Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΥΔΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΑΙΩΝΙΟ ΣΗΜΕΡΟΝ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΑΣ!

Αύριο το πρωί, η ατμόσφαιρα στις εκκλησίες μας θα δονείται από λέξεις που δεν γράφτηκαν απλώς για να υμνήσουν ένα ιστορικό γεγονός, αλλά για να συντονίσουν την καρδιά μας με τον παλμό του Σύμπαντος.

Οι ύμνοι είναι αριστουργήματα θεολογικής ακρίβειας και ποιητικής ομορφιάς, λειτουργώντας ως κλειδιά που ανοίγουν την πόρτα στο Αιώνιο Νυν. Ας τους προσεγγίσουμε όχι σαν κείμενα, αλλά σαν βιωματικές καταστάσεις.

Το Απολυτίκιο «Ἐν Ἰορδάνῃ βαπτιζομένου σου Κύριε» είναι η απόλυτη διακήρυξη της Ταυτότητας. Εδώ, η μεταφυσική συναντά την βαθύτερη ψυχολογική μας ανάγκη: την ανάγκη της αποδοχής.

Σκέψου τη σκηνή. Ο Πατέρας μιλάει και η φωνή Του δεν είναι κεραυνός, αλλά μαρτυρία αγάπης: «ἀγαπητόν σε Υἱὸν ὀνομάζουσα».

Εκείνη τη στιγμή, ο ουρανός σκίζεται για να ακουστεί η λέξη «Αγαπητός». Αυτό δεν αφορά μόνο τον Χριστό. Επειδή ο Χριστός φόρεσε την ανθρώπινη φύση μας, αυτή η φωνή απευθύνεται δυνητικά στον καθένα μας.

Μέσα στον Ιορδάνη, ο Θεός βλέπει τον άνθρωπο και του λέει ξανά «είσαι παιδί μου αγαπητό». Η Τριάδα φανερώνεται ως μια αγκαλιά αγάπης, και το Πνεύμα έρχεται ως περιστέρι για να επιβεβαιώσει ότι η πραότητα είναι ισχυρότερη από τη βία.

Στο Δοξαστικό «Νάματα Ἰορδάνεια περιεβάλου Σωτήρ», βλέπουμε το μεγαλείο της Ταπείνωσης που αγγίζει το παράδοξο. Ο ποιητής χρησιμοποιεί μια συγκλονιστική εικόνα: Αυτός που «ντύνεται» το Φως σαν ρούχο (όπως λέει ο Ψαλμωδός), τώρα δέχεται να ντυθεί τα νερά του ποταμού.

Αυτός που μετράει τον ουρανό με την παλάμη Του («ὁ τὸν οὐρανὸν μετρήσας σπιθαμῇ»), σκύβει το κεφάλι στον Πρόδρομο. Εδώ κρύβεται ένα τεράστιο μάθημα ψυχοθεραπείας για εμάς.

Ο Θεός σκύβει. Δεν επιβάλλεται, δεν συντρίβει. Μας δείχνει ότι για να «επιστρέψουμε εκ πλάνης», πρέπει να αφήσουμε τον εγωισμό μας και να σκύψουμε, να γίνουμε δεκτικοί, να αφεθούμε στη ροή της Χάριτος.

Η σωτηρία δεν έρχεται με την ισχύ, αλλά με την κένωση, το άδειασμα του εαυτού μας για να χωρέσει το Θείο.

Και φτάνουμε στο συγκλονιστικό «Καὶ νῦν», όπου η λέξη «Σήμερον» κυριαρχεί και μας επαναφέρει σε αυτό που λέγαμε: στο Ζωντανό Παρόν. «Σήμερον ὁ Χριστός, ἐν Ἰορδάνῃ ἦλθε…». Δεν λέει «τότε» ή «κάποτε». Το γεγονός συμβαίνει ΤΩΡΑ.

Κάθε φορά που το ψάλλουμε, ο χρόνος καταρρέει. Ο Ιορδάνης «στρέφεται εις τα οπίσω» τώρα. Η φύση αντιδρά στην παρουσία του Πλάστη της. «Η θάλασσα είδε και έφυγε»· τα στοιχεία της φύσης, το νερό που αποτελεί και το δικό μας σώμα, αναγνωρίζουν την Πηγή της Ζωής.

Το κλείσιμο του ύμνου είναι η δική μας φωνή: «Ἡμεῖς δὲ οἱ φωτισθέντες βοῶμεν…». Εμείς, που δεχτήκαμε το φως, επιβεβαιώνουμε ότι ο Θεός φάνηκε στη γη. Και πού είναι αυτή η γη; Είναι το σώμα μας, η ζωή μας, η καθημερινότητά μας.

Αύριο, λοιπόν, όταν ακούσεις αυτά τα λόγια, κλείσε τα μάτια και γίνε εσύ ο Ιορδάνης.

