ΤΟ ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ ΚΕΝΟ ΚΑΙ Η ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ: Η ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΟΥ ΦΩΤΕΙΝΟΥ ΣΚΟΠΟΥ!

Όταν κάποιος χάνει την επαφή με το νόημα της ύπαρξής του, η ψυχή του αρχίζει να σκληραίνει σαν άμυνα. Είναι αυτό που ο Viktor Frankl περιέγραψε ως υπαρξιακό κενό, μια πνευματική ξηρασία που εγκλωβίζει τον άνθρωπο σε μια εσωτερική φυλακή.

Χωρίς έναν φωτεινό σκοπό να μας τραβάει μπροστά, ο φόβος παίρνει το τιμόνι, ο κόσμος φαντάζει εχθρικός και η γκρίνια γίνεται η μόνη εκτόνωση για τη δυσαρέσκεια που νιώθουμε.

Η ξεροκεφαλιά υψώνεται τότε σαν κάστρο, μια ψεύτικη ασφάλεια που κρύβει τον τρόμο της κατάρρευσης αν αμφισβητηθεί το τελευταίο στήριγμα.

Όπως μας διδάσκει η Αγία Γραφή, ο φόβος κυριεύει αυτούς που στερούνται την αγάπη, ενώ ο Σωκράτης τόνιζε πως η ουσία του ανθρώπου πηγάζει από μέσα του. Η πίστη στον σκοπό μας δεν είναι πολυτέλεια, αλλά το λάδι που κρατά την καρδιά μαλακή και δεκτική στη ζωή.  

Παραδείγματα όπως ο Άγιος Παΐσιος ή ο Μέγας Βασίλειος μας δείχνουν πως η στροφή προς το Θείο και η προσφορά μεταμορφώνουν το κενό σε πληρότητα.

Ο σκοπός δίνει νόημα στις λέξεις και τις πράξεις μας, όπως πρέσβευε ο Ηράκλειτος. Όταν αναζητάμε την αυτογνωσία και το εὖ ζῆν, η ψυχή απελευθερώνεται από την ακαμψία και ανοίγεται στον ζωντανό Θεό. Μόνο μέσα από την εσωτερική καλλιέργεια και την υπέρβαση του εγώ μπορούμε να βρούμε την αληθινή γαλήνη.

Ας μην επιτρέπουμε στις ιδέες μας να γίνονται ισχυρότερες από εμάς τους ίδιους, αλλά ας παραμένουμε ανοιχτοί στη διαρκή ανανέωση.

*

ΤΟ ΥΠΑΡΞΙΑΚΟΝ ΚΕΝΟΝ ΚΑΙ Η ΣΚΛΗΡΥΝΣΙΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ: Η ΤΟΥ ΦΩΤΕΙΝΟΥ ΣΚΟΠΟΥ ΑΠΩΛΕΙΑ

Ότε τις απολλύει την επαφήν μετά του νοήματος της υπάρξεως, η ψυχή αυτού άρχεται σκληρύνεσθαι ως άμυνα. Τούτο εστιν όπερ ο Viktor Frankl περιέγραψεν ως υπαρξιακόν κενόν, πνευματικήν τινα ξηρασίαν ήτις εγκλωβίζει τον άνθρωπον εν ειρκτή εσωτερική. Άνευ φωτεινού σκοπού έλκοντος ημάς εις τα πρόσω, ο φόβος την ηγεμονίαν λαμβάνει, ο κόσμος εχθρικός φαίνεται και η μεμψιμοιρία εκτόνωσις γίγνεται της ενοχλούσης δυσαρεσκείας.

Η ισχυρογνωμοσύνη τότε ως πύργος υψούται, ψευδής τις ασφάλεια κρύπτουσα τον τρόμον της πτώσεως εάν το έσχατον έρεισμα αμφισβητηθή. Ως η Αγία Γραφή διδάσκει, ο φόβος κυριεύει τους στερουμένους της αγάπης, ενώ ο Σωκράτης έλεγεν ότι η ουσία του ανθρώπου εκ των ένδον πηγάζει. Η εις τον σκοπόν πίστις ουκ έστι πολυτέλεια, αλλά το έλαιον όπερ τηρεί την καρδίαν μαλακήν και δεκτικήν τω βίω. Παραδείγματα ως ο Άγιος Παΐσιος ή ο Μέγας Βασίλειος δεικνύουσιν ημίν πώς η προς το Θείον στροφή και η προσφορά μεταβάλλουσι το κενόν εις πληρότητα.

Ο σκοπός νόημα δίδωσι τοις λόγοις και ταίς πράξεσιν ημών, ως ο Ηράκλειτος επρέσβευεν. Ότε ζητούμεν την αυτογνωσίαν και το εὖ ζῆν, η ψυχή ελευθερούται εκ της ακαμψίας και τω ζώντι Θεώ ανοίγεται. Μόνον διά της έσωθεν καλλιεργείας και της υπερβάσεως του εγώ δυνάμεθα ευρείν την αληθή γαλήνην. Μή εάσωμεν τας ιδέας ημών ισχυροτέρας ημών αυτών γίγνεσθαι, αλλά μένωμεν ανοικτοί τη διηνεκεί ανακαινίσει.