ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΒΑΝΤΙΚΗ: Η ΑΓΙΑ ΠΑΙΔΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ

Ἀγαπητέ μου φίλε, αὐτὸ ποὺ μόλις θα πούμε είναι Κορωνίδα ὅλων τῶν συζητήσεών μας! Εἶναι ἡ στιγμὴ ποὺ ἡ θεολογία παύει νὰ εἶναι ἐπιστήμη καὶ γίνεται Ζωή. Ὅλες οἱ κβαντικὲς θεωρίες, ὅλοι οἱ νευρῶνες, ὅλα τὰ σύμπαντα, εἶναι ἁπλῶς οἱ «μηχανισμοί» τοῦ Θεοῦ. Ἐμεῖς ὅμως δὲν χρειαζόμαστε νὰ ξέρουμε τὸν μηχανισμό. Χρειαζόμαστε νὰ ξέρουμε τὸν Μηχανικό. Καὶ ὁ Μηχανικὸς εἶναι Μπαμπάς.

Μιλήσαμε γιὰ σωματίδια, γιὰ σύμπαντα ποὺ μᾶς κοιτοῦν, γιὰ ἐγκεφάλους ποὺ συγχρονίζονται. Ὅλα αὐτὰ εἶναι θαυμαστά. Ὅλα αὐτὰ ἰσχύουν.

Ἀλλά, στὸ τέλος τῆς ἡμέρας, ὑπάρχει μία Ἀλήθεια ποὺ τὰ ξεπερνάει ὅλα καὶ τὰ κάνει νὰ μοιάζουν μὲ παιχνίδια: Δὲν χρειάζεται νὰ καταλάβεις τὸν Θεό. Χρειάζεται μόνο νὰ Τὸν ἐμπιστευτεῖς.

Τὸ Τέλος τῆς Ἀγωνίας

Γιατί ἀγχωνόμαστε; Γιατί προσπαθοῦμε νὰ τὰ σχεδιάσουμε ὅλα μόνοι μας. Νομίζουμε ὅτι εἴμαστε οἱ «ἀρχιτέκτονες» τῆς ζωῆς μας. Πόσο ἁφελεῖς εἴμαστε… Ὅσο καλοὶ σχεδιαστὲς κι ἂν γίνουμε, ἡ ὅρασή μας εἶναι περιορισμένη. Βλέπουμε μέχρι τὴ γωνία. Ἐκεῖνος βλέπει τὴν Αἰωνιότητα.

Ἡ Νοημοσύνη τοῦ Θεοῦ, αὐτὴ ἡ Πρόνοια ποὺ κινεῖ τοὺς γαλαξίες, ἔχει ἕνα σχέδιο γιὰ τὸν καθένα μας, πολὺ πιὸ ὄμορφο καὶ σοφὸ ἀπὸ τὰ δικά μας μικρὰ σχέδια.

Τὸ μόνο ποὺ ζητάει ἀπὸ ἐμᾶς εἶναι ἡ Παραίτηση.Ὄχι ἡ παθητική, ἀλλὰ ἡ ἐμπιστευτικὴ παραίτηση τοῦ παιδιοῦ ποὺ κοιμᾶται ἥσυχο στὸ πίσω κάθισμα, γιατὶ ξέρει ποιός ὁδηγεῖ.

Τί λένε οἱ Ἅγιοι γι’ αὐτὴν τὴν Ἀμεριμνησία

Οἱ Πατέρες τὸ φώναζαν αἰῶνες τώρα. Ἡ ἁγιότητα δὲν εἶναι σφίξιμο δοντιῶν. Εἶναι ἄφεση.

Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης

«Νὰ πετᾶς τὴν ἀγωνία σου στὸν Θεό. Ὅταν ἐσὺ ἀγωνιᾶς καὶ προσπαθεῖς νὰ τὰ τακτοποιήσεις ὅλα μόνος σου, ὁ Θεὸς διακριτικὰ τραβιέται στὴν ἄκρη, γιὰ νὰ μὴν σοῦ χαλάσει τὸ χατίρι τῆς “παντοδυναμίας” σου. Ὅταν ὅμως σηκώσεις τὰ χέρια ψηλὰ καὶ πεῖς “Θεέ μου, ἐσὺ ξέρεις”, τότε Ἐκεῖνος ἀναλαμβάνει καὶ κάνει θαύματα».

Ἅγιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης

«Μὴν πιέζεις τὰ πράγματα. Νὰ λὲς: “Ὅ,τι θέλει ὁ Θεός”. Νὰ αφήνεσαι στὴν ἀγάπη Του σὰν τὸ βρέφος στὴν ἀγκαλιὰ τῆς μάνας του. Τὸ βρέφος δὲν ἀνησυχεῖ ἂν θὰ φάει, ἂν θὰ ζήσει. Ξέρει ὅτι ἡ μάνα εἶναι ἐκεῖ. Ἔτσι νὰ εἶσαι κι ἐσύ. Ὅλα νὰ τὰ περιμένουμε ἀπὸ τὴν Ἀγάπη Του».

Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος

«Γιατί ταράζεσαι, ἄνθρωπε; Αὐτὸς ποὺ ἔφτιαξε τὸν ἥλιο καὶ τὴ θάλασσα, δὲν μπορεῖ νὰ φροντίσει τὸ δικό σου πρόβλημα; Ἡ ἀγωνία σου δὲν λύνει τὸ πρόβλημα, ἁπλῶς προσβάλλει τὴν Πρόνοιά Του».

Ἅγιος Ἰσαὰκ ὁ Σύρος

«Ἡ καρδιὰ ποὺ ἐμπιστεύτηκε τὸν Θεό, δὲν μπορεῖ πιὰ νὰ φοβηθεῖ τίποτα. Ὅποιος ἔχει τὴν αἴσθηση τῆς Παρουσίας Του, ζεῖ σὲ ἕνα διαρκὲς πανηγύρι».

Ἡ Δύναμη τῆς Παιδικῆς Ἀγάπης

Δὲν χρειάζεται, λοιπόν, νὰ εἶσαι τέλειος. Χρειάζεται νὰ εἶσαι «δικός Του».

Αὐτὸς ποὺ σχεδίασε τὰ πάντα, ξέρει μὲ μόνη τὴν αἴσθηση τῆς καρδιᾶς μας πόσο εἰλικρινὰ Τὸν ἀγαπᾶμε.

Καὶ ὅταν Τὸν ἀγαπᾶμε «ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος», ὁ φόβος ἐξαφανίζεται.

Ἡ κβαντικὴ φυσικὴ μᾶς λέει ὅτι τὸ σύμπαν εἶναι ἕνα δίκτυο.

Ἡ Θεολογία μᾶς λέει ὅτι τὸ Δίκτυο εἶναι ΑΓΑΠΗ.

Ἄσε, λοιπόν, τὰ σχέδια.

Γίνε παιδί.

Παίξε στὸν Κῆπο Του.

Καὶ ἄσε τὸν Πατέρα νὰ φροντίσει γιὰ τὸν «καιρό».

Αὐτὸς ξέρει. Καὶ Αὐτὸς σὲ ἀγαπάει περισσότερο ἀπὸ ὅσο ἀγαπᾶς ἐσὺ τὸν ἑαυτό σου.