«Ἀναστήτω ὁ Θεὸς»: Ἡ Γέννηση και η Ἀνάσταση ὡς Δυναμικὴ Ἐνέργεια τῆς Ψυχῆς – Ὁ Θρίαμβος τῆς Πίστης στὸ Ἐδῶ καὶ τώρα.

Ἡ φράση «Ἀναστήτω ὁ Θεός», ποὺ ἀποτελεῖ τὴν κορυφαία κραυγὴ τοῦ Ψαλμοῦ 67 (ἢ 68), δὲν περιορίζεται στὸν ἱστορικὸ θρίαμβο τῆς Λαμπρῆς. Ἀντιθέτως, ἀποτελεῖ ἕναν πνευματικὸ κεραυνό, μία διαρκὴ προσευχητικὴ αἴτηση γιὰ τὴν ἐνεργὸ παρουσία τοῦ Θεοῦ στὴν κάθε στιγμὴ τῆς ζωῆς μας, στὸ Ἐδῶ καὶ τὸ Τώρα. Εἶναι ἡ Ἀνάσταση τῆς Ψυχῆς ποὺ ἐπιζητεῖ νὰ νικήσει τὸ σκοτάδι της.

1. Ἡ Ἀνάσταση ὡς Ζωντάνεμα τῆς Πίστης

Ἡ προστακτικὴ «Ἀναστήτω» (νὰ ἀναστηθεῖ) δὲν εἶναι μία ἔκκληση πρὸς ἕναν ἀπόντα Θεό, ἀλλὰ πρὸς τὸν Ζῶντα Θεό νὰ ἐκδηλώσει τὴν παντοδυναμία Του στὸν χῶρο τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος τὴν ἀπαγγέλλει, ζητᾶ νὰ ζωντανέψει ἡ Πίστη μέσα του, νὰ γίνει μία πραγματικὴ, βιωματικὴ δύναμη καὶ ὄχι ἁπλῶς ἕνα δόγμα. Αὐτὴ ἡ ἐνδοψυχικὴ Ἀνάσταση φέρνει ἀναπόφευκτα τὴν συνέπεια:

«Καὶ διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ!»

2. Ὁ Διασκορπισμὸς τῶν Ἐσωτερικῶν Ἐχθρῶν

Στὸ πλαίσιο τῆς ἐνδοψύχου ἑρμηνείας, οἱ «ἐχθροὶ τοῦ Θεοῦ» εἶναι πρῶτα ἀπ’ ὅλα οἱ ἀντίπαλοι τῆς Θείας Χάριτος μέσα μας. Δὲν εἶναι μόνο ἁμαρτίες, ἀλλὰ οἱ πνευματικὲς καταστάσεις ποὺ μᾶς κρατοῦν δέσμιους:

Ἡ Ἀπελπισία καὶ ἡ Ἀμφιβολία -ποὺ «μισοῦν» τὴν ἐλπίδα καὶ τὴν βεβαιότητα τῆς Θείας ἀγάπης.

 Ὁ Ἐγωισμὸς καὶ ἡ Κριτικὴ Διάθεση: «μισοῦν» τὴν ταπείνωση καὶ τὴν ἀδελφικὴ συμπόνια

Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Θεοῦ στὴν καρδιά μας καθιστᾶ τοὺς ἐσωτερικοὺς ἐχθροὺς ἀνίσχυρους σκιές ποὺ φεύγουν ἀπὸ τὸ «πρόσωπον αὐτοῦ», ἀπὸ τὸ Φῶς τῆς Θείας Ἐπίγνωσης.

3. Ἡ Μεταμόρφωση διὰ τοῦ Φωτός: Καπνὸς καὶ Κερί

Ἡ ποιητικὴ εἰκόνα ποὺ ἀκολουθεῖ εἶναι ἐξαιρετικὰ ἀποκαλυπτική γιὰ τὴν ἀνωτερότητα τῆς Θείας Δύναμης:

«Ὡς ἐκλείπει καπνός, ἐκλιπέτωσαν»

 Ὁ καπνὸς συμβολίζει τὴν ἀστάθεια, τὴν πλάνη καὶ τὴν ἀσάφεια τῶν ἀνθρωπίνων ἀνησυχιῶν καὶ φιλοσοφιῶν ποὺ δὲν ἔχουν θεμέλιο. Μπροστὰ στὸν «Ἀναστημένο» Θεό, αὐτὲς οἱ ἄστατες ψευδαισθήσεις διαλύονται καὶ ἐξαφανίζονται.

«ὡς τήκεται κηρὸς ἀπὸ προσώπου πυρός»

 Τὸ κερὶ συμβολίζει τὴν σκληρότητα τῆς ἄκαμπτης, ἀμετανόητης ἤ παγωμένης ἀπὸ τὴν ἀδιαφορία καρδιᾶς. Ὅταν τὸ Πῦρ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (ἡ «Ἀνάσταση» στὴν οὐσία της) ἐπέμβει, αὐτὴ ἡ ψυχικὴ σκληρότητα λιώνει καὶ ἡ καρδιὰ γίνεται ρευστή γιὰ νὰ δεχθεῖ καὶ νὰ ἐκφράσει τὴν Ἀγάπη καὶ τὴ Συμπόνια.

«οὕτως ἀπολοῦνται οἱ ἁμαρτωλοὶ ἀπὸ προσώπου τοῦ Θεοῦ»

4. Ἡ Ἀπώλεια τῆς Ἁμαρτωλῆς Τάσης

Τέλος, ἡ φράση «οὕτως ἀπολοῦνται οἱ ἁμαρτωλοὶ ἀπὸ προσώπου τοῦ Θεοῦ» δὲν προμηνύει μία ἐκδικητικὴ ἐξαφάνιση τοῦ ἀνθρώπου. Στὴ βαθύτερη θεολογικὴ της διάσταση, σημαίνει τὴν ἀπώλεια τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς ἁμαρτωλῆς τάσης μέσα στὸν ἄνθρωπο.

Ἡ ἐκδήλωση τῆς Ἀνάστασης τοῦ Θεοῦ στὸν πιστό εξαφανίζει τὴν ἰσχύ τῆς ἁμαρτίας, καθιστώντας τὸν ἄνθρωπο ἐλεύθερο νὰ ἀγαπήσει καὶ νὰ ζήσει ὡς ἀναστημένο πλάσμα στὸ Φῶς. Εἶναι μία μετάβαση ἀπὸ τὴν ψυχικὴ νέκρα στὴν πνευματικὴ ζωή.

Η προσευχὴ αὐτή, λοιπόν, εἶναι ἡ αἰώνια ἔκκληση κάθε πιστοῦ γιὰ ἐσωτερικὸ θρίαμβο, γιὰ μία ζωὴ γεμάτη Ἀνάσταση τῆς Ἀλήθειας, τῆς Ἀγάπης καὶ τῆς Δικαιοσύνης.