Ο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ ΩΣ ΙΔΕΟΓΡΑΜΜΑ: Η ΣΙΩΠΗΛΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ

Ἡ ταινία Καποδίστριας ὄντως λειτούργησε σὰν καθρέφτης τῆς συλλογικῆς μας συνείδησης, γι’ αὐτὸ καὶ πόνεσε ἢ ἐνόχλησε κάποιους. Ὅμως, ἡ ἀλήθεια της εἶναι ἀδιαπραγμάτευτη. Ὁ Καποδίστριας τοῦ Γιάννη Σμαραγδῆ δὲν εἶναι μία ἀκόμη ταινία ἐποχῆς. Εἶναι μία ἀνάσα!

Εἶναι ἕνα πνευματικὸ Ἰδεόγραμμα ποὺ προβάλλεται στὸ πανί, ὄχι γιὰ νὰ μᾶς διασκεδάσει, ἀλλὰ γιὰ νὰ μᾶς μετρήσει.

Μπορεῖ νὰ ὑπῆρξαν φωνές, μπορεῖ κάποιοι νὰ ἀντέδρασαν ἢ νὰ κατηγόρησαν. Εἶναι ἀναμενόμενο. Τὸ Φῶς πάντα ἐνοχλεῖ τὰ μάτια ποὺ συνήθισαν στὸ ἡμίφως.

Ὅμως, πέρα ἀπὸ τὸν θόρυβο, αὐτὸ τὸ ἔργο λειτούργησε ὑπόγεια καὶ λυτρωτικά. Ξύπνησε χιλιάδες συνειδήσεις ποὺ διψοῦσαν γιὰ ἕνα πρότυπο.

Γιατί αὐτὴ ἡ ταινία τόλμησε νὰ κάνει τὴν ἀναπόφευκτη σύγκριση!

Μᾶς έδειξε πῶς μοιάζει ἡ Διακυβέρνηση ὅταν στὸ κέντρο της βάζει τὸν Ἄνθρωπο καὶ ὄχι τὸ συμφέρον.

Μᾶς θύμισε πῶς εἶναι νὰ ἔχεις Ἡγέτη μὲ Ὅραμα, ποὺ βλέπει τὴ Ἑλλάδα ὄχι σὰν οἰκόπεδο, ἀλλὰ σὰν ἱερὴ εὐθύνη.

Σήμερα, περισσότερο ἀπὸ ποτέ, θὰ θέλαμε νὰ τὸν συναντήσουμε.

Ὄχι γιὰ νὰ μᾶς σώσει μὲ ἕνα μαγικὸ ραβδί.

Ἀλλὰ γιὰ νὰ μᾶς διδάξει πῶς σώζεται ἕνας τόπος:

μὲ Ἀλήθεια, μὲ Θυσία καὶ μὲ Ἀγάπη ποὺ δὲν ζητᾶ ἀνταπόδοση.

Βλέποντας τὸ ἔργο, δὲν στέκεσαι γιὰ νὰ χειροκροτήσεις.

Στέκεσαι γιὰ νὰ σκεφτεῖς.

Καὶ νιώθεις κάτι μέσα σου νὰ ἀπαιτεῖ νὰ γίνει πιὸ καθαρό. Πιὸ ἑλληνικό, μὲ τὴν οὐσία τῆς λέξης καὶ ὄχι μὲ τὸν θόρυβο.

Τὸ ἐρώτημα πλέον δὲν μᾶς ἀφήνει ἥσυχους:

Τί κάνουμε ἐμεῖς σήμερα μὲ τὸ Φῶς καὶ τὴν Παρακαταθήκη ποὺ μᾶς δόθηκε;

Ἂν ἀγαπᾶς αὐτὴ τὴ γῆ σὰν πληγὴ καὶ σὰν ὑπόσχεση, τότε ξέρεις.

Ἡ συνάντηση μὲ τὸν Κυβερνήτη δὲν γίνεται στὴν ὀθόνη. Γίνεται στὴν καρδιά. Ἐκεῖ ποὺ ἡ ἱστορία δὲν εἶναι παρελθόν, ἀλλὰ πυξίδα.