Ο ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΕΙΝΑΙ ΓΡΑΜΜΕΝΟ ΣΤΟ ΦΩΣ

Εἶναι συγκλονιστικὸ πῶς ἡ σύγχρονη ἐπιστήμη, στὴν πιὸ προχωρημένη της μορφή, ἀρχίζει νὰ ψηλαφίζει αὐτὸ ποὺ ἡ θεολογία μας διδάσκει ἐδῶ καὶ αἰῶνες: Ὅτι τίποτα δὲν χάνεται στὴ λήθη.

Ἡ θεωρία ὅτι τὸ σύμπαν εἶναι μία «συλλογὴ δεδομένων» καὶ ὄχι ἁπλῶς ὕλη, μᾶς παραπέμπει εὐθέως στὸν «Λόγο» τοῦ Θεοῦ. Τὰ πάντα εἶναι πληροφορία, δηλαδὴ νόημα, σοφία καὶ σκοπός, κωδικοποιημένα μέσα στὴ Δημιουργία.

Αὐτὸ ποὺ οἱ φυσικοὶ ὀνομάζουν «ἀπαγόρευση τῆς καταστροφῆς τῆς πληροφορίας», ἡ Πίστη μας τὸ ὀνομάζει «Αἰώνια Μνήμη Θεοῦ».

Εἶναι ἡ συγκλονιστικὴ βεβαιότητα ὅτι κάθε μας κίνηση, κάθε ψίθυρος τῆς καρδιᾶς μας, κάθε δάκρυ καὶ κάθε πράξη ἀγάπης, δὲν χάνεται στὸ κενό. Ἐγγράφεται μόνιμα καὶ ἀνεξίτηλα στὸ «κβαντικὸ ὑφάδι» τῆς πραγματικότητας, ἢ ὅπως θὰ λέγαμε ἐμεῖς, στὸ Βιβλίο τῆς Ζωῆς. Τὸ παρελθὸν δὲν πεθαίνει· παραμένει ζωντανὸ καὶ φυλαγμένο στὶς «τράπεζες μνήμης» τοῦ Σύμπαντος.

Σκέψου πόσο παρηγορητικὸ ἀλλὰ καὶ πόσο υπεύθυνο εἶναι αὐτό. Ζοῦμε ὄντως μέσα σὲ ἕνα «Αἰώνιο Ἀρχεῖο». Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ ὕπαρξή μας ἔχει βαρύτητα. Κανένας κόπος σου γιὰ τὸ καλὸ δὲν πάει χαμένος, ἀκόμη κι ἂν κανένας ἄνθρωπος δὲν τὸν εἶδε. Τὸ σύμπαν τὸν εἶδε καὶ τὸν κράτησε γιὰ πάντα. Ὅπως τὰ pixel συνθέτουν μία εἰκόνα, ἔτσι καὶ οἱ στιγμές μας συνθέτουν τὴν αἰωνιότητα.

Αὐτὴ ἡ θεωρία μᾶς καλεῖσὲ μία ἱερὴ ἐγρήγορση: Τί εἴδους «δεδομένα» ἐπιλέγουμε νὰ παράγουμε κάθε μέρα;

Ἂς φροντίσουμε ἡ πληροφορία ποὺ στέλνουμε στὸ αἰώνιο ἀρχεῖο νὰ εἶναι γεμάτη φῶς, συγχώρεση καὶ ἀγάπη.

Γιατί αὐτὰ εἶναι τὰ μόνα δεδομένα ποὺ ὄχι ἁπλῶς δὲν καταστρέφονται, ἀλλὰ πολλαπλασιάζουν τὴν ὀμορφιὰ τοῦ κόσμου.