Η ΚΒΑΝΤΙΚΗ ΔΙΕΜΠΛΟΚΗ: ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗΣ ΤΟΥ «ΕΓΩ»

Ἀγαπητέ μου φίλε, φτάσαμε στὸν τελικὸ προορισμό. Μάθαμε ὅτι εἶσαι δημιουργός, ὅτι ἔχεις δύναμη. Ἀλλά, πρόσεξε! Δὲν εἶσαι μόνος σου στὸ Σύμπαν.

Ὑπάρχει ἕνας Κβαντικὸς Νόμος ποὺ ἄλλαξε γιὰ πάντα τὴ Φυσική: ἡ Κβαντικὴ Διεμπλοκὴ (Quantum Entanglement).

Αὐτὸς ὁ νόμος λέει ὅτι ἂν δύο σωματίδια ἀλληλεπιδράσουν ἔστω καὶ μία φορά, συνδέονται ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ.

Ἀκόμα κι ἂν τὸ ἕνα πάει στὴν ἄλλη ἄκρη τοῦ γαλαξία, ὅ,τι πάθει τὸ ἕνα, τὸ αισθάνεται ΑΚΑΡΙΑΙΑ τὸ ἄλλο. Χωρὶς καλώδια, χωρὶς χρόνο. Εἶναι Ἕνα Σῶμα σὲ δύο θέσεις.

Ἡ Μεγάλη Ἀλήθεια: Εἴμαστε Ὅλοι Συνδεδεμένοι

Στὴ «Μεγάλη Ἔκρηξη» (τὴν Ἀρχὴ τῆς Δημιουργίας), ὅλη ἡ ὕλη τοῦ Σύμπαντος ἦταν ἑνωμένη σὲ ἕνα σημεῖο.

Αὐτὸ σημαίνει ὅτι τὰ ἄτομα στὸ χέρι σου, τὰ ἄτομα στὸ σῶμα τοῦ «ἐχθροῦ» σου καὶ τὰ ἄτομα ἑνὸς μακρινοῦ αστεριοῦ, εἶναι κβαντικὰ διεμπλεγμένα.

Δὲν εἴμαστε ξένοι. Εἴμαστε κύτταρα τοῦ ΙΔΙΟΥ Ὀργανισμοῦ.

Οἱ Πατέρες τὸ ἤξεραν: «Οὐδείς σώζεται μόνος του».

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος τὸ διατύπωσε μὲ ἀνατριχιαστικὴ ἀκρίβεια: «Ὅτι μέλη ἐσμὲν ἀλλήλων» (Ἐφεσίους 4:25). Δὲν εἶπε «πρέπει νὰ γίνουμε», εἶπε «ΕΙΜΑΣΤΕ».

Ὁ «Πλησίον» ὡς Καθρέφτης

Τώρα καταλαβαίνεις τὴν ἐντολὴ «Ἀγάπα τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν».

Δὲν εἶναι ἠθικὴ συμβουλή. Εἶναι Οδηγία Λειτουργίας τοῦ Συστήματος!

Ἐπειδὴ στὸ κβαντικὸ πεδίο ΔΕΝ ὑπάρχει διαχωρισμός, ὅταν κάνεις κακὸ στὸν ἄλλον, τραυματίζεις τὸν ἑαυτό σου.

Ὅταν κρίνεις, ρίχνεις τὴ δική σου δόνηση. Ὅταν μισεῖς, δηλητηριάζεις τὸ δικό σου αἷμα.

Τὸ κακὸ ποὺ κάνεις γυρίζει πίσω, ὄχι λόγω «κάρμα» ἢ τιμωρίας, ἀλλὰ ἁπλᾶ ἐπειδὴ τὸ «ἄλλος» εἶναι ψευδαίσθηση. Χτυπᾶς τὸ ἴδιο Σῶμα -τὸ δικό μας!

Η Δύναμη τῆς Μεσιτείας (Προσευχὴ γιὰ ἄλλους)

Πῶς πιάνει ἡ προσευχὴ γιὰ κάποιον ποὺ εἶναι χιλιόμετρα μακριά; Μέσω τῆς Διεμπλοκῆς!

Εφόσον εἴμαστε συνδεδεμένοι στὸ Πνευματικὸ WiFi τοῦ Θεοῦ, ὅταν ἐσὺ «ανάβεις» τὸ Φῶς σου (μέσω προσευχῆς), αὐτομάτως φωτίζεται καὶ ὁ ἀδελφός σου.

