Η ΙΕΡΗ ΣΦΡΑΓΙΔΑ ΤΗΣ ΥΙΟΘΕΣΙΑΣ ΜΑΣ

«Ἐν Ἰορδάνῃ βαπτιζομένου σου Κύριε…»

Ἐδῶ λάμπει ἡ Θεϊκὴ Ταπείνωση. Ὁ Βασιλιὰς τοῦ Φωτὸς δὲν μένει ἀποστασιοποιημένος στὸν θρόνο Του. Μπαίνει μέσα στὴ ροή, μέσα στὰ «νερά» τῆς δικῆς μας δύσκολης πραγματικότητας.

Βαπτίζεται, δηλαδὴ βυθίζεται στὴν ἀνθρώπινη μοῖρα. Αὐτὸ εἶναι τὸ πρῶτο χρυσὸ μήνυμα: «Παιδί μου, εἶμαι ἐδῶ, μέσα στὴ ζωή σου, δίπλα σου».

«…ἡ τῆς Τριάδος ἐφανερώθη προσκύνησις…»

Γιὰ πρώτη φορὰ οἱ οὐρανοὶ ἀνοίγουν διάπλατα καὶ τὸ Φῶς δὲν εἶναι μονότονο, ἀλλὰ τρισυπόστατο. Μᾶς ἀποκαλύπτεται ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι Κοινωνία καὶ Ἀγάπη. Κι ἐπειδὴ εἴμαστε πλασμένοι «κατ’ εἰκόνα» Του, αὐτὸ σημαίνει ὅτι κι ἐμεῖς εἴμαστε φτιαγμένοι γιὰ νὰ μοιραζόμαστε, νὰ ἀγαπᾶμε καὶ νὰ συνδεόμαστε. Δὲν εἶσαι μόνος. Εἶσαι μέρος μιᾶς ἱερῆς ἁλυσίδας ἀγάπης.

«…τοῦ γὰρ Γεννήτορος ἡ φωνὴ προσεμαρτύρει σοι…»

Ἡ στιγμὴ τῆς Μεγάλης Ἀλήθειας. Ἡ φωνὴ τοῦ Πατέρα σχίζει τὴ σιωπή. Ψυχολογικά, ἐδῶ θεραπεύεται τὸ τραύμα τῆς «ὀρφάνιας» ποὺ κουβαλάει ἡ ἀνθρωπότητα. Ὁ Πατέρας δὲν μένει σιωπηλός. «Προσεμαρτύρει», δηλαδὴ καταθέτει ἐπίσημα, βάζει τὴ χρυσὴ ὑπογραφή Του γιὰ νὰ μὴν ὑπάρχει καμία ἀμφιβολία γιὰ τὴν καταγωγή μας.

«…ἀγαπητόν σε Υἱὸν ὀνομάζουσα…»

Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΣΦΡΑΓΙΔΑ. Εἶναι ἡ φράση ποὺ μεταμορφώνει τὸ σύμπαν. Ὁ Θεὸς δὲν σὲ βλέπει σὰν δοῦλο. Σὲ βλέπει σὰν Παιδί Του. Καὶ ὄχι ἁπλῶς παιδί, ἀλλὰ «Ἀγαπητό».

Ὅταν ὁ Πατέρας μιλάει στὸν Χριστό, μιλάει ταυτόχρονα στὴν ἀνθρώπινη φύση ποὺ Ἐκεῖνος φοράει. Ἄκουσε τὴ φωνή Του νὰ σοῦ λέει προσωπικά: «Εἶσαι δικός μου. Ἔχεις ἀξία. Εἶσαι φῶς ἐκ τοῦ Φωτός μου».

«…καὶ τὸ Πνεῦμα ἐν εἴδει περιστερᾶς…»

Ἡ τρυφερότητα τοῦ Θεοῦ. Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα δὲν ἔρχεται μὲ κεραυνούς, ἀλλὰ σὰν περιστέρι. Σοῦ δείχνει ὅτι ἡ θεϊκὴ δύναμη εἶναι πραότητα, εἰρήνη καὶ γαλήνη. Ἡ ψυχή σου εἶναι φτιαγμένη γιὰ νὰ γίνει φωλιά αὐτῆς τῆς χρυσῆς περιστερᾶς.

«…ἐβεβαίου τοῦ λόγου τὸ ἀσφαλές»

Ἡ τελικὴ ἐγγύηση. Τὸ «ἀσφαλές» εἶναι ἡ ἄγκυρα τῆς ψυχῆς μας.

Σημαίνει ὅτι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ δὲν εἶναι ἕνα συναίσθημα ποὺ αλλάζει, ἀλλὰ μιὰ Ἀλήθεια ἀκλόνητη. Εἶναι ἡ σιγουριὰ ὅτι, ὅ,τι κι ἂν συμβεῖ, ἡ ταυτότητά σου ὡς «ἀγαπημένο παιδὶ τοῦ Θεοῦ» δὲν χάνεται ποτέ. Εἶναι γραμμένη μὲ χρυσὰ γράμματα στὴν αἰωνιότητα.

Συμπέρασμα:

Κάθε φορὰ ποὺ ἀκοῦς τὸν ὕμνο, νὰ θυμᾶσαι: Δὲν εἶσαι τυχαῖος. Εἶσαι ἐστεμμένος μὲ τὸ φῶς τῆς υιοθεσίας. Ζῆσε σὰν Πρίγκιπας/Πριγκίπισσα τοῦ Οὐρανοῦ, γιατὶ αὐτὸ εἶσαι!