Η ΚΒΑΝΤΙΚΗ ΜΗΧΑΝΙΚΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ: ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΚΕΣΙΑ ΣΤΟΝ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟ

Ἀγαπητέ μου φίλε, ἂν ὁ Θεὸς εἶναι τὸ Ἀπέραντο Κβαντικὸ Πεδίο τῆς Ἀγάπης καὶ ἐμεῖς εἴμαστε κομμάτια Του, τότε τί εἶναι ἡ προσευχή;

Γιὰ αἰῶνες νομίζαμε ὅτι ἡ προσευχὴ εἶναι ἕνα «τηλεφώνημα» σὲ ἕνα μακρινὸ κέντρο λήψης ἀποφάσεων, ὅπου παρακαλοῦμε νὰ ἀλλάξει ἡ μοίρα μας. Ἡ νέα μας κατανόηση, ὅμως, φέρνει τὴν ἐπανάσταση: Ἡ προσευχὴ δὲν εἶναι γιὰ νὰ «πείσουμε» τὸν Θεό.

Ὁ Θεὸς εἶναι ἤδη δοτικός, ὅπως ὁ Ἥλιος εἶναι ἤδη φωτεινός. Ἡ προσευχὴ εἶναι ἡ διαδικασία μὲ τὴν ὁποία καθαρίζουμε τὴ δική μας «κεραία» γιὰ νὰ λάβουμε αὐτὸ ποὺ ΗΔΗ εκπέμπεται. Εἶναι ἡ Τέχνη τοῦ Συντονισμοῦ.

Δὲν ζητᾶς, Συντονίζεσαι Φαντάσου ἕνα ραδιόφωνο. Ἂν θέλεις νὰ ἀκούσεις μουσική, δὲν φωνάζεις στὴ συσκευή «σε παρακαλῶ, παῖξε μουσική!». Ἁπλῶς γυρίζεις τὸ κουμπὶ στὴ σωστὴ συχνότητα.

Ἡ Συχνότητα τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ Ἀγάπη, ἡ Ἁρμονία καὶ ἡ Ἀφθονία.

Ὅταν ἐμεῖς προσευχόμαστε μὲ φόβο, ἀγωνία καὶ παράπονο, εκπέμπουμε σὲ χαμηλὴ συχνότητα (παράσιτα). Γι’ αὐτὸ νιώθουμε ὅτι ὁ Θεὸς «δὲν ἀκούει». Ἐκεῖνος εκπέμπει σταθερά, ἐμεῖς εἴμαστε ἀποσυντονισμένοι. Ἡ ἀληθινὴ προσευχὴ εἶναι νὰ ἡσυχάσεις τὸν θόρυβο τοῦ φόβου, ὥστε ἡ δόνησή σου νὰ ανέβει καὶ νὰ συναντήσει τὴ δική Του.

Τὸ Μυστικὸ εἶναι στὸ Αἴσθημα, ὄχι στὴ Λέξη

Οἱ φυσικοὶ γνωρίζουν ὅτι τὸ ἠλεκτρομαγνητικὸ πεδίο τῆς καρδιᾶς εἶναι 5.000 φορὲς ἰσχυρότερο ἀπὸ αὐτὸ τοῦ ἐγκεφάλου.

Τὸ Σύμπαν (τὸ Πεδίο) δὲν ἀκούει τί λές μὲ τὸ στόμα, ἀλλὰ τί δονεῖς μὲ την καρδιά. Αὐτὸ εἶναι τὸ κλειδὶ ποὺ μᾶς ἔδωσε ὁ Χριστός: «Πάντα ὅσα ἂν προσευχόμενοι αἰτεῖσθε, πιστεύετε ὅτι λαμβάνετε, καὶ ἔσται ὑμῖν» (Μάρκ. 11:24).

Προσέξτε τὸν χρόνο: Λέει «λαμβάνετε» (ἐνεστώτας), σὰν νὰ συμβαίνει τώρα.

Στὴν κβαντικὴ φυσική, γιὰ νὰ καταρρεύσει ἡ κυματοσυνάρτηση καὶ νὰ γίνει πραγματικότητα ἕνα γεγονός, πρέπει ὁ Παρατηρητὴς νὰ τὸ «δεῖ» ὡς υπαρκτό.

Προσευχὴ δὲν σημαίνει «Θεέ μου, δῶσε μου υγεία γιατί εἶμαι ἄρρωστος» (αὐτὸ ἐπιβεβαιώνει τὴν αρρώστια). Προσευχὴ σημαίνει «Εὐχαριστῶ γιὰ τὴν υγεία που με πλημμυρίζει» (αὐτὸ συντονίζεται μὲ τὴ θεραπεία).

Ἡ Εὐγνωμοσύνη ὡς Ἐπιταχυντὴς

Ἡ εὐγνωμοσύνη εἶναι ἡ ὕψιστη μορφὴ προσευχῆς γιατὶ περιέχει Πίστη. Ὅταν λὲς «Εὐχαριστῶ» πρὶν ἀκόμα δεῖς τὸ θαῦμα, στέλνεις στὸ Σύμπαν τὸ σῆμα ὅτι τὸ θεωρεῖς δεδομένο. Εἶναι ἡ «υπογραφή» τῆς παραλαβῆς.