Άσε τα νερά της ψυχής σου να υποδεχτούν το Φως. Μην μένεις στην ιστορία του χθες. Ζήσε το «Σήμερον».

Ζήσε τα Θεοφάνεια ως την προσωπική σου στιγμή, όπου ο παλιός άνθρωπος πλένεται και αναδύεται καινός, φωτεινός και αγαπημένος.

ΤΟ ΑΙΩΝΙΟ ΝΥΝ ΚΑΙ Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΦΑΝΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ  

«Θεοφάνεια-Ἐπιφάνεια»

Ἀύριον ξημερώνει μιὰ ἡμέρα ἱερή, ὅμως ἡ ἀλήθεια ποὺ θέλω νὰ μοιραστῶ μαζί σου πηγαίνει πολὺ βαθύτερα ἀπὸ τὸ ἡμερολόγιο.

Τὰ Φῶτα δὲν εἶναι ἁπλῶς μιὰ γιορτὴ ποὺ περιμένουμε μιὰ φορὰ τὸν χρόνο, ἀλλὰ μιὰ κατάσταση συνειδητότητας.

Σύμφωνα μὲ τὴ θεολογικὴ καὶ μεταφυσικὴ προσέγγιση, ὁ Θεὸς εἶναι ὁ «Ὤν», Αὐτὸς ποὺ ὑπάρχει αἰώνια στὸ Τώρα. Ἑπομένως, Θεοφάνεια ἔχουμε κάθε φορὰ ποὺ ἡ ψυχή μας συντονίζεται μὲ τὸν παρόντα χρόνο.

Ὅταν σταματᾶμε νὰ τρέχουμε στὸ παρελθὸν μὲ τὶς ἐνοχὲς ἢ στὸ μέλλον μὲ τὶς ἀγωνίες καὶ «βουτᾶμε» στὴν ἱερότητα τῆς στιγμῆς, τότε πραγματικὰ βαπτιζόμαστε στὸν Ἰορδάνη τῆς ὕπαρξης.

Ἐκεῖ, στὸ «τώρα», κατοικεῖ ὁ Ζῶν Θεός. Κάθε ἀνάσα ποὺ παίρνουμε μὲ ἐπίγνωση, κάθε στιγμὴ ποὺ ἡ καρδιά μας ἀνοίγει στὸ φῶς χωρὶς σκιὲς σκέψεων, εἶναι μιὰ μικρὴ Θεοφάνεια. Εἶναι ἡ στιγμὴ ποὺ τὸ ἄκτιστο Φῶς διαπερνᾶ τὴν ὕλη μας καὶ μᾶς ὑπενθυμίζει πὼς εἴμαστε ὄντα πνευματικά.

Φυσικά, αὔριο θὰ γιορτάσουμε τὴν ἱστορικὴ Βάπτιση, τὸν ἁγιασμὸ τῶν ὑδάτων ποὺ συμβολίζει τὸν καθαρισμὸ καὶ τὴν ἀναγέννηση. Τὸ νερὸ λειτουργεῖ ὡς ἕνας παγκόσμιος καθρέφτης ποὺ ξεπλένει ὄχι μόνο τὸ σῶμα, ἀλλὰ καὶ τὶς ψυχικὲς ἐγγραφές, προετοιμάζοντάς μας γιὰ ἕνα νὲο ξεκίνημα.

Ὅμως, ἂς κρατήσουμε στὴν καρδιά μας αὐτὴ τὴ μεγάλῃ ἀλήθεια: Δὲν χρειάζεται νὰ περιμένουμε ἕναν χρόνο γιὰ νὰ δοῦμε τὸ Φῶς.

Κάθε μέρα εἶναι Θεοφάνεια, αρκεί νὰ εἴμαστε «παρόντες»!

Ἡ νίκη τοῦ φωτὸς ἐπὶ τοῦ σκότους δὲν εἶναι ἕνα μακρινὸ γεγονός, ἀλλὰ μιὰ καθημερινὴ ἐπιλογή.

Ὅταν ἐπιλέγουμε τὴν ἀγάπη, τὴ συγχώρεση καὶ τὴν ἐπίγνωση, τότε οἱ οὐρανοὶ ἀνοίγουν καὶ τὸ Πνεῦμα κατέρχεται μέσα μας, εἰρηνεύοντας τὸν δικό μας ἐσωτερικὸ κόσμο. Αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματικὴ φώτιση: νὰ ζεῖς τὸν Θεὸ κάθε στιγμὴ στὸ παρόν.

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΧΡΟΝΟΥ ΚΑΙ Η ΛΥΤΡΩΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Το «Αἰώνιο Νῦν» εἶναι ἴσως ἡ πιο σπουδαία καὶ θεραπευτικὴ έννοια ποὺ μποροῦμε νὰ συλλάβουμε, τόσο θεολογικὰ ὅσο καὶ ψυχολογικά.

