ΟΤΑΝ ΟΙ ΕΓΚΕΦΑΛΟΙ ΧΟΡΕΥΟΥΝ ΜΑΖΙ: Η ΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΟΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΑ

Νομίζουμε συχνὰ πὼς ἡ βαθιὰ ἀνθρώπινη σύνδεση, ἡ ἀγάπη, ἡ φιλία, εἶναι θέματα «καρδιᾶς» ἢ «συναισθήματος», κάτι ἀφηρημένο καὶ ποιητικό.

Κι ὅμως!

Ἡ σύγχρονη νευροεπιστήμη ἔρχεται νὰ μᾶς ἀποκαλύψει κάτι ποὺ προκαλεῖ δέος: Ἡ σύνδεση δὲν εἶναι μόνο συναισθηματική. Εἶναι βαθιὰ Βιολογική.

Ὅταν μοιραζόμαστε ἰσχυροὺς δεσμοὺς μὲ κάποιον, οἱ ἐγκέφαλοί μας παύουν νὰ λειτουργοῦν ὡς μεμονωμένες νησίδες. Εἰσέρχονται σὲ μία θαυμαστὴ κατάσταση ποὺ οἱ ἐπιστήμονες ὀνομάζουν

«Διαπροσωπικὸς Νευρωνικὸς Συγχρονισμός».

Τί σημαίνει αὐτό; Σημαίνει ὅτι τὰ μοτίβα τῆς ἐγκεφαλικῆς δραστηριότητας τοῦ ἑνὸς ἀτόμου ἀρχίζουν νὰ εὐθυγραμμίζονται, νὰ συντονίζονται καὶ νὰ «χορεύουν» στὸν ἴδιο ρυθμὸ μὲ τοῦ ἄλλου!

Ποῦ τὸ βλέπουμε αὐτό; (Παραδείγματα τῆς ζωῆς)

Οἱ ἐπιστήμονες (μέσῳ EEG-Electroencephalography, Ηλεκτροεγκεφαλογραφία,  καὶ fMRI, Functional Magnetic Resonance Imaging – Λειτουργική Μαγνητική Τομογραφία)

τὸ εἶδαν νὰ συμβαίνει σὲ πραγματικὸ χρόνο, ὄχι στὴ φαντασία, ἀλλὰ σὲ σχέσεις ουσίας:

Σὲ στενοὺς φίλους ποὺ συζητοῦν βαθιὰ καὶ νιώθουν ὅτι «μιλοῦν τὴν ἴδια γλώσσα» χωρὶς πολλὲς λέξεις.

Σὲ ρομαντικοὺς συντρόφους ὅταν κοιτάζονται καὶ νιώθουν ὅτι «διαβάζουν» ὁ ἕνας τὴν ψυχὴ τοῦ ἄλλου.

Σὲ γονεῖς καὶ παιδιά, ὅταν παίζουν ἢ διαβάζουν μιὰ ἱστορία καὶ οἱ καρδιές τους συντονίζονται.

Σὲ θεραπευτὲς καὶ θεραπευόμενους, ὅταν ὑπάρχει βαθιὰ ἐνσυναίσθηση.

Ἀκόμα καὶ ὅταν ἁπλῶς περπατᾶμε σιωπηλὰ δίπλα σὲ κάποιον ποὺ ἐμπιστευόμαστε, οἱ νευρωνικοί μας ρυθμοὶ συγχρονίζονται!

Ὁ Μηχανισμὸς τοῦ «Συντονισμοῦ»

Πῶς γίνεται αὐτὸ τὸ θαῦμα; Περιοχὲς τοῦ ἐγκεφάλου ποὺ εὐθύνονται γιὰ τὴν ἐνσυναίσθηση, τὴν προσοχὴ καὶ τὴν κοινωνικὴ κατανόηση «ἀνάβουν» ταυτόχρονα.

Τὰ συστήματα τῶν «νευρώνων-καθρεφτῶν» μᾶς ἐπιτρέπουν νὰ διαβάζουμε διαισθητικὰ τὸν τόνο τῆς φωνῆς, τὴ μικρο-έκφραση τοῦ προσώπου, τὴν πρόθεση τοῦ ἄλλου.

Γι’ αὐτὸ νιώθεις τὴ διάθεση τοῦ ἀνθρώπου σου πρὶν κὰν μιλήσει. Γι’ αὐτὸ νιώθεις «συντονισμένος». Δὲν εἶναι τηλεπάθεια. Εἶναι βιολογικὴ εὐθυγράμμιση.

Δὲν εἶναι Μαγεία, εἶναι Ἐμπιστοσύνη

Αὐτὸς ὁ συγχρονισμὸς δὲν εἶναι ἕνα στιγμιαῖο μαγικὸ κόλπο. Δὲν συμβαίνει μὲ τὸν καθένα. Ἀναπτύσσεται σταδιακά, σὰν ἕνας «μῦς» τῆς σχέσης. Χτίζεται πάνω στὰ θεμέλια τῆς Ἀσφάλειας καὶ τῆς Ἐμπιστοσύνης.

Ὅσο πιὸ σταθερὸς καὶ ἀσφαλὴς εἶναι ὁ δεσμός, τόσο πιὸ ἀποτελεσματικὰ μαθαίνει ὁ ἕνας ἐγκέφαλος τὸν «χάρτη» τοῦ ἄλλου.

Ἕνα Σύστημα Βιολογικῆς Ρύθμισης

Τελικά, γιατί μᾶς ἔπλασε ἔτσι ἡ φύση;

Ἐξελιχθήκαμε γιὰ νὰ συνδεόμαστε. Ὅταν συγχρονιζόμαστε, οἱ ὁρμόνες τοῦ στρὲς πέφτουν. Ἡ ψυχικὴ ἀνθεκτικότητα μεγαλώνει.

Οἱ στενὲς σχέσεις λειτουργοῦν ὡς ἕνα «σύστημα βιολογικῆς ρύθμισης». Ὁ ἕνας βοηθάει, χωρὶς λόγια, τὸ νευρικὸ σύστημα τοῦ ἄλλου νὰ παραμείνει ἰσορροπημένο, προσγειωμένο καὶ σταθερό.

Ἡ σύνδεση, λοιπόν, δὲν εἶναι ἁπλῶς κάτι ποὺ αἰσθανόμαστε.

Εἶναι κάτι ποὺ τὰ νευρικά μας συστήματα μαθαίνουν νὰ κάνουν ΜΑΖΙ. Εἴμαστε, κυριολεκτικά, πλασμένοι ὁ ἕνας γιὰ τὸν ἄλλον.