Η ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΙΣΤΕΙΑ. Είναι αυτοσαμποτάζ!

Αυτή είναι η διδασκαλία που θα σε ελευθερώσει από τη φυλακή του “δεν είναι αρκετά καλός. “

Νομίζεις ότι η τελειομανία έχει να κάνει με υψηλά πρότυπα.

Σχετικά με την τελειότητα.

Για να κάνεις την καλύτερη δουλειά σου.

Αλλά να τι είναι στην πραγματικότητα η τελειομανία:

Μια συχνότητα φόβου μεταμφιεσμένη ως πρότυπο.

Η τελειομανία δεν είναι να κάνεις τα πράγματα τέλεια.

Έχει να κάνει με την προστασία του εαυτού σου από την κριτική, την απόρριψη και την αποτυχία χωρίς να τελειώσεις ποτέ τίποτα.

Έχει να κάνει με το να μένεις ασφαλής μένοντας κολλημένος.

Η ΔΙΑΦΟΡΑ ΜΕΤΑΞΥ ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΙΑΣ

Η Αριστεία είναι:

Ριζωμένη στην έμπνευση

“Πώς μπορώ να το κάνω ακόμα καλύτερο; “

Με οδηγό την αγάπη για την τέχνη

Παράγει ολοκληρωμένες εργασίες

Μαθαίνει μέσα από την επανάληψη

Γιορτάζει την πρόοδο

Ενέργεια: Επεκτατική, παραγωγική

Η Τελειομανία  είναι:

 Ριζωμένη στο φόβο

 «Αυτό ακόμα δεν είναι αρκετό»

 Οδηγείται από τον φόβο της κρίσης

 Παράγει ατελείωτες αναθεωρήσεις, χωρίς ολοκλήρωση

 Σε παραλύει από τον φόβο των λαθών

 Απορρίπτει την πρόοδο

 Σου εξαντλεί την Ενέργεια

Η αριστεία σε πάει μπροστά! Η τελειομανία σε κρατάει κολλημένο!

ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ Η ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ

Η τελειομανία είναι μια παιδική πληγή.

Διαμορφώνεται όταν:

 Ο έρωτας εξαρτάται από την απόδοση (“Εκτιμούμαι μόνο όταν είμαι τέλειος”)

 Τα λάθη τιμωρήθηκαν ή ντράπηκες για αυτά (“Αποτυχία σημαίνει ότι είμαι άχρηστος”)

 Ο έπαινος ήρθε μόνο για το επίτευγμα (“Η αξία μου εξαρτάται από την παραγωγή μου”)

Το παιδί μαθαίνει: «Αν μπορώ να είμαι τέλειος, επιτέλους θα είμαι ασφαλής/αγαπημένος/αξίζω. “

Αλλά το τέλειο είναι αδύνατο. Έτσι παγιδεύεσαι σε έναν ατέλειωτο κύκλο:

 Θέση αδύνατων προτύπων

 Αποτυγχάνοντας να τους συναντήσεις

 Αισθάνεσαι άχρηστος

 Θέτεις ακόμα υψηλότερα πρότυπα για την αντιστάθμιση

 Επανάληψη

Ο τελειομανής δεν προσπαθεί να είναι εξαιρετικός. Προσπαθεί να είναι ασφαλής.

ΠΩΣ ΣΕ ΣΑΜΠΟΤΑΡΕΙ Η ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ:

1. Σε εμποδίζει να τελειώσεις

Ο μυθιστοριογράφος που αναθεωρεί την ίδια παράγραφο για μήνες.

Ο επιχειρηματίας που δεν λανσάρει ποτέ γιατί «δεν είναι έτοιμο ακόμα. “

Ο καλλιτέχνης που δεν θα μοιραστεί τη δουλειά του γιατί «δεν είναι αρκετά καλή. “

Η τελειομανία μεταμφιέζει την αναβλητικότητα ως “εξευγενισμό. “

Αλλά η αλήθεια: Προστατεύεις τον εαυτό σου από την κρίση με το να μην βγάζεις ποτέ τίποτα στον κόσμο.

Αν δεν τελειώσεις ποτέ, δεν αποτυγχάνεις ποτέ.

Αλλά επίσης δεν τα καταφέρνεις ποτέ.

2. Σε εμποδίζει να μάθεις

Δεν μπορείτε να μάθετε από σχόλια που δεν λαμβάνετε ποτέ.

Δεν μπορείς να βελτιωθείς μέσω της επανάληψης αν δεν επαναλαμβάνεις ποτέ.

Ο τελειομανής περιμένει μέχρι κάτι να είναι “τέλειο” πριν το μοιραστεί.

