Ἡ Ῥωμαϊκὴ Ἀρένα τῆς Νύχτας: Ὅταν ἡ Μουσικὴ Βούλιαξε στὸ Σκοτάδι καὶ τὰ Ἔνστικτα

Στὴ σύγχρονη Ἑλλάδα ἡ μουσικὴ καὶ τὸ τραγούδι μοιάζουν νὰ ἔχουν ἐγκλωβιστεῖ σὲ μία σκοτεινὴ ῥωμαϊκὴ ἀρένα. Τὰ νυχτερινὰ κέντρα ἔχουν μετατραπεῖ σὲ χώρους ὅπου κυριαρχεῖ ὁ καπνός τὸ σκοτάδι καὶ τὰ ἠχεῖα σὲ τέτοια ἐκκωφαντικὴ ἔνταση ποὺ παραμορφώνουν κάθε ἀνθρώπινη φωνή.

Μπροστά μας ὑψώνονται τεράστια βουνὰ ἀπὸ λουλούδια συνοδευόμενα ἀπὸ οὐρλιαχτὰ καὶ ἕνα ἀτελείωτο θέαμα ποὺ θυμίζει περισσότερο φθηνὸ αἰσθησιακὸ σόου ἀπὸ τραγουδιστὲς καὶ μπαλέτα παρὰ καλλιτεχνικὴ ἔκφραση. Ἀκόμα καὶ τὰ τραγούδια τῆς σπουδαίας πολιτιστικῆς μας κληρονομιᾶς παραλλάσσονται καὶ κακοποιοῦνται μὲ ἕναν ἀπόλυτα ξεπεσμένο τρόπο χωρὶς ἴχνος ντροπῆς.

Μέσα σὲ αὐτὲς τὶς ἀρένες στριμωγμένοι καὶ ζαλισμένοι ἀπὸ τὸ ἀλκοόλ οἱ ἄνθρωποι ἀναζητοῦν μία τυφλὴ ἐκτόνωση τῆς καταπιεσμένης τους καθημερινότητας θυμίζοντας λιοντάρια καὶ ὕαινες σὲ ἔξαρση.

Οἱ τραγουδιστὲς ἀπὸ τὴν πλευρά τους παλεύουν νὰ ἀκουστοῦν σὲ ἕνα κοινὸ ποὺ οὐσιαστικὰ εἶναι ἀνίκανο νὰ ἀκούσει. Οἱ σπουδαῖοι ἑρμηνευτὲς αὐτοὶ οἱ ἐλάχιστοι ποὺ ἔχουν ἀπομείνει εἴτε ἀρνοῦνται κατηγορηματικὰ νὰ βρεθοῦν σὲ τέτοιους χώρους ποὺ θυμίζουν οἴκους ἀνοχῆς τῆς τέχνης εἴτε ἀναγκάζονται νὰ ὑποκύψουν γιὰ τὴν ἐπιβίωση συμμετέχοντας σὲ μία διεστραμμένη κραιπάλη χωρὶς τέλος.

Πᾶνε πλέον οἱ ἐποχὲς μὲ τὶς ῥομαντικὲς μπουὰτ καὶ τὰ ἁγνὰ ταβερνάκια ὅπου οἱ μουσικοὶ ἔσμιγαν τὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων καθὼς ὅλα ἔχουν μετατραπεῖ σὲ ἀπρόσωπες ἑταιρεῖες. Καὶ ἂν τύχει ἕνας νέος καλλιτέχνης γεμάτος ποιότητα νὰ θελήσει νὰ πετάξει τὸ δικό του μουσικὸ περιστέρι γιὰ νὰ φτάσει καὶ νὰ γιατρέψει τὶς πληγωμένες ψυχὲς τὰ κοράκια μίας ἀκάθαρτης μουσικῆς βιομηχανίας θὰ τὸ σκοτώσουν πρὶν κἂν προλάβει νὰ ἀνοίξει τὰ φτερά του.

