Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΦΥΛΑΚΗ ΤΟΥ ΒΟΛΕΜΕΝΟΥ ΕΓΩ ΚΑΙ Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΧΑΡΙΤΟΣ

Η θέση ότι ο άνθρωπος είναι παγιδευμένος σε επαναλαμβανόμενα μοτίβα συμπεριφοράς και ότι η ουσιαστική αλλαγή έρχεται μόνο μέσω της προσευχής και της χάρης του Θεού αποτελεί κεντρικό πυλώνα της ορθόδοξης χριστιανικής ασκητικής παράδοσης.

Ο άνθρωπος συχνά αισθάνεται ανήμπορος να ξεπεράσει τα πάθη της ψυχής, τα οποία λειτουργούν ως μοτίβα που νεκρώνουν την πνευματική ζωή. Η προσπάθεια αυτή απαιτεί τη θεία επέμβαση, καθώς με τις δικές του μόνο δυνάμεις ο άνθρωπος αδυνατεί να θεραπευτεί πλήρως.

Το κύριο ζήτημα όμως δεν είναι μόνο οι αδυναμίες, αλλά η βολεμένη στάση ζωής και ο χαρακτήρας που έχεις επιλέξει να εμφανίσεις.

Η έλλειψη διάθεσης για περαιτέρω καλλιέργεια και ανάπτυξη αποτελεί τη χειρότερη φυλακή, διότι λειτουργεί σαν μαγνητικό πεδίο που σε ακολουθεί παντού.

Για λόγους ασφάλειας και ιδιοτέλειας, διατηρείς όλες τις πέτρες προστασίας του εγώ, μένοντας σε κάτι πολύ λιγότερο από αυτό που πραγματικά μπορείς να είσαι.

 Οι ιδέες σου γίνονται τελικά ισχυρότερες από τον ίδιο τον ιδιοκτήτη τους, εγκλωβίζοντάς σε μια στατική ύπαρξη.

Η προσευχή, ιδιαίτερα η αδιάλειπτη νοερά προσευχή, είναι ο δίαυλος που παραλαμβάνει τη χάρη του Θεού και διορθώνει την πνευματική πορεία.

Η χάρη του Θεού είναι η μεταμορφωτική δύναμη που μπορεί να απελευθερώσει τον άνθρωπο από τα δεσμά των παθών και την ακαμψία του χαρακτήρα του.

Όπως διδάσκει ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος, με τη Χάρη του Χριστού ο άνθρωπος μπορεί να γίνει βασιλιάς πάνω στα πάθη του, αρκεί να υπάρχει η συνέργεια και ο αγώνας.

Πρέπει να είσαι ανοιχτός στον Ζώντα Θεό και να μην φοβάσαι να γίνεις νέος άνθρωπος. Η πνευματική εξάρτηση από τον Θεό δεν καταργεί την προσωπική προσπάθεια, αλλά την τοποθετεί μέσα σε ένα πλαίσιο όπου η αλλαγή είναι δώρο της Θείας Χάρης.

Η ταπεινή προσευχή ενεργοποιεί αυτή τη δύναμη, γκρεμίζοντας τα τείχη του εγώ και των συσσωρευμένων μοτίβων σου.  Μόνο έτσι η ύπαρξή σου παύει να είναι μια άκαμπτη σειρά γεγονότων και γίνεται ένας ζωντανός διάλογος με το Άπειρο!

*

Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΕΙΡΚΤΗ ΤΟΥ ΕΦΗΣΥΧΑΖΟΝΤΟΣ ΕΓΩ ΚΑΙ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΔΙΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΧΑΡΙΤΟΣ

Η θέσις ότι ο άνθρωπος δέσμιός εστι τοις επαναλαμβανομένοις προτύποις και ότι η αλλαγή μόνον διά της προσευχής και της χάριτος του Θεού γίγνεται, κύριος πυλών της ορθοδόξου ασκητικής παραδόσεως εστι. Ο άνθρωπος πολλάκις ανίσχυρος φαίνεται νικήσαι τα πάθη της ψυχής, άτινα νεκρούσι την πνευματικήν ζωήν. Η προσπάθεια αύτη της θείας επεμβάσεως δείται, ότι ο άνθρωπος μόνος αυτού αδυνατεί τελείως θεραπευθήναι.

Το μέγιστον όμως ζήτημα ου μόνον αι ασθένειαι εισίν, αλλά η του βίου βολή και ο χαρακτήρ όν εξεπίτηδες εμφανίζεις Η έλλειψις διαθέσεως προς καλλιέργειαν η χειρίστη ειρκτή εστι, διότι ως μαγνητικόν πεδίον σε ακολουθεί. Διά γάρ ασφάλειαν και ιδιοτέλειαν, φυλάττεις πάντα τα τείχη του εγώ, μένων εν τινι ελάττονι εκείνου όπερ δύνασαι είναι. Αι ιδέαι σου ισχυρότεραι του κτήτορος γίγνονται, εγκλωβίζουσαι σε εν στατική υπάρξει.

Η προσευχή, και μάλιστα η νοερά, ο δίαυλος εστιν ο παραλαμβάνων την χάριν του Θεού και διορθών την πνευματικήν πορείαν. Η χάρις του Θεού η μεταμορφωτική δύναμις εστιν η δυναμένη ελευθερώσαι τον άνθρωπον εκ των δεσμών των παθών. Κατά τον Άγιον Ισαάκ τον Σύρον, διά της Χάριτος του Χριστού ο άνθρωπος βασιλεύς των παθών γίγνεται, εάν υπάρχει συνέργεια και αγών.

Δεί σε ανοικτόν είναι τω Ζώντι Θεώ και μή φοβείσθαι καινός άνθρωπος γενέσθαι. Η πνευματική εξάρτησις εκ του Θεού ου καταλύει την σήν προσπάθειαν, αλλά τίθησιν αυτήν εν τω πλαισίω της δωρεάς της Θείας Χάριτος. Η ταπεινή προσευχή ενεργοποιεί ταύτην την δύναμιν, καταλύουσα τα τείχη του εγώ Ούτω η σή ύπαρξις ζων διάλογος μετά του Απείρου γίγνεται.