Αλλά η μαεστρία αποκτάται:

 Δημιουργώντας αρχικά ατελή σχήματα

 Λήψη σχολίων

 Μάθηση

 Δημιουργώντας ξανά

Η τελειομανία σε κρατάει μακριά από τον μαθησιακό βρόχο που δημιουργεί πραγματική αριστεία.

3. Μεταδίδει: «Δεν είμαι αρκετός»

Κάθε φορά που αρνείσαι να τελειώσεις κάτι επειδή “δεν είναι τέλειο”, λες στο σύμπαν:

“Δεν είμαι αρκετά καλός όπως είμαι. “

Και το σύμπαν ανταποκρίνεται δίνοντας περισσότερες αποδείξεις ότι δεν είναι αρκετή.

Η συχνότητά σας καταρρέει σε:

 Αυτοκριτική

 Σύγκριση

 Χρόνια δυσαρέσκεια

 Burnout

4. Σου κλέβει τη χαρά

Η τελειομανία κάνει τη δημιουργία βασανιστήριο αντί για παιχνίδι.

Δεν μπορείς να απολαύσεις τη διαδικασία όταν ασκείς συνεχώς κριτική στην παραγωγή.

Δεν μπορείς να γιορτάσεις την πρόοδο όταν τίποτα δεν είναι ποτέ “αρκετά καλό. “

Η τελειομανία μετατρέπει τα δώρα σας σε βάρη.

Ο ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΚΡΙΤΙΚΟΣ

Η τελειομανία έχει φωνή – ο εσωτερικός κριτικός.

Ακούγεται λογικό. Χρήσιμο. Σαν να προσπαθεί να σε κάνει καλύτερα.

Αλλά ακούστε προσεκτικά τι λέει στην πραγματικότητα:

“Αυτό δεν είναι αρκετό. “

“Οι άνθρωποι θα με κρίνουν. “

“Θα έπρεπε να ξέρω καλύτερα. “

“Όλοι οι άλλοι είναι καλύτεροι από μένα. “

“Μην το βγάζεις έξω – είναι ντροπιαστικό. “

Αυτά δεν είναι χρήσιμα σχόλια.

Είναι αυτο-κακοποίηση.

Ο εσωτερικός κριτικός δεν σε κάνει καλύτερο.

Σε κρατάει μικρό, ασφαλή και κολλημένο.

ΠΩΣ ΝΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΘΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ:

Βήμα 1: Αναγνωρίστε τον Φόβο του, όχι τα Πρότυπα

Την επόμενη φορά που θα πιάσεις τον εαυτό σου να βελτιώνει ασταμάτητα κάτι, ρώτα:

“Το κάνω καλύτερο ή αποφεύγω να το τελειώσω; “

“Επιδιώκω την τελειότητα ή προστατεύω τον εαυτό μου από την κρίση; “

Δείτε τον φόβο κάτω από την τελειομανία.

Συνήθως είναι ένα από αυτά:

Φόβος για κριτική

Φόβος απόρριψης

Φόβος ότι δεν είμαι αρκετά καλός

Φόβος να σε δουν

Βήμα 2: Να λιμοκτονήσει ο εσωτερικός κριτικός

Ο Inner Critic τρέφεται από την προσοχή σας.

Κάθε φορά που εμπλέκεσαι μαζί του – μαλώνεις, δικαιολογείς, προσπαθώντας να το αποδείξεις λάθος – του δίνεις δύναμη.

Αντ’ αυτού: Όταν ο Κριτικός λέει “Αυτό δεν είναι αρκετό”:

Μην διαφωνείς.

Μην υπερασπίζεσαι.

Μην προσπαθείς να το κάνεις τέλειο.

Απλά παρατηρείς: “Παρατηρώ την ιστορία ότι αυτό δεν είναι αρκετά καλό. “

Τότε ανακατεύθυνε την ενέργειά σου στη δράση:

Δημιουργήστε μια ακατάστατη παράγραφο.

Στείλτε ένα ατελές email.

Κοινοποιήστε ένα πρόχειρο προσχέδιο.

Η δράση λιμοκτονεί τον Κριτικό.

Βήμα 3: Αγκαλιάστε το “Τέλος” πάνω από το “Τέλειο”

Το νέο σου μάντρα:

“Το να γίνει είναι καλύτερο από τέλειο. “

Ορισμός προθεσμιών ολοκλήρωσης:

“Αυτό το πρότζεκτ ΤΕΛΕΙΩΣΕ την Παρασκευή – ό,τι και να γίνει “

Όταν έρθει η Παρασκευή, στείλτε το.

Ακόμα κι αν δεν είναι τέλειο.

Ακόμα κι αν μπορούσες να το κάνεις καλύτερο.