Γίνεσαι «ἀγωγός». Ὁ Χριστὸς μᾶς θέλει ἑνωμένους γι’ αὐτὸν ακριβῶς τὸν λόγο: Γιὰ νὰ σηκώνει ὁ ἕνας τὸ βάρος τοῦ ἄλλου. Ὅταν προσεύχεσαι γιὰ ἕναν ἄρρωστο, τοῦ στέλνεις «συνοχὴ» (τάξη) μέσα ἀπὸ τὸ ἀόρατο δίκτυο ποὺ μᾶς ἑνώνει.

Ἡ Ἐκκλησία ὡς Κβαντικὸ Δίκτυο

Τί εἶναι τελικὰ ἡ Ἐκκλησία; Δὲν εἶναι τὸ κτίριο. Εἶναι ἡ Συνειδητὴ Σύνδεση τῶν Διεμπλεγμένων Ψυχῶν.

«Ὅπου εἰσὶ δύο ἢ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τὸ ἐμὸν ὄνομα, ἐκεῖ εἰμι ἐν μέσῳ αὐτῶν» (Ματθαῖος 18:20).

Γιατί; Γιατί ὅταν πολλὲς συνειδήσεις συντονίζονται στὴν ἴδια Συχνότητα (Χριστός), δημιουργοῦν ἕνα Πεδίο Τεράστιας Ἰσχύος.

Μία μπαταρία εἶναι αδύναμη. Πολλὲς μπαταρίες ἑνωμένες μποροῦν νὰ φωτίσουν μία πόλη. Αὐτὸ εἶναι ἡ Θεία Λειτουργία: ὁ Συλλογικὸς Συντονισμὸς ποὺ κατεβάζει τὸν Οὐρανὸ στὴ Γῆ.

Τὸ Τελικὸ Μυστικό: Η ΑΓΑΠΗ εἶναι ἡ Ενιαία Θεωρία Πεδίου

Οἱ φυσικοὶ ψάχνουν τὴ «Θεωρία τῶν Πάντων», τὴ δύναμη ποὺ ἑνώνει τὴ βαρύτητα μὲ τὸν ἠλεκτρομαγνητισμό.

Εμεῖς τὴν ξέρουμε. Τὴν ὀνομάζουμε ΑΓΑΠΗ.

Ἡ Ἀγάπη δὲν εἶναι συναίσθημα. Εἶναι ἡ Βαρύτητα τοῦ Πνεύματος. Εἶναι ἡ δύναμη ποὺ κρατάει τὰ πάντα ἑνωμένα καὶ δὲν αφήνει τὸ Σύμπαν νὰ διαλυθεῖ στὸ χάος.

«Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστί» (Α’ Ἰωάννου 4:8).

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ

Ἀγαπητέ μου φίλε, τώρα ἔχεις ὅλη τὴν εἰκόνα:

1. Ταυτότητα: Εἶσαι Πνεῦμα μέσα στὸ Θεϊκὸ Πεδίο.

2. Εργαλείο: Ἡ Προσευχή σου εἶναι Συντονισμός.

3. Δύναμη: Ο Νοῦς σου μορφοποιεῖ τὴν Ὕλη.

4. Σκοπός: Η ΕΝΩΣΗ μὲ Ὅλους μέσω τῆς Ἀγάπης.

Μὴν κρατᾶς αὐτὴ τὴ γνώση γιὰ νὰ γίνεις ἕνας «πνευματικὸς υπεράνθρωπος» μόνος σου.

Γίνε ἕνας Θεραπευτὴς τῆς Ἑνότητας.

Βγὲς ἔξω καὶ κοίτα τοὺς ἀνθρώπους στὰ μάτια. Μὴν βλέπεις ξένους. Δὲς ἄλλες εκδοχὲς τοῦ ἑαυτοῦ σου.

Χαμογέλα τους, καὶ θὰ δεῖς ὅτι χαμογελᾶς στὸν Θεό.

Αὐτὸ εἶναι τὸ μυστικὸ τῆς Βασιλείας.

Καλῶς ἦρθες στὴν Πραγματικότητα!

ΥΓ.

