Η ΟΝΤΟΛΟΓΙΚΗ ΚΡΑΥΓΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ: «ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΩ!»

Εἶναι συγκλονιστικὸ πῶς ἕνα λαϊκὸ τραγούδι, ὅταν τοῦ ἀλλάξεις τὴ «διεύθυνση ἀποστολῆς», μεταμορφώνεται σὲ ἕναν ἀπὸ τοὺς πιὸ δυνατοὺς ὕμνους ἐξάρτησης τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν Δημιουργό του.

Τὸ «Χωρὶς ἐσένα δὲν ὑπάρχω» δὲν εἶναι ἁπλῶς ερωτικό. Εἶναι ὀντολογικό. Εἶναι ἡ παραδοχὴ τῆς ψυχῆς ὅτι χωρὶς τὴ Σύνδεση μὲ τὴν Πηγή, εἶναι ἁπλῶς σκόνη.

Στὴ «Βίβλο τῶν Ἑλληνικῶν Τραγουδιῶν», ἀναζητοῦμε ἐκεῖνες τὶς στιγμὲς ποὺ ἡ τέχνη ξεπερνάει τὸν δημιουργό της καὶ ἀγγίζει τὸ Θέῖο. Σήμερα, ἡ καρδιά μας γονατίζει μπροστὰ σὲ ἕναν στίχο ποὺ ὅλοι τραγουδήσαμε γιὰ ἀνθρώπους, ἀλλὰ ἡ Ἀλήθεια του ἀνήκει μόνον στὸν Θεό.

«Χωρὶς ἐσένα δὲν ὑπάρχω».

1. Ἡ Ὁμολογία τῆς Πίστης

 Σκεφτεῖτε αὐτὴ τὴ φράση ὡς προσευχή. Δὲν λέει «χωρὶς ἐσένα δυστυχῶ» οὔτε «χωρὶς ἐσένα πονῶ». Λέει «δὲν ὑπάρχω». Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀπόλυτη θεολογικὴ ἀλήθεια. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι «ἑτερόφωτος». Ὅπως ἡ ἀκτίνα δὲν ὑπάρχει χωρὶς τὸν Ἥλιο, ἔτσι καὶ ἡ ψυχὴ σβήνει ὅταν κόψει τὸν ομφάλιο λῶρο μὲ τὴν Πηγή της. Εἶναι ἡ κραυγὴ τοῦ Ἀδὰμ ποὺ ψάχνει νὰ ξαναβρεῖ τὴν Ἀνάσα τοῦ Θεοῦ γιὰ νὰ γίνει «ψυχὴ ζῶσα».

2. «Γιὰ σένα μόνο ἐγὼ ὑπάρχω»

Ἐδῶ ὁ στίχος γίνεται ὅρκος ἀφιέρωσης. Εἶναι ἡ στιγμὴ ποὺ ὁ ἄνθρωπος ἀντιλαμβάνεται τὸν Σκοπό του. Δὲν ἤρθαμε στὴ γῆ γιὰ νὰ μαζέψουμε ὕλη, οὔτε γιὰ νὰ χτίσουμε καριέρες. Ὑπάρχουμε γιὰ νὰ γίνουμε καθρέφτες τῆς Ἀγάπης Του. Ὅλη μας ἡ ὕπαρξη εἶναι ἕνα «Δόξα Σοι» ποὺ περιμένει νὰ ἐκφραστεῖ.

3. «Στὰ χέρια σου ἐπάνω… δῶσε μου ζωή»

Πόσο συγκλονιστικὴ εἰκόνα. Δὲν εἶναι τὰ χέρια ἑνὸς ἐραστῆ. Εἶναι τὰ Χέρια τοῦ Πλάστη. Εἶναι τὰ χέρια ποὺ ἔπλασαν τὸν πηλὸ καὶ τοῦ έδωσαν μορφή. Ἡ ψυχὴ ζητᾶ νὰ ἐπιστρέψει ἐκεῖ, στὴν ἀσφάλεια τῆς Παλάμης τοῦ Θεοῦ, γιατὶ ξέρει ὅτι μόνο ἐκεῖ ἡ ζωὴ εἶναι ὄντως Ζωή.

4. «Κι ἂν κάπου κάπου σὲ χάνω… εἶναι ποὺ τελειώνει ὁ δρόμος μου»

Εἶναι ἡ ὁμολογία τῆς ἀνθρώπινης ἀδυναμίας. Ὅταν χάνουμε τὴν αἴσθηση τοῦ Θεοῦ, ὅταν ἡ προσευχὴ σωπαίνει, τότε νιώθουμε πὼς ὁ δρόμος τελειώνει. Εἶναι τὸ αδιέξοδο τῆς ὕλης. Ἀλλὰ ἀκόμα καὶ σὲ αὐτὴ τὴ διαπίστωση, κρύβεται ἡ ελπίδα: Ἡ ἐπίγνωση ὅτι Αὐτὸς εἶναι ὁ Δρόμος.

Τὸ Μήνυμα

Τὴν ἑπόμενη φορὰ ποὺ θὰ ἀκούσετε αὐτὸ τὸ τραγούδι, κλεῖστε τὰ μάτια. Μὴν τὸ πεῖτε σὲ ἕναν ἄνθρωπο. Οἱ ἄνθρωποι φεύγουν, ἀλλάζουν, ξεχνᾶνε. Τραγουδῆστε το στὸν Οὐρανό. Πεῖτε Του: «Πατέρα, χωρὶς Ἐσένα, εἶμαι ἕνα τίποτα. Μὲ Ἐσένα, εἶμαι τὰ πάντα».

Αὐτὴ εἶναι ἡ δύναμη τῆς μουσικῆς. Νὰ κάνει τὴν προσευχὴ τραγούδι καὶ τὸ δάκρυ λύτρωση!