Σκέψου τον χρόνο ὄχι σὰν μία γραμμὴ ποὺ τρέχει ἀπὸ τὸ χθὲς στὸ αὔριο, ἀλλὰ σὰν μία τελεία ποὺ χωράει τὰ πάντα. Γιὰ τὸν Θεό, δὲν ὑπάρχει «ἦταν» οὔτε «θὰ εἶναι». Ὑπάρχει μόνο τὸ «Εἶναι». Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ στὴν Ἁγία Γραφὴ εἶναι «Ὁ Ὤν», δηλαδὴ Αὐτὸς ποὺ ὑπάρχει συνεχῶς, στὸ παρόν.

Το Αἰώνιο  Νῦν, λοιπόν, εἶναι ἡ διάσταση τῆς αἰωνιότητας ποὺ κρύβεται μέσα σὲ κάθε δευτερόλεπτο τῆς ζωῆς μας, ἂν ἔχουμε τὰ μάτια τῆς ψυχῆς μας ἀνοιχτά.

Ἀπὸ ψυχολογικὴ σκοπιά, ἡ κατανόηση αὐτῆς τῆς αλήθειας εἶναι λυτρωτική. Ὁ ἀνθρώπινος πόνος, τὸ ἄγχος καὶ οἱ τύψεις τρέφονται ἀποκλειστικὰ ἀπὸ τὸν χρόνο. Ὑποφέρουμε ὅταν τὸ μυαλό μας κολλάει στὸ παρελθὸν (θλίψη) ἢ ὅταν τρέχει μὲ αγωνία στὸ μέλλον (φόβος).

Ὅταν ὅμως ἐρχόμαστε στο «Αἰώνιο Νῦν», στὴν ἱερὴ στιγμὴ τοῦ παρόντος, ὅλα αὐτὰ σιωποῦν. Ἐκεῖ δὲν ὑπάρχει φόβος, γιατὶ στὸ Τώρα εἴμαστε ζωντανοί, ἀσφαλεῖς καὶ συνδεδεμένοι μὲ τὴν Πηγή μας.

Εἶναι τὸ μοναδικὸ σημεῖο ὅπου μποροῦμε νὰ συναντήσουμε τὸν Θεό, διότι Ἐκεῖνος κατοικεῖ μόνιμα ἐκεῖ.

Αὐτὸ σημαίνει πρακτικὰ πὼς κάθε φορά ποὺ σταματᾶς τὸν νοητικὸ θόρυβο καὶ συγκεντρώνεσαι στὴν ἀνάσα σου, στὴν προσευχή σου ἢ ἁπλῶς στὴν ὀμορφιὰ ἑνὸς τοπίου, βγαίνεις ἀπὸ τὸν φθαρτὸ χρόνο καὶ μπαίνεις στὴν αἰωνιότητα.

Δὲν χρειάζεται νὰ πεθάνουμε γιὰ νὰ βροῦμε τὴν αἰώνια ζωή· τὴν ἀγγίζουμε κάθε φορὰ ποὺ ἀγαπᾶμε ολοκληρωτικὰ καὶ κάθε φορὰ ποὺ εἴμαστε ἀπόλυτα «παρόντες».

Ἡ αυριανὴ γιορτή, λοιπόν, μᾶς θυμίζει πὼς τὸ Φῶς δὲν ἄναψε ἁπλῶς κάποτε, ἀλλὰ φωτίζει διαρκῶς τὴ «Μεγάλη Στιγμή» στὴν ὁποία ζοῦμε.

Υ.Γ Μποροῦμε νὰ ποῦμε πὼς ἡ «Ἐπιφάνεια» εἶναι ἡ κίνηση τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπο -τὸ Φῶς ποὺ κατεβαίνει ἀπὸ ψηλά- ἐνῶ τὰ «Θεοφάνεια» εἶναι ἡ ἀποκάλυψη τῆς ταυτότητάς Του μέσα σὲ αὐτὸ τὸ Φῶς!

Καὶ οἱ δύο ὅροι ὅμως, ψυχολογικὰ καὶ πνευματικά, μᾶς καλοῦν στὸ ἴδιο πράγμα: νὰ βγάλουμε τὶς παρωπίδες τῆς ρουτίνας καὶ νὰ ἀντιληφθοῦμε ὅτι ἡ ζωή μας εἶναι διαρκῶς λουσμένη στὴ θεϊκὴ Παρουσία.

Δὲν εἶναι ὁ Θεὸς ποὺ κρύβεται, ἀλλὰ ἐμεῖς που συχνὰ κλείνουμετὰ μάτια στὴν «Ἐπιφάνειά» Του.