Ακόμα κι αν ουρλιάζει ο Κριτικός.

Στείλτε το έτσι κι αλλιώς.

Η ολοκληρωμένη ατελής δουλειά είναι πιο πολύτιμη από την τέλεια δουλειά που δεν υπάρχει ποτέ.

Βήμα 4: Γιορτάστε την ακατάστατη δράση

Κάθε φορά που τελειώνεις κάτι ατελές, γιόρτασέ το.

“Τελείωσα! Δεν είναι τέλειο, αλλά ΓΙΝΕΤΑΙ. “

Κάθε ατελής ενέργεια επανακαλωδιώνει το νευρικό σου σύστημα:

“Είμαι ασφαλής ακόμα και όταν δεν είμαι τέλειος. “

“Είμαι άξιος ακόμα και όταν η δουλειά μου είναι ελαττωματική. “

“Μπορώ να δημιουργώ χωρίς να με καταστρέφει η κριτική. “

Βήμα 5: Επαναπροσδιορίστε το “Αρκετά Καλό”

Αναρωτήσου:   “Τι είναι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ αρκετά καλό για αυτή την κατάσταση; “

Όχι “Τι θα ήταν τέλειο ” αλλά “Τι θα πετύχαινε τον στόχο”

Ένα πρόχειρο προσχέδιο που λαμβάνει σχόλια είναι αρκετό.

Ένα προϊόν που κυκλοφορεί που μπορεί να βελτιωθεί είναι αρκετά καλό.

Ένα κοινό έργο τέχνης που συγκινεί κάποιον είναι αρκετά καλό.

Το αρκετά καλό δεν είναι συμβιβασμός.

Είναι ρεαλιστική τελειότητα.

Η ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ – ΠΡΟΠΡΑΚΤΙΚΗ

Για τις επόμενες 30 ημέρες:

Να δημιουργείς κάτι ατελές κάθε μέρα.

 Γράψε μια ακατάστατη σελίδα

 Μοιράσου μια ακατέργαστη σκέψη

 Στείλτε ένα πρόχειρο σχέδιο

 Δημοσίευσε ένα “αρκετά καλό” περιεχόμενο

 Εκτόξευσε μια ατελή έκδοση

Και κάθε φορά που εμφανίζεται ο Κριτικός, πες:

“Ευχαριστώ που προσπαθείς να με κρατήσεις ασφαλή. Αλλά επιλέγω την ανάπτυξη από την ασφάλεια. Θα το κάνω έτσι κι αλλιώς. “

Τότε κάν’ το.

Ακατάστατο. Ατελές. Τελείωσα.

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΟΤΑΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΝΕΙΣ ΤΗΝ ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ:

Εβδομάδα 1-2:

 Τρόμος

 Ο Κριτικός ουρλιάζει πιο δυνατά

 Αισθάνεσαι εκτεθειμένος

 Συνέχισε έτσι κι αλλιώς

Εβδομάδα 3-4:

 Ησυχία των Κριτικών

 Η ολοκλήρωση φαίνεται πιο εύκολη

 Λαμβάνεις σχόλια (και δεν σε καταστρέφει)

 Η χαρά αρχίζει να επιστρέφει στη δημιουργία

Μήνας 2-3:

 Είσαι παραγωγικός

 Η δουλειά σου βελτιώνεται μέσω της επανάληψης (όχι της ατελείωτης αναθεώρησης)

 Απολαμβάνεις ξανά τη διαδικασία

 Η δημιουργία μοιάζει παιχνιδιάρικη, όχι βασανιστική

Μήνας 3+:

 Η αριστεία αναδύεται φυσικά (όχι μέσω της βίας)

 Η παραγωγή σου  αυξάνεται

 Ο φόβος σου για κρίση διαλύεται

 Γίνεσαι κάποιος που ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ, όχι κάποιος που τελειοποιεί!

Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΛΗΘΕΙΑ:

Η τελειότητα δεν είναι ο στόχος.

Στόχος είναι η δημιουργία.

Στόχος είναι η ανάπτυξη.

Η σύγκρουση είναι ο στόχος.

Η δουλειά σου δεν χρειάζεται να είναι τέλεια για να είναι πολύτιμη.

Απλά πρέπει να υπάρχει.

Σταμάτα να προστατεύεσαι με την τελειομανία.

Αρχίστε να δημιουργείτε ατελή.

Ο κόσμος χρειάζεται την ακατάστατη, ελαττωματική, ανθρώπινη δουλειά σου.

Όχι την τέλεια, γυαλισμένη, ατελείωτη φαντασίωσή σου.

Ζήστε στην δημιουργική συχνότητα!