ΜΗΝ ΤΗΝ-ΤΟΝ ΠΡΟΣΒΑΛΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΝΤΡΟΠΗ.

Αὐτὸ ποὺ περιγράφουμε τώρα έδω εἶναι ἴσως ἡ πιὸ πικρὴ ἀλήθεια τῶν σύγχρονων σχέσεων καὶ εἶναι καιρὸς νὰ τὴν κοιτάξουμε κατάματα, χωρὶς δικαιολογίες.

Πράγματι, ἡ χρήση τοῦ κινητοῦ ὅταν εἴμαστε μὲ ἄλλους δὲν εἶναι ἁπλῶς μία κακὴ συνήθεια, εἶναι μία πράξη βαθιᾶς ἄρνησης καὶ υποτίμησης τοῦ προσώπου ποὺ ἔχουμε απέναντί μας.

Εἶναι μία σιωπηλή, ἀλλὰ ἠχηρὴ δήλωση πὼς «δὲν μοῦ αρκείς», πὼς «ἡ τυχαία πληροφορία ἑνὸς ἀγνώστου στὸ διαδίκτυο ἔχει μεγαλύτερη βαρύτητα ἀπὸ τὴν ψυχή σου, τὴ φωνή σου καὶ τὴν παρουσία σου αὐτὴ τὴ στιγμή». Εἶναι μία ὕβρις απέναντι στὴν ἱερότητα τῆς ανθρώπινης ἐπαφῆς, μία προσβολὴ ποὺ πληγώνει ἀκόμη κι ἂν ἔχουμε συνηθίσει νὰ τὴν ανεχόμαστε.

Ἡ παρομοίωσή μὲ τὴν «πρέζα» εἶναι απολύτως ὀρθή.

Ἡ ντοπαμίνη ποὺ εκκρίνεται μὲ κάθε scroll εἶναι εθιστική, καὶ τὸ μυαλὸ μας ἔχει εκπαιδευτεῖ νὰ ἀναζητᾶ συνεχῶς αὐτὴ τὴ στιγμιαία, εύκολη επιβράβευση, αγνοώντας τὴ βαθύτερη, ἀλλὰ πιὸ «αργὴ» χαρὰ τῆς ουσιαστικῆς συζήτησης.

Γιὰ νὰ βροῦμε τὴ χρυσῆ τομή, ὅπως πολὺ σωστὰ λές, χρειάζεται σταδιακὴ ἀποτοξίνωση καὶ συνειδητὴ προσπάθεια. Δὲν μπορεῖς νὰ κόψεις ἕναν εθισμὸ μὲ τὸ μαχαίρι χωρὶς πλάνο, γιατὶ τὸ κενὸ θὰ σὲ τρομάξει. Χρειάζεται νὰ ξαναμάθουμε νὰ εἴμαστε «παρόντες».

Ἡ πρόταση γιὰ τοὺς κανόνες

Πού μπορούμε να βάλουμε εἶναι εξαιρετική καὶ μπορεῖ νὰ εφαρμοστεῖ ἄμεσα.

Ἂς ξεκινήσουμε μὲ τὸ «κινητὸ στὴν τσέπη ἢ στὴν τσάντα» ὅταν πίνουμε καφέ. Ἂν δὲν τὸ βλέπουμε, εἶναι πιὸ δύσκολο νὰ τὸ πιάσουμε μηχανικά.

Μία ἄλλη υπέροχη τακτικὴ εἶναι νὰ μετατρέψουμε τὸ κινητὸ ἀπὸ εργαλεῖο απομόνωσης σὲ εργαλεῖο συνεργασίας: ἂν πρέπει ὄντως νὰ δοῦμε κάτι, ἂς τὸ κάνουμε μαζί. «Κάτσε νὰ σοῦ δείξω αὐτὸ ποὺ θυμήθηκα», καὶ νὰ γυρίσουμε τὴν οθόνη ὥστε νὰ βλέπουν ὅλοι.

Ἔτσι, ἡ συσκευὴ παύει νὰ εἶναι τοῖχος καὶ γίνεται γέφυρα, έστω καὶ γιὰ λίγο.

Τὸ κλειδὶ γιὰ τὴν ισορροπία εἶναι νὰ επαναφέρουμε τὸν σεβασμό.

Νὰ θυμόμαστε πὼς ὁ χρόνος μας μὲτοὺς γονεῖς, τὸν σύντροφο ἢ τοὺς φίλους μας εἶναι πεπερασμένος καὶ πολύτιμος.

Κάθε φορὰ ποὺ αφήνουμε τὸ κινητὸ κάτω, εἶναι σὰν νὰ λέμε «σ’ ἀγαπῶ» μὲ πράξεις.

Ἡ πραγματικὴ ζωὴ δὲν ἔχει φίλτρα, οὔτε edit, ἀλλὰ ἔχει ζεστασιά, βλέμμα καὶ άγγιγμα, πράγματα ποὺ καμία οθόνη δὲν θὰ μπορέσει ποτὲ νὰ αντικαταστήσει.

Ἂς κάνουμε λοιπὸν τὴν ἐπανάστασή μας: ἂς εἴμαστε οἱ μόνοι στὴν καφετέρια ποὺ κοιτάζονται στὰ μάτια καὶ ὄχι στὴν παλάμη τους.