Σύμφωνα με την ψυχολογία, η κοινωνική απόρριψη ή το να σε αγνοεί κάποιος του οποίου την προσοχή εκτιμάς, μπορεί να προκαλέσει νευρικές αντιδράσεις παρόμοιες με τον σωματικό πόνο.

Οι ψυχολόγοι λένε ότι ο εγκέφαλος επεξεργάζεται τον συναισθηματικό πόνο από παραμέληση χρησιμοποιώντας πολλές από τις ίδιες οδούς που εμπλέκονται στην εμπειρία σωματικού τραυματισμού.

Ψυχολόγοι λένε ότι περιοχές όπως ο πρόσθιος προσαγωγός φλοιός (κέντρο ολοκλήρωσης γνωστικών και συναισθηματι-κών πληροφοριών) και η ίνσουλα (ένα κρυμμένο τμήμα του εγκεφάλου που λειτουργεί σαν “αισθητήριο του μέσα κόσμου”), που καταγράφουν τον σωματικό πόνο, ενεργοποιούνται επίσης κατά τη διάρκεια του κοινωνικού αποκλεισμού.

Σύμφωνα με την ψυχολογία, αυτή η αλληλεπικάλυψη εξηγεί γιατί το να σε αγνοούν ή να σε αποκλείουν μπορεί να το αισθάνεσαι έντονα οδυνηρό, σαν να πονάει το ίδιο το σώμα.

Έρευνα ψυχολογίας δείχνει ότι αυτή η απάντηση έχει τις ρίζες της στους εξελικτικούς μηχανισμούς επιβίωσης. Οι ψυχολόγοι λένε ότι οι άνθρωποι είναι συνδεδεμένοι και εκτιμούν τους κοινωνικούς δεσμούς επειδή το να ανήκουν σε μια ομάδα ιστορικά αύξησε την ασφάλεια και την πρόσβαση σε πόρους.

Σύμφωνα με την ψυχολογία, οι απειλές σε αυτή την σύνδεση –όπως η παραμέληση- ενεργοποιεί τα σήματα συναγερμού στον εγκέφαλο, αυξάνοντας το στρες και τη συναισθηματική ευαισθησία.

Ψυχολόγοι λένε ότι στρατηγικές αντιμετώπισης όπως η αυτοσυμπόνια, η ενσυνειδητότητα και η αναζήτηση υποστηρικτικών κοινωνικών αλληλεπιδράσεων μπορούν να βοηθήσουν στον μετριασμό του αντίκτυπου της αντιληπτής κοινωνικής απόρριψης.

Σύμφωνα με την ψυχολογία, αναγνωρίζοντας ότι ο συναισθηματικός πόνος μοιράζεται νευρικές οδούς με τον σωματικό πόνο δίνει τη δύναμη στα άτομα να ανταποκρίνονται με σκόπιμη ρύθμιση και όχι με αντιδραστική αγωνία.

Ψυχολόγοι λένε ότι η κατανόηση αυτής της σύνδεσης μυαλού-σώματος δίνει έμφαση στη σημασία της υγιούς επικοινωνίας και της κοινωνικής υποστήριξης.

Σύμφωνα με την ψυχολογία, η καλλιέργεια των σχέσεων προστατεύει την ψυχική ευεξία και μειώνει τον «πόνο» της κοινωνικής παραμέλησης.

*

Οἱ περὶ τὴν ψυχὴν φιλοσοφοῦντες λέγουσιν ὅτι ἡ ὑπὸ τῶν ἄλλων ἀπόρριψις, ἢ τὸ ὑπερορᾶσθαι ὑπὸ τούτων ὧν πολλοῦ ποιεῖταί τις τὴν προσοχήν, πάθη τοιαῦτα ἐγείρειν πέφυκεν οἷα καὶ τὸ τοῦ σώματος ἄλγος.

Ὁ γὰρ ἐγκέφαλος τὸν τῆς ψυχῆς πόνον ἐκ τῆς ἀμελείας ὁμοίως διατίθεται καθάπερ καὶ ὅταν τὸ σῶμα τιτρώσκηται.

Τὰ γὰρ τοῦ ἐγκεφάλου μέρη τὰ τὸν τοῦ σώματος πόνον γιγνώσκοντα, κινοῦνται καὶ ὅταν τις τῆς κοινωνίας εἴργηται. Τοῦτο δ’ οὖν αἴτιόν ἐστι τοῦ σφόδρα ἀλγεῖν τοὺς ἀμελουμένους, ὥσπερ ἂν εἰ αὐτὸ τὸ σῶμα ἔπασχεν.

Ἡ δὲ τοιαύτη φύσις τοῦ πάθους ἐκ τῆς ἀρχαίας τῶν ἀνθρώπων σωτηρίας ὥρμηται. Οἱ γὰρ ἄνθρωποι φύσει πολιτικὰ ζῷά εἰσι καὶ τῆς πρὸς ἀλλήλους ὁμιλίας δέονται, ὡς τῆς ἐν κοινῷ ζωῆς ἀσφάλειαν παρεχούσης. Ὅταν οὖν ἡ ὁμιλία αὕτη λύηται, ὁ ἐγκέφαλος ὥσπερ κώδωνα κρούει καὶ φόβου ἀναπίμπλαται .

Ἀλλὰ γὰρ τὸ ἑαυτοὺς ἐλεεῖν καὶ τὸ σωφρονεῖν καὶ τὸ φίλων ἀγαθῶν τυγχάνειν ἄκος ἂν εἴη τῆς τοιαύτης λύπης. Ὁ γὰρ γιγνώσκων ὅτι ὁ τῆς ψυχῆς καὶ ὁ τοῦ σώματος πόνος κοινὰς ἔχουσι τὰς ὁδούς, μᾶλλον ἂν κρατοίη ἑαυτοῦ τῷ λογισμῷ ἢ ταράττοιτο, τὴν ψυχὴν ὑγιαίνουσαν σῴζων .