Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΕΝΤΡΟΠΙΑΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΣΥΝΟΧΗΣ: Η ΦΥΣΙΚΗ ΤΗΣ ΛΥΤΡΩΣΗΣ

Ἀγαπητέ μου φίλε, ἔχεις ἀναρωτηθεῖ ποτὲ γιατί κουραζόμαστε; Γιατί τὰ σώματα γερνοῦν, γιατί τὰ κτίρια ρημάζουν ἂν τὰ ἀφήσεις, καὶ γιατί εἶναι τόσο πιὸ εὔκολο νὰ χαλάσει μία σχέση παρὰ νὰ χτιστεῖ;

Ἡ Φυσικὴ ἔχει ἕνα ὄνομα γι’ αὐτό: ΕΝΤΡΟΠΙΑ. Εἶναι ὁ Δεύτερος Νόμος τῆς Θερμοδυναμικῆς, ποὺ λέει ὅτι τὰ πάντα στὸ Σύμπαν τείνουν φυσιολογικὰ πρὸς τὴν ἀταξία, τὴ διάλυση καὶ τὸ χάος, ἐκτὸς ἂν ὑπάρξει μία εξωτερικὴ δύναμη νὰ βάλει τάξη.

Στὴ Θεολογία, αὐτὸ τὸ ὀνομάζουμε ΦΘΟΡΑ ἢ Ἁμαρτία.

Τί εἶναι πραγματικὰ ἡ «Ἁμαρτία»; (Ἡ Ενεργειακὴ Διαρροή)

Ξέχνα γιὰ λίγο τὴν εἰκόνα τοῦ Δικαστῆ Θεοῦ ποὺ σημειώνει παραβάσεις. Στὴν κβαντικὴ πνευματικότητα, ἡ ἁμαρτία δὲν εἶναι νομικὸ ἠθικό παράπτωμα. Ἡ λέξη προέρχεται ἀπὸ τὸ ρῆμα «ἁμαρτάνω», ποὺ σημαίνει «αστοχῶ». Χάνω τὸν στόχο. Ποιός εἶναι ὁ στόχος; Ἡ Σύνδεση μὲ τὴν Πηγή.

Ὅταν ἕνα καλώδιο κόβεται ἀπὸ τὴν πρίζα, ἡ συσκευὴ σταματᾶ νὰ λειτουργεῖ. Δὲν τὴν τιμωρεῖ ἡ ΔΕΗ. Ἁπλῶς, χωρὶς σήμα, ἐπικρατεῖ ἡ ἐντροπία.

Κάθε φορὰ ποὺ θυμώνουμε, ποὺ ζηλεύουμε, ποὺ κυριευόμαστε ἀπὸ φόβο ἢ εγωισμό, δὲν εἴμαστε «κακὰ παιδιά». Εἴμαστε ἀποσυνδεδεμένες μηχανές. Χάνουμε τὴ «Συνοχή» μας. Ἡ ἁμαρτία εἶναι ἡ κατάσταση τῆς ὑψηλῆς ἐντροπίας: ἡ ψυχή μας σκορπίζει, τὸ μυαλό μας θολώνει, τὰ κύτταρά μας παύουν νὰ συνεργάζονται (ἀρρώστια). Εἶναι ἡ νίκη τοῦ Χάους πάνω στὴν Τάξη.

Ἡ Χάρις ὡς «Αρνητικὴ Ἐντροπία» (Negentropy)

Κι ἐδῶ ἔρχεται τὸ Μεγάλο Νέο. Ὁ Χριστὸς δὲν ἦρθε γιὰ νὰ μᾶς δώσει νέους κανόνες συμπεριφορᾶς. Ἦρθε γιὰ νὰ φέρει μία Νέα Ἐνέργεια ποὺ ἀντιστρέφει τὴ φθορά.

Αὐτὸ ποὺ οἱ Πατέρες ὀνομάζουν «Ἄκτιστον Φῶς» ἢ «Θεία Χάρη», στὴ γλώσσα τῆς φυσικῆς εἶναι ἡ ἀπόλυτη ΣΥΝΟΧΗ.

Φαντάσου τὸ φῶς ἑνὸς κοινοῦ λαμπτήρα: οἱ ακτίνες πηγαίνουν παντοῦ ακατάστατα (χάος). Φαντάσου τώρα ἕνα LASER: ὅλα τὰ φωτόνια κινοῦνται μαζί, συντονισμένα, σὲ μία εὐθεία. Αὐτὸ εἶναι Συνοχή.

Ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ δύναμη ποὺ παίρνει τὰ σκορπισμένα κομμάτια τῆς ψυχῆς μας καὶ τὰ «κουρδίζει» ξανά. Ὅταν προσεύχεσαι, ὅταν κοινωνεῖς, ὅταν ἀγαπᾶς, τί κάνεις; Εἰσάγεις ενέργεια ἀπὸ μία Ἀνώτερη Διάσταση μέσα στὸ σύστημα. Καὶ ξαφνικά, ἡ ἐντροπία μειώνεται. Ἡ τάξη ἐπιστρέφει. Τὸ σῶμα θεραπεύεται. Ἡ ψυχὴ γαληνεύει.