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος τὸ ἤξερε ὅταν ἔλεγε: «Ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε, ἐν παντὶ εὐχαριστεῖτε» (Α’ Θεσσ. 5:17). Δὲν εἶναι ἠθικὴ ὑποχρέωση, εἶναι πνευματικὴ τεχνολογία. Ἡ Εὐγνωμοσύνη μηδενίζει τὴν ἀντίσταση καὶ ἀνοίγει τὴ ροή.

«Γενηθήτω τὸ θέλημά Σου»: Ἡ Ροὴ τῆς Ελάχιστης Ἀντίστασης

Πολλοὶ φοβοῦνται αὐτὴ τὴ φράση, νομίζοντας ὅτι σημαίνει παθητικότητα. Λάθος. Τὸ «Θέλημα τοῦ Θεοῦ» εἶναι ἡ Ύψιστη Τάξη τοῦ Σύμπαντος. Εἶναι τὸ ποτάμι τῆς Ζωῆς ποὺ κυλάει πρὸς τὴν ἐξέλιξη.

Ὅταν λές «Γενηθήτω τὸ θέλημά Σου», δὲν παραιτεῖσαι. Ἁπλῶς σταματᾶς νὰ κολυμπᾶς κόντρα στὸ ρεῦμα μὲ τὸ μικρό σου «ἐγώ». Συντονίζεσαι μὲ τὴ Μεγάλη Ροή.

Καὶ τότε, πράγματα ποὺ πάλευες χρόνια νὰ καταφέρεις μὲ κόπο, ἔρχονται αβίαστα, γιατὶ ἔχεις πίσω σου τὴν ὁρμὴ τοῦ Ὠκεανοῦ.

Τὸ «Ταμεῖον»: Ἡ Ἀπομόνωση τοῦ Θορύβου

«Σὺ δέ, ὅταν προσεύχῃ, εἴσελθε εἰς τὸ ταμεῖόν σου…» (Ματθ. 6:6). Ὁ Χριστὸς μᾶς ζητᾶ νὰ κλείσουμε τὴν πόρτα. Γιατί; Γιατὶ γιὰ νὰ ἐπικοινωνήσεις μὲ τὸ Λεπτοφυές, πρέπει νὰ σωπάσει τὸ Χοντροειδές.

Στὸ «ταμεῖον» (τὸ ἐσωτερικὸ δωμάτιο τῆς ψυχῆς), σταματοῦν οἱ παρεμβολὲς τοῦ κόσμου. Ἐκεῖ, στὴ σιωπή, ὁ ἐγκέφαλος κατεβάζει ρυθμοὺς (κύματα θῆτα/άλφα) καὶ τότε, καὶ μόνο τότε, ἡ ψυχὴ γίνεται υπεραγώγιμη. Ἐκεῖ ἀκοῦς τὴ φωνὴ τοῦ Θεοῦ ὄχι σὰν ἦχο, ἀλλὰ σὰν ξαφνικὴ Γνώση, σὰν ἔμπνευση, σὰν βαθιὰ Εἰρήνη.

Τὸ Νέο Συμπέρασμα

Φίλε μου, ὅταν γονατίζεις, μὴν νιώθεις μικρός. Ἐκείνη τὴ στιγμὴ γίνεσαι ἕνας γίγαντας ποὺ ἑνώνει τὴ Γῆ μὲ τὸν Οὐρανό.

Δὲν προσπαθεῖς νὰ φέρεις τὸν Θεὸ κάτω· Αὐτὸς εἶναι ἤδη ἐδῶ. Προσπαθεῖς νὰ ἀνεβάσεις τὸν ἑαυτό σου Πάνω.

Ἡ προσευχή σου δὲν ἀλλάζει τὸν Θεό -Αὐτὸς εἶναι ἀναλλοίωτη Ἀγάπη. Ἡ προσευχή σου ἀλλάζει ΕΣΕΝΑ. Καὶ ὅταν ἀλλάζεις ἐσύ, ἀλλάζει ὁ κόσμος γύρω σου, γιατὶ ὁ κόσμος εἶναι ἁπλῶς ὁ καθρέφτης τῆς ψυχῆς σου.

ΥΓ.

H Βιβλικὴ Ἐπιβεβαίωση

 «Τὸ γὰρ τί προσευξώμεθα καθὸ δεῖ οὐκ οἴδαμεν, ἀλλ᾿ αὐτὸ τὸ Πνεῦμα ὑπερεντυγχάνει ὑπὲρ ἡμῶν στεναγμοῖς ἀλαλήτοις». (Ρωμ.8:26)

Δὲν ξέρουμε κὰν τί νὰ ζητήσουμε, ἀλλὰ τὸ ἴδιο τὸ Πνεῦμα μεσολαβεῖ γιὰ εμᾶς μὲ στεναγμοὺς ποὺ δὲν λέγονται μὲ λόγια.

Ἡ ἀπόλυτη ἀπόδειξη. Δὲν εἶναι τὰ λόγια τοῦ μυαλοῦ (logic) ποὺ κάνουν τὴ σύνδεση, ἀλλὰ ἡ δόνηση τοῦ Πνεύματος (energy) μέσα μας.

Ὅταν ἡ προσευχὴ ξεπεράσει τὶς λέξεις καὶ γίνει καθαρὸ αἴσθημα ἕνωσης, τότε γίνεται τὸ Θαῦμα.