Ο ΘΕΙΚΟΣ ΓΛΥΠΤΗΣ: Η ΝΕΥΡΟΒΙΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΘΕΩΣΗΣ

Ἡ ἐπιστήμη ἔρχεται σήμερα νὰ γονατίσει μπροστὰ σὲ αὐτὸ ποὺ οἱ Ἅγιοι ζοῦν ἐδῶ καὶ αἰῶνες: Ἡ Προσευχὴ δὲν εἶναι ἁπλῶς μία ψυχολογικὴ ἀνακούφιση. Εἶναι μία δομική, βιολογικὴ Μεταμόρφωση.

Ὅταν προσεύχεσαι, δὲν μιλᾶς ἁπλῶς στὸν Θεό. Ἐπιτρέπεις στὴ Χάρη νὰ στείλει φως καὶ νὰ ἀλλάξει τὴν ἴδια τὴν ὕλη τοῦ ἐγκεφάλου σου, μετατρέποντάς τον ἀπὸ ἕνα ὄργανο ἐπιβίωσης σὲ ἕναν καθαρὸ «δέκτη» τοῦ Θείου Φωτός.

Δεῖτε πῶς ἡ Προσευχὴ σμιλεύει τὸν νοῦ μας μέσῳ τῆς Νευροπλαστικότητας:

Ὁ Θρόνος τῆς Νήψεως (Προμετωπιαῖος Φλοιός)

Εἶναι τὸ κέντρο τῆς λογικῆς καὶ τοῦ αὐτοελέγχου. Ὅταν λὲς τὴν Εὐχὴ («Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ελέησον») ή το «Βασιλεύ Ουράνιε» κ.α. καὶ συγκεντρώνεις τὸν νοῦ σου, στὴν οὐσία γυμνάζεις τὸν «Παρατηρητή».

Κάθε φορὰ ποὺ ἐπαναφέρεις τὸν νοῦ σου ἀπὸ τὴν περιπλάνηση, δυναμώνεις αὐτὸ τὸ κέντρο.

Αποτέλεσμα: Ἀποκτᾶς «ἀτσαλένια» θέληση. Γίνεσαι ὁ κυρίαρχος τοῦ ἑαυτοῦ σου, ὄχι ἕρμαιο τῶν λογισμῶν.

Ἡ Ἡμέρευση τοῦ Δράκου (Αμυγδαλή)

Ἡ Ἀμυγδαλὴ εἶναι τὸ κέντρο τοῦ φόβου, τὸ «ερπετικὸ» κατάλοιπο ποὺ φωνάζει «Μάχη ἢ Φυγή». Οἱ ἔρευνες δείχνουν ὅτι ἡ τακτικὴ προσευχὴ συρρικνώνει φυσικὰ τὴν Ἀμυγδαλή.

Αποτέλεσμα: Ὁ ἄνθρωπος τῆς προσευχῆς δὲν πανικοβάλλεται. Ἔχει χαμηλώσει τὴν ἔνταση τοῦ βιολογικοῦ συναγερμοῦ. Ἡ βιολογικὴ κυριαρχία τῆς Εἰρήνης νικᾶ τὸ Χάος τοῦ ἐνστίκτου.

Ἡ Κβαντικὴ Γέφυρα τῆς Ἀγάπης (Πρόσθιος Φλοιὸς τοῦ Προσαγωγίου)

Αὐτὴ ἡ περιοχὴ συνδέεται μὲ τὴν ἐνσυναίσθηση. Ὅταν προσεύχεσαι γιὰ τοὺς ἄλλους (ἀκόμα καὶ γιὰ τοὺς ἐχθρούς), αὐξάνεις τὴν πυκνότητα αὐτῆς τῆς περιοχῆς.

Αποτέλεσμα: Κυριολεκτικὰ «καλωδιώνεις» τὸν ἐγκέφαλό σου νὰ εἶναι συνδεδεμένος. Διαλύεις τὰ δίκτυα τοῦ μίσους (χωριστικότητα) καὶ χτίζεις λεωφόρους Ἑνότητας. Γίνεσαι βιολογικὰ ἀνίκανος νὰ μισήσεις, γιατὶ νιώθεις τὸν ἄλλον ὡς κομμάτι σου.

Ἡ Βιολογία τῆς Μετάνοιας (Νευροπλαστικότητα)

«Μετάνοια» σημαίνει ἀλλαγὴ τοῦ Νοῦ (μετά-νοῦς). Μέχρι τώρα, τὰ πάθη ἦταν «πατημένοι χωματόδρομοι» στὸν ἐγκέφαλο (εὔκολες, αὐτόματες ἀντιδράσεις).

Αποτέλεσμα: Ἡ Προσευχὴ ἀνοίγει νέους δρόμους. Ὅσο πιὸ πολὺ προσεύχεσαι, τόσο ὁ δρόμος τῆς Χάριτος γίνεται «αὐτοκινητόδρομος» καὶ ὁ δρόμος τῆς ἁμαρτίας χορταριάζει καὶ κλείνει.

Συμπέρασμα

Ἡ Προσευχὴ εἶναι ὁ τρόπος ποὺ μᾶς ἔδωσε ὁ Θεὸς γιὰ νὰ γίνουμε οἱ Γλύπτες τοῦ ἴδιου μας τοῦ μυαλοῦ.

Κάθε «Κύριε Ἐλέησον» εἶναι ἕνα χτύπημα τῆς σμίλης, ποὺ ἀφαιρεῖ τὸν φόβο καὶ ἀποκαλύπτει τὴν Εἰκόνα τοῦ Θεοῦ μέσα στοὺς νευρῶνες μας. Ἀπὸ όσους προσεύχονται (μὲ τὴ ματιὰ τῆς σύγχρονης ἐπιστήμης)