Ὅλα εἶναι ἀπόλυτα ἐλεγχόμενα σὲ αὐτὴ τὴ γιορτὴ τῶν δαιμόνων ὅπου τὰ τραγούδια ἐκτοξεύονται σὰν ἀπὸ πολυβόλο ἐξυπηρετώντας μόνο τὴ φθηνὴ διασκέδαση.

Ἡ ἀληθινὴ ἑρμηνεία καὶ ἡ αἰσθαντικότητα ἀποτελοῦν πλέον εἶδος πρὸς ἐξαφάνιση μετρημένες κυριολεκτικὰ στὰ δάχτυλα τοῦ ἑνὸς χεριοῦ. Τὸ ἴδιο ἀποκαρδιωτικὸ τοπίο κυριαρχεῖ στὰ περισσότερα ῥαδιόφωνα καὶ στὴν τηλεόραση ὅπου ὁ ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ πουθενὰ νὰ βρεῖ τὸ δικό του καλλιτεχνικὸ σημεῖο ἀνάκαμψης παρηγοριᾶς καὶ πνευματικῆς ἀνάτασης.

Τὰ πάντα ἔχουν βουλιάξει στὰ κατώτερα ἔνστικτα στὸ σκοτάδι καὶ τὸν ἐθισμό. Μέσα σὲ αὐτὴ τὴν παρακμὴ ἡ ἀνάγκη νὰ ἀναστηθεῖ ἡ ἀληθινὴ τέχνη ποὺ ὑψώνει τὸν ἄνθρωπο εἶναι πιὸ ἐπιτακτικὴ ἀπὸ ποτέ.

Εἶναι καιρὸς λοιπὸν ὡς κοινωνία νὰ γυρίσουμε ὁριστικὰ τὴν πλάτη σὲ ὅλη αὐτὴ τὴν ἐκφυλισμένη βιομηχανία ποὺ ταΐζει τὶς ψυχές μας μὲ σκουπίδια. Ὀφείλουμε νὰ σταθοῦμε δίπλα στοὺς λίγους ἁγνοὺς δημιουργοὺς καὶ ἑρμηνευτὲς ποὺ ἐπιμένουν νὰ παράγουν πολιτισμὸ μὲ κόστος τὴν ἴδια τους τὴν πορεία.

Ἂς θυμηθοῦμε τὸ φωτεινὸ παράδειγμα τοῦ μεγάλου Στέλιου Καζαντζίδη ὁ ὁποῖος βλέποντας ἀπὸ τότε τὴ λαίλαπα τῆς ἀρένας ποὺ ἐρχόταν εἶχε τὸ τεράστιο θάρρος νὰ ἀποχωρήσει ἀπὸ τὴ μουσικὴ βιομηχανία τῆς ἐποχῆς του καὶ τὰ νυχτερινὰ κέντρα προστατεύοντας τὴν ἀξιοπρέπεια τῆς τέχνης του.

Τὸν ἴδιο δρόμο τῆς περήφανης ἄρνησης ἀκολούθησαν καὶ πολλοὶ ἄλλοι σπουδαῖοι ὅπως ὁ ἀσυμβίβαστος Ἄκης Πάνου ποὺ συγκρούστηκε μὲ τὸ ὅλο σύστημα τῶν ἑταιρειῶν ἀλλὰ καὶ ὁ Νίκος Παπάζογλου ποὺ γύρισε ὁριστικὰ τὴν πλάτη του στὴν ἀθηναϊκὴ νύχτα καὶ στὰ μπουζούκια φτιάχνοντας τὸ δικό του χειροποίητο καταφύγιο ἦθους στὴ Θεσσαλονίκη.

Αὐτὴ ἡ θαρραλέα στάση τους ἀποτελεῖ σήμερα τὴ μοναδική μας πυξίδα. Ἡ ἀληθινὴ μουσικὴ δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ ἀρένες καὶ φθηνὰ σόου ἀλλὰ ἀπὸ καρδιὲς ἀνοιχτὲς ἕτοιμες νὰ νιώσουν καὶ πάλι τὸ φῶς.