ΟΤΑΝ ΟΙ ΠΕΤΡΕΣ ΤΟΥ ΜΙΣΟΥΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΣΤΕΦΑΝΙ ΔΟΞΑΣ!

Λένε πὼς τὸ δέντρο ποὺ ἔχει τοὺς πιὸ γλυκοὺς καρπούς, αὐτὸ πετροβολοῦν πάντα μὲ τὴ μεγαλύτερη μανία.

Καὶ ὅσοι ξέρουν νὰ διαβάζουν πίσω ἀπὸ τὶς γραμμές, γνωρίζουν καλὰ πὼς στὴν ἱστορία τῆς Πίστης μας, κανένας ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ δὲν πέρασε «ἀβρόχοις ποσὶ».

Οἱ διωγμοί, ἡ λάσπη καὶ ἡ συκοφαντία ἦταν πάντα τὸ «παράσημο» ἐκείνων ποὺ τάραζαν τὰ λιμνάζοντα νερὰ τῆς βολῆς μας.

Βλέποντας τὸν πατέρα Ἀντώνιο ὅλο αὐτὸ τὸ διάστημα, ἕνα πρᾶγμα κυριαρχεῖ στὴ σκέψη μας: ἡ εκκωφαντικὴ σιωπή του!

Ὅταν ὅλοι γύρω ούρλιαζαν, ὅταν τὰ «τηλεδικαστήρια» ἔστηναν κρεμάλες χωρὶς ἀποδείξεις καὶ ὅταν εὔκολα θὰ μποροῦσε νὰ βγεῖ καὶ νὰ φωνάξει γιὰ τὸ δίκιο του, ἐκεῖνος ἐπέλεξε τὸν δύσκολο δρόμο. Τὸν δρόμο τῆς Ἰώβειας ὑπομονῆς!

Αὐτὴ ἡ στάση εἶναι ἡ τρανότερη ἀπόδειξη τῆς καθαρότητας τῆς ψυχῆς του!

Γιατί μόνον ὅποιος ἔχει ἤσυχη τὴ συνείδησή του καὶ ἐμπιστεύεται τυφλὰ τὴ Θεία Δικαιοσύνη, μπορεῖ νὰ στέκεται τόσο ὄρθιος καὶ γαλήνιος μέσα στὸν κυκλώνα.

Τώρα ποὺ τὸ κατηγορητήριο ξεθωριάζει καὶ οἱ «κατήγοροι» σιωποῦν αμήχανα, ἡ ἀξιοπρέπεια τοῦ πατρός Ἀντωνίου λάμπει ὅσο ποτέ.

Μήπως τελικά, χωρὶς νὰ τὸ καταλάβουμε, ζοῦμε δίπλα σὲ ἕναν σύγχρονο Ἅγιο; Μήπως αὐτὸ τὸ «μαρτύριο χωρὶς αἷμα» ποὺ βιώνει, εἶναι τὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιὰ νὰ φανεῖ ποιὸς πραγματικὰ εἶναι;

Τὸ χρυσάφι δοκιμάζεται στὴ φωτιά. Καὶ ἐκεῖνος, μέσα ἀπὸ τὴ φωτιά τῆς συκοφαντίας, βγαίνει πιὸ καθαρός, πιὸ φωτεινός, πιὸ αληθινός!

Πατέρα Ἀντώνιε, δὲν σὲ πιστέψαμε ἁπλῶς! Σὲ νιώσαμε! Καὶ ξέρουμε πὼς στὸ τέλος, ἡ Ἀλήθεια δὲν θὰ ἁπλῶς νικήσει, ἀλλὰ θὰ θριαμβεύσει!

Κρατᾶμε τὴ στάση σου ὡς φυλακτό καὶ μάθημα ζωῆς γιὰ ὅλους μας!

Υ.Γ. Ὅσοι τὸν ξέρουμε, δὲν χρειαζόμαστε δικαστικὲς ἀποφάσεις γιὰ νὰ δοῦμε αὐτὸ ποὺ φωνάζουν τὰ μάτια του καὶ τὸ ἔργο του τόσα χρόνια! Ἡ ἀγάπη δὲν ξεγελιέται!