Η ΜΕΓΑΛΗ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ: ΔΕΝ ΕΦΥΓΑΝ, ΑΠΛΩΣ ΑΛΛΑΞΑΝ ΣΥΧΝΟΤΗΤΑ

Ἀγαπητέ μου φίλε, αὐτὴ εἶναι ἡ τελικὴ «θεραπεία» τοῦ φόβου. Ἡ λέξη «Θάνατος» εἶναι μία ὕβρις ἀπέναντι στὴ Ζωή. Δὲν ταιριάζει σὲ αἰώνια ὄντα.

Ἂς διαγράψουμε σήμερα μία λέξη ἀπὸτὸ λεξιλόγιό μας. Τὴ λέξη «θάνατος».

Εἶναι ἕνα ψέμα. Μία ὀπτικὴ ἁπάτη τῶν ματιῶν μας ποὺ βλέπουν μόνο ὅσα πιάνει τὸ φῶς.

Ἡ Ἐπιστήμη καὶ ἡ Πίστη συμφωνοῦν πλέον σὲ ἕνα πράγμα: Τίποτα δὲν χάνεται στὸ Σύμπαν.

Δὲν ὑπάρχει τέλος. Ὑπάρχει μόνο ΜΕΤΑΒΑΣΗ.

1. Τὸ Σῶμα εἶναι Τρανζίστορ, ἡ Ψυχὴ εἶναι ἡ Μουσική

Φανταστεῖτε τὸ σῶμα σὰν ἕνα ραδιόφωνο. Ἡ Ψυχή μας εἶναι ἡ Μουσική, τὸ Σῆμα ποὺ ἔρχεται ἀπὸ τὴν Πηγή.

Τὸ ραδιόφωνο κάποτε παλιώνει καὶ σταματᾶ.

Σημαίνει αὐτὸ ὅτι πέθανε ἡ Μουσική; Ὄχι.

Σημαίνει ὅτι σίγησε ὁ Σταθμός; Ποτέ.

Τὸ τραγούδι τῆς ὕπαρξής μας συνεχίζει νὰ ταξιδεύει στὸν αἰθέρα, ἄθικτο, ἀμόλυντο, αἰώνιο. Τὸ σῶμα ἦταν ἁπλῶς τὸ ἠχεῖο γιὰ νὰ ἀκουστοῦμε στὶς χαμηλὲς συχνότητες τῆς ὕλης.

2. Οἱ Δικοί μας Ἄνθρωποι εἶναι οἱἌγγελοί μας

Κι ἐκεῖνοι ποὺ νομίζουμε ὅτι «έφυγαν»; Ποῦ εἶναι;

Εἶναι ΕΔΩ.

Δὲν πῆγαν σὲ ἕναν μακρινὸ οὐρανό. Εἶναι δίπλα μας, ἁπλῶς ἐκπέμπουν σὲ μία συχνότητα ποὺ τὰ μάτια μας δὲν πιάνουν, ἀλλὰ ἡ καρδιά μας νιώθει.

Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ τοὺς ἀγαπήσαμε καὶ μᾶς ἀγάπησαν, δημιουργήθηκε ἕνας Κβαντικὸς Δεσμὸς (Quantum Entanglement) ποὺ δὲν σπάει οὔτε μὲ τὴ Μετάβαση.

Εἶναι κομμάτι τῆς Ἀγάπης μας. Καὶ ἐπειδὴ ἡ Ἀγάπη εἶναι ἡ ἴδια ἡ οὐσίατοῦ Θεοῦ, αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι ἔχουν γίνει πλέον οἱ Προσωπικοί μας Ἄγγελοι.

3. ΕἴμαστεἝνα στὸν Χρόνο

Ὁ Χρόνος δὲν εἶναι ποτάμι ποὺ χάνεται. Εἶναι ἕνα Αἰώνιο Τώρα.

Στὴ διάσταση τοῦ Θεοῦ, εἴμαστε ὅλοι ΜΑΖΙ, πάντα.

Δὲν τοὺς ἔχασες. Ἁπλῶς, γιὰ λίγο, δὲν μπορεῖς νὰ τοὺς ἀγκαλιάσεις μὲ χέρια, ἀλλὰ μόνο μὲ τὴν ψυχή.

Τὸ Μήνυμα

Μὴν κλαῖτε σὰν νὰ χάθηκε κάποιος στὸ «τίποτα». Δὲν ὑπάρχει «τίποτα».

Ὅταν τὸ ὄργανο σπάσει, ὁ Μουσικὸς παραμένει ὄρθιος.

Καὶ ἡ Μελωδία συνεχίζει νὰ δονεῖ τὰ ἄστρα.

Οἱ ἀγαπημένοι σου δὲν εἶναι παρελθόν.

Εἶναι μία ζωντανή, παλλόμενη Παρουσία μέσα στὸ εἶναι σου.

Μίλα τους. Σὲ ἀκοῦνε πιὸ καθαρὰ ἀπὸ ποτέ.

ΥΓ.

Ἡ τρανότερη ἀπόδειξη ὅτι δὲν ὑπάρχει τέλος, βρίσκεται στὴν ἴδια μας τὴν Παράδοση. Σκεφτεῖτε το ἁπλά: Ἂν οἱ ψυχὲς διαλύονταν στὸ «τίποτα» καὶ χάνονταν γιὰ πάντα, ἡ Ἐκκλησία μας -μὲτὴ σοφία αἰώνων- δὲν θὰ θέσπιζε ποτὲ Δεήσεις, Μνημόσυνα καὶ Προσευχὲς «ὑπὲρ ἀναπαύσεως».

Κανείς δὲν μιλᾶστὸ Κενό. Κανείς δὲν στέλνει γράμματα σὲ ἀνύπαρκτες διευθύνσεις. Ὅλη αὐτὴ ἡ ἱερὴ μυσταγωγία ὑπάρχει ἀκριβῶς ἐπειδὴ ΥΠΑΡΧΟΥΝ παραλῆπτες. Κάθε κερί ποὺ ἀνάβουμε καὶ κάθε ὄνομα ποὺ μνημονεύουμε, εἶναι ἕνα «σῆμα» ποὺ φτάνει στὸν προορισμό του. Δὲν εἶναι τελετὲς ἀποχαιρετισμοῦ γιὰ νεκρούς, εἶναι πράξεις ἐπικοινωνίας μὲ ΖΩΝΤΑΝΟΥΣ!