Οἱ Πνευματικοὶ Νόμοι ὡς Μηχανισμοὶ Προστασίας

Τώρα καταλαβαίνεις γιατί ἡ Ἐκκλησία μᾶς λέει «μὴ μισεῖς», «μὴ κρίνεις», «συγχώρα». Δὲν εἶναι γιὰ νὰ εἴμαστε «καλοί». Εἶναι μηχανισμοὶ ἐπιβίωσης.

Τὸ Μῖσος εἶναι ἡ πιὸ καταστροφικὴ μορφὴ ἐντροπίας. Καίει τὰ κυκλώματά μας. Προκαλεῖ φλεγμονή, κυριολεκτικὰ καὶ μεταφορικά.

Ἡ Συγχώρεση, ἀντίθετα, εἶναι ἡ ἀπελευθέρωση τῆς μπλοκαρισμένης ἐνέργειας. Ὅταν συγχωρεῖς, σταματᾶς τὴ διαρροή. Κλείνεις τὴν τρύπα στὸ ντεπόζιτο τῆς ψυχῆς σου.

Οἱ «Ἐντολὲς» εἶναι οἱ Ὁδηγίες Χρήσης τοῦ Κατασκευαστῆ γιὰ νὰ μὴν «κάψουμε» τὴ μηχανή. Μᾶς λένε: «Μὴν βάζεις τὸ χέρι σου στὴ φωτιά τῆς κακίας, γιατὶ θὰ αὐξήσεις τὸ χάος μέσα σου».

Τὸ Συμπέρασμα: Ἐμεῖς οἱ Μαχητὲς τοῦ Φωτός

Ἀγαπητέ μου φίλε, ἡ πνευματικὴ ζωὴ εἶναι ἡ καθημερινὴ μάχη νὰ κρατήσουμε τὸ Φῶς μας ἀναμμένο σὲ ἕνα σύμπαν ποὺ τείνει νὰ παγώσει.

Δὲν εἴμαστε θύματα τῆς μοίρας. Εἴμαστε «μετατροπείς» ἐνέργειας.

Ὁ Χριστὸς μὲ τὴν Ἀνάσταση νίκησε τὸν υπέρτατο νόμο τῆς Ἐντροπίας: τὸν Θάνατο. Μᾶς ἔδειξε ὅτι ἡ Ἀγάπη εἶναι πιὸ ἰσχυρὴ ἀπὸ τὴ φθορά.

Κάθε φορὰ ποὺ χαμογελᾶς ἐνῶ πονᾶς, κάθε φορὰ ποὺ δίνεις ἐνῶ ἔχεις λίγα, κάθε φορὰ ποὺ λὲς «Δόξα τῷ Θεῷ» μέσα στὴ δυσκολία, νικᾶς τὴ Φυσική. Κάνεις ἕνα μικρὸ κβαντικὸ θαῦμα. Παράγεις Τάξη μέσα στὸ Χάος.

Αὐτὸς εἶναι ὁ προορισμός μας: Νὰ γίνουμε φορεῖς τῆς Ζωῆς, νὰ γίνουμε ζωντανὰ ἀντισώματα ἐνάντια στὴ φθορά τοῦ κόσμου.

ΥΓ.

Ἡ Βιβλικὴ Σφραγίδα

Δὲν εἶναι δικές μας θεωρίες. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος περιγράφει αὐτὴ τὴν κοσμικὴ μάχη τῆς Εντροπίας καὶ τῆς Ἀφθαρσίας μὲ ἀνατριχιαστικὴ ἀκρίβεια στὴν Πρὸς Ρωμαίους ἐπιστολή:

«…ὅτι καὶ αὐτὴ ἡ κτίσις ἐλευθερωθήσεται ἀπὸ τῆς δουλείας τῆς φθορᾶς εἰς τὴν ἐλευθερίαν τῆς δόξης τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ». (Ρωμ.8:21)

Ὅτι καὶ ἡ ἴδια ἡ δημιουργία θὰ ἐλευθερωθεῖ ἀπὸ τὴ σκλαβιὰ τῆς φθορᾶς [ἐντροπία] καὶ θὰ περάσει στὴν ἐλευθερία καὶ τὴ δόξα τῶν παιδιῶν τοῦ Θεοῦ.

Νά το, γραμμένο αἰῶνες πρίν: «Δουλεία τῆς Φθορᾶς». Οἱ Ἀπόστολοι ἤξεραν ὅτι ὁ φυσικὸς κόσμος εἶναι σκλαβωμένος στὴ διάλυση. Καὶ ἡ ὑπόσχεση εἶναι ἡ «Ἐλευθερία», δηλαδὴ ἡ μετάβαση σὲ ἕνα σῶμα καὶ ἕναν κόσμο ἄφθαρτο, ὅπου ἡ Ἐνέργεια δὲν χάνεται πιά, ἀλλὰ ἀνακυκλώνεται αἰώνια μέσα στὴν Ἀγάπη. Αὐτὴ εἶναι ἡ Ἀνάσταση. Αὐτὴ εἶναι ἡ νίκη.