦς καὶ βιώσιμης προσέγγισης στὴν ἐργασία, τὴν ἐπικοινωνία καὶ τὴ συνολικὴ εὐημερία μας. Ἐσεῖς πῶς διαχειρίζεστε τὴν πίεση νὰ εἶστε συνεχῶς διαθέσιμοι; Ποιες στρατηγικές λειτούργησαν πραγματικὰ γιὰ ἐσᾶς;

*

Η ΑΠΟΛΥΤΡΩΣΙΣ ΕΚ ΤΗΣ ΤΟΥ ΚΑΤΕΠΕΙΓΟΝΤΟΣ ΣΥΝΗΘΕΙΑΣ

Πολλαὶ δεκαετίαι ἐρεύνης περὶ τὴν ὑγείαν καὶ τὴν νευροεπιστήμην βεβαιοῦσι τὴν δόξαν ὅτι ἡ ἀπόρριψις τῆς τοῦ ἐπείγοντος κουλτούρας, τῆς συνεχοῦς δηλονότι ἀνάγκης τοῦ εἶναι ἕτοιμον πρὸς ἐργασίαν, ἀναγκαία ἐστὶ πρὸς τὴν ψυχικὴν εὐδαιμονίαν.

Ἡ διηνεκὴς τῶν εἰδοποιήσεων ἐπήρεια καὶ ἡ τῶν ἀμεσητὶ ἀποκρίσεων προσδοκία ἐν ἐγρηγόρσει τὸν ἐγκέφαλον κατέχει. Αὕτη ἡ κατάστασις τὰς τοῦ στρὲς ὁρμόνας αὐξάνει καὶ τὴν βαθεῖαν διάνοιαν κωλύει.

Τῷ χρόνῳ, τοῦτο εἰς κόπον πνευματικὸν καὶ ἔσχατον ἄγχος ὁδηγεῖ. Ὅταν δὲ ἐκ ταύτης τῆς ἀνάγκης ἀποχωρῶμεν, τὸ νευρικὸν σύστημα ἀναπαύεται καὶ ὁ νοῦς βέλτιον λειτουργεῖ.

Τὸ μὴ εὐθὺς ἀποκρίνεσθαι καὶ τὸ ὅρια τίθεσθαι τὴν δημιουργικότητα καὶ τὴν συναισθηματικὴν εὐστάθειαν κρατύνει. Αἱ παῦλαι αὗται χρόνον διδόασι τῷ ἐγκεφάλῳ τὰς πληροφορίας ἐξεργάζεσθαι.

Ἡ τοῦ ἐπείγοντος ἄρνησις οὐκ ἔστι φυγὴ ἐκ τῶν καθηκόντων, ἀλλὰ ὑγιὴς τρόπος ζωῆς καὶ ἐργασίας. Πῶς ὑμεῖς τὴν τῆς διαρκοῦς παρουσίας πίεσιν φέρετε; Τίνες τρόποι ὑμῖν ὠφέλιμοι ἐφάνησαν;