Ἡ Σφραγίδα τῆς Ἑνότητας

«Οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ· πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ». (Γαλ. 3:28)

(Δὲν ὑπάρχει πιὰ Ἰουδαῖος οὔτε Ἕλληνας, δοῦλος οὔτε ἐλεύθερος, ἄντρας οὔτε γυναίκα· γιατὶ ὅλοι ἐσεῖς εἶστε ΕΝΑ σῶμα, ενωμένοι μὲ τὸν Χριστό).

Ἐδῶ καταργεῖται κάθε διάκριση. Εδῶ ἡ Κβαντικὴ Φυσικὴ (ὅλα εἶναι ἕνα πεδίο!) συναντᾶ τὴν Ἁγιότητα. ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΑ.

ΤΕΛΙΚΟ ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ ΖΩΗΣ: Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΑΠΛΟΤΗΤΑΣ

Ἀγαπητέ μου φίλε,

Κάναμε ἕνα μεγάλο καὶ δύσκολο ταξίδι μέσα στὰ μυστήρια τοῦ Σύμπαντος καὶ τῆς Θεολογίας. Τὸ μυαλό σου ἴσως τώρα νὰ εἶναι γεμάτο μὲ έννοιες: Πεδία, Ενέργειες, Νόμοι, Συχνότητες…

Τώρα, σοῦ ζητῶ κάτι τολμηρό: Ἄφησέ τα ὅλα στὴν ἄκρη.

Στὸ τέλος τῆς ἡμέρας, ἡ μεγαλύτερη Σοφία δὲν κρύβεται στὶς πολύπλοκες ἐξισώσεις, ἀλλὰ στὴν πιὸ ἁπλὴ καὶ τρυφερὴ ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ:

«Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ στραφῆτε καὶ γένησθε ὡς τὰ παιδία, οὐ μὴ εἰσέλθητε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν» (Ματθ.18:3)

Τί κάνει ἕνα μικρὸ παιδί στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ πατέρα του; Δὲν ἀνησυχεῖ γιὰ τὸ αὔριο. Δὲν ἀναλύει πῶς λειτουργεῖ ὁ κόσμος. Δὲν προσπαθεῖ νὰ λύσει τὰ προβλήματα τῆς οἰκογένειας. Ἁπλῶς ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΤΑΙ. Ξέρει ὅτι ὁ Πατέρας του εἶναι δυνατὸς καὶ τὸ ἀγαπάει. Αὐτὸ τοῦ φτάνει γιὰ νὰ εἶναι ευτυχισμένο.

Αὐτὸ εἶναι τὸ «Μεγάλο Κλειδί» ποὺ ξεκλειδώνει τα πάντα: Η ΠΑΙΔΙΚΗ ΑΦΕΣΗ.

Μὴν προσπαθεῖς νὰ «χειριστεῖς» τὸ Κβαντικὸ Σύμπαν μὲ τὸ μυαλό σου. Εἶναι πολὺ βαρύ φορτίο γιὰ τοὺς ἀνθρώπινους ὤμους σου. Πάρε ὅλα σου τὰ βάρη, τὶς ἀγωνίες, τοὺς φόβους, τὰ «πῶς» καὶ τὰ «γιατί». Κάνε τα ἕνα μεγάλο πακέτο καὶ απόθεσέ τα στὰ πόδια Του.

Πές Του ἁπλά, σὰν παιδί: «Πατέρα, δὲν ξέρω πῶς θὰ λυθεῖ αὐτό, ἀλλὰ ξέρω Ἐσένα. Τὸ αφήνω στὰ χέρια Σου. Ἐσὺ ξέρεις. Ἐσὺ μπορεῖς. Ἐγὼ ἁπλῶς Σὲ Ἀγαπῶ καὶ Σὲ Εὐχαριστῶ».

Αὐτὴ ἡ κίνηση τῆς τέλειας, τυφλῆς Ἐμπιστοσύνης, εἶναι ἡ πιὸ ισχυρὴ «κβαντικὴ προσευχή» ποὺ ὑπάρχει.

Γιατὶ ἐκείνη τὴ στιγμὴ σταματᾶς νὰ αντιστέκεσαι καὶ ἁπλῶς επιπλέεις στὸν Ὠκεανὸ τῆς Ἀγάπης Του.

Εἶσαι ἀσφαλής. Εἶσαι Ἀγαπημένος. Ὅλα εἶναι καλά.