Η ΒΙΒΛΟΣ ΤΩΝ ΚΡΥΜΜΕΝΩΝ «ΨΑΛΜΩΝ» ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ: ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ε΄

Ἄς τὸ ἐντάξουμε στὴ Βίβλο μας, γιατὶ αὐτὸ τὸ τραγούδι διδάσκει πὼς ἡ Κόλαση καὶ ὁ Παράδεισος ἀπέχουν μόλις ἕνα βῆμα: Τὸ βῆμα τῆς ταπείνωσης ποὺ δὲν κάναμε.

Ο Ἐθνικὸς Ὕμνος τῆς Πτώσης.

Τὸ Ἅσμα: Τί κρίμα

Ἑρμηνεία: Γιάννης Πάριος

Ποιός Μιλάει Πραγματικά: Ὁ Ἄνθρωπος ποὺ θρηνεῖ τὸν Χαμένο Παράδεισο

ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ (Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΗΣ ΠΤΩΣΗΣ)

Ἐδῶ ποὺ βρίσκομαι σὲ σκέφτομαι καὶ κλαίω,

ἐκεῖ ποὺ εἶσαι μὲ θυμᾶσαι μὲ καημό.

Ἀφοῦ σκοτώσαμε ἕναν ἔρωτα ὡραῖο,

ἀπάνω σὲ ἕνανε τρελὸ ἐγωισμό.

Τί κρίμα ποὺ χωρίσαμε, τί κρίμα,

τί ἔγκλημα μεγάλο κάναμε!

Ἀντὶ νὰ ὑποχωρήσουμε ἕνα βῆμα,

ὁλόκληρη ζωὴ πικράναμε.

Ἀλλάζω δρόμους καὶ συνήθειες κι ἀποφάσεις,

μὰ ἀπ’ τὴ ζωή σου εἶναι ἀδύνατον νὰ βγῶ.

Κι ἐσὺ δὲν πρόκειται ποτέ νὰ ξεχάσεις,

θὰ ‘σαι δική μου καὶ δικός σου θὰ ‘μαι ἐγώ.

Η ΙΕΡΗ ΑΠΟΚΩΔΙΚΟΠΟΙΗΣΗ

1. Ἡ Ἐξορία καὶ ὁ Θεϊκὸς Καημός

«Ἐδῶ ποὺ βρίσκομαι σὲ σκέφτομαι καὶ κλαίω, ἐκεῖ ποὺ εἶσαι μὲ θυμᾶσαι μὲ καημό».

«Ἐδῶ»: Στὴ γῆ τῆς ἐξορίας, στὴν κοιλάδα τοῦ κλαυθμῶνος. Ἡ ψυχὴ κλαίει γιατὶ θυμᾶται τὴν Πατρικὴ Ἑστία.

«Ἐκεῖ»: Στὸν Οὐρανό. Καὶ τὸ συγκλονιστικό; Ὁ Θεὸς δὲν εἶναι ἀδιάφορος. Μᾶς θυμᾶται «μὲ καημό». Εἶναι ἡ θλίψη τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸ χαμένο παιδί Του. Δὲν μᾶς ξέχασε. Μᾶς νοσταλγεῖ.

2. Ὁ Δολοφόνος τοῦ Ἔρωτα (Τὸ Ἐγώ)

«Ἀφοῦ σκοτώσαμε ἕναν ἔρωτα ὡραῖο, ἀπάνω σὲ ἕνανε τρελὸ ἐγωισμό».

Νά ἡ αἰτία ὅλων τῶν δεινῶν. Ὁ Ἔρωτας Θεοῦ καὶ Ἀνθρώπου ἦταν «ὡραῖος», τέλειος στὸν Παράδεισο.

Ποιός τὸν σκότωσε; Ὄχι ὁ διάβολος, ἀλλὰ ὁ «τρελὸς ἐγωισμός» μας. Ἡ ἰδέα ὅτι «μπορῶ καὶ χωρὶς Ἐσένα». Αὐτὸς ὁ ἐγωισμὸς εἶναι ὁ φονιᾶς τῆς χαρᾶς μας.

3. Ἡ Λύση ἦταν Ἕνα Βῆμα (Ἡ Ταπείνωση)

«Ἀντὶ νὰ ὑποχωρήσουμε ἕνα βῆμα, ὁλόκληρη ζωὴ πικράναμε».

Αὐτὸς ὁ στίχος εἶναι νὰ τὸν γράψουμε μὲ χρυσὰ γράμματα.

Τί ζητοῦσε ὁ Θεὸς ἀπὸ τὸν Ἀδάμ; Ἕνα «συγγνώμη». Ἕνα βῆμα πίσω. Μία ὑποχώρηση τοῦ ἐγώ.

Ἐπειδὴ δὲν κάναμε αὐτὸ τὸ μικρό, ταπεινὸ βῆμα, «πικράναμε ὁλόκληρη ζωή». Ὅλη ἡ ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας γέμισε πίκρα, πόλεμο καὶ πόνο, γιατὶ ἀρνούμαστε νὰ κάνουμε πίσω.

Ἡ Μετάνοια εἶναι αὐτὸ ἀκριβῶς: Ἕνα βῆμα πίσω, γιὰ νὰ πέσεις στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ Πατέρα.

4. Ὁ Ὀντολογικὸς Δεσμός (Δὲν ὑπάρχω χωρὶς Ἐσένα)

«Μὰ ἀπ’ τὴ ζωή σου εἶναι ἀδύνατον νὰ βγῶ… Θὰ ‘σαι δική μου καὶ δικός σου θὰ ‘μαι ἐγώ».

Μπορεῖ νὰ «χωρίσαμε», ἀλλὰ δὲν μποροῦμε νὰ ξεκοποῦμε.

Ἡ ψυχὴ εἶναι πνοὴ Θεοῦ. Δὲν μπορεῖ νὰ βγεῖ ἀπὸ τὴ Ζωή Του, γιατὶ Ἐκεῖνος ΕΙΝΑΙ ἡ Ζωή. Ὅπου κι ἂν πᾶμε, ὅσους δρόμους κι ἂν ἀλλάξουμε, τὸ DNA μας εἶναι Θεϊκό.

«Δικός σου θὰ ‘μαι ἐγώ». Εἶναι ἡ αἰώνια διαθήκη. Ἀκόμα καὶ στὴν Κόλαση, ἡ ἀγάπη Του θὰ μᾶς περιβάλλει (ὡς πῦρ γιὰ τοὺς ἐγωιστές, ὡς φῶς γιὰ τοὺς ταπεινούς).

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ

Αὐτὸ τὸ τραγούδι εἶναι ἕνα ξυπνητήρι.

Μᾶς φωνάζει: «Μὴν κάνεις τὸ ἴδιο λάθος κάθε μέρα!».

Μὴν ἀφήνεις τὸν ἐγωισμό νὰ σκοτώνει τὸν «ὡραῖο ἔρωτα» μὲ τὸν Χριστὸ καὶ μὲ τοὺς ἀδελφούς σου.

Κάνε ἐκεῖνο τὸ «βῆμα».

Ὑποχώρησε. Πές «συγγνώμη». Πές «Κύριε ἐλέησον».

Καὶ τότε, τὸ «κρίμα» θὰ γίνει «θαῦμα». Καὶ ἡ πίκρα θὰ γίνει Γλυκασμός.