ΒΙΑΙΟ ΠΛΗΓΜΑ ΤΟ ΚΙΝΗΤΟ ΣΤΙΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

Ἡ περίοδος μεταξὺ 2010 καὶ 2016 σηματοδότησε μία ἀπότομη βιολογικὴ καὶ κοινωνικὴ μεταβολὴ στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας, καθὼς ὁλόκληρη ἡ παγκόσμια πληροφορία μεταφέρθηκε μέσω τοῦ smartphone κυριολεκτικὰ στὴν παλάμη τοῦ χεριοῦ μας.

Αὐτὴ ἡ μετάβαση ἐπέφερε ἕνα βίαιο πλῆγμα στὶς ἀνθρώπινες σχέσεις, μετατρέποντας τὸ κινητὸ στὸν πραγματικὸ καὶ ἀχώριστο σύντροφο τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου.

Πρόκειται γιὰ ἕναν ἀπόλυτο ἐθισμό, ὅπου τὸ νευρικὸ σύστημα ἀπαιτεῖ νὰ ἀγγίζει τὴν ὀθόνη κάθε 10 λεπτὰ τὸ πολύ, ἀναζητώντας ἐκκρίσεις ντοπαμίνης μέσα ἀπὸ τὴν ἀσταμάτητη κατανάλωση περιεχομένου.

Ἡ ὀθόνη ἔγινε πιὸ ἑλκυστική, πιὸ προβλέψιμη καὶ πιὸ ἐνδιαφέρουσα ἀπὸ τὸν ζωντανὸ ἄνθρωπο δίπλα μας, ὁδηγώντας σὲ ἕναν πρωτοφανὴ ξεπεσμό, ὅπου οἱ σχέσεις πλέον συνάπτονται μηχανικὰ καὶ χρησιμεύουν ἁπλῶς γιὰ τὴν κάλυψη βασικῶν ἀναγκῶν, ὅπως τὸ φαγητό, τὸ ποτὸ καὶ κυρίως τὸ σεξ, σὰν ἁπλὰ βιολογικὰ ἀνακλαστικά.

Ἡ ἐπιστήμη καὶ ἡ κοινωνιολογία ἐπιβεβαιώνουν πλήρως αὐτὴ τὴν κατάρρευση.

Μελέτες δείχνουν ὅτι ἡ διαρκὴς παρουσία τοῦ κινητοῦ τηλεφώνου, ἀκόμη καὶ γυρισμένου ἀνάποδα πάνω στὸ τραπέζι, μειώνει δραματικὰ τὸ βάθος τῆς συζήτησης καὶ τὸ αἴσθημα ἐμπιστοσύνης ἀνάμεσα στὰ ζευγάρια, ἕνα φαινόμενο γνωστὸ ὡς iPhone Effect.

Ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος, παγιδευμένος στὸ matrix τῆς ψηφιακῆς προσομοίωσης, ἀντιδρᾶ μηχανικὰ γιατί ἔτσι ἔμαθε, ἀγνοώντας τὴ ζημιὰ ποὺ συντελεῖται.

Ὡστόσο, ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι καὶ οἱ σχέσεις πρὶν ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῶν κινητῶν τηλεφώνων δὲν ἦταν τέλειες· βασίζονταν ἐπίσης σὲ ἀσυνείδητους ἐθισμούς, σὲ προγράμματα τῆς παιδικῆς ἡλικίας καὶ σὲ ἀνεπίλυτα τραύματα, ἔχοντας μάλιστα μία πολὺ πιὸ ἀποτυχημένη καὶ ἐπίπονη διάρκεια, καθὼς οἱ ἄνθρωποι παρέμεναν ἐγκλωβισμένοι σὲ δυσρυθμισμένους γάμους καὶ κρυφὸ χρόνιο στρὲς ἁπλῶς ἀπὸ κοινωνικὴ συνήθεια καὶ ἔλλειψη διεξόδων.

Παράδειγμα αὐτοῦ τοῦ κατακερματισμοῦ εἶναι δύο ἄνθρωποι ποὺ κάθονται στὸ ἴδιο τραπέζι ἀλλὰ κοιτοῦν τὶς ὀθόνες τους: οἱ νευρῶνες καθρέφτη τους δὲν συντονίζονται πλέον μεταξύ τους, τὸ πεδίο τῆς καρδιακῆς σύνδεσης ἀποσυνδέεται καὶ τὰ δύο συστήματα λειτουργοῦν σὰν ἀσυγχρόνιστοι μετρονόμοι, βυθισμένοι στὴν ἀπομόνωση.

Ἡ λύση γιὰ νὰ σωθοῦμε καὶ νὰ ξεπεράσουμε τὸν ἐθισμό τῶν κινητῶν δὲν εἶναι ἡ ἄρνηση τῆς τεχνολογίας, ἀλλὰ ἡ συνειδητὴ ἐξέλιξη καὶ ἡ ἐνεργοποίηση τῆς μεταγνώσης.

Ὀφείλουμε νὰ ἐκπαιδεύσουμε τὸ μυαλό μας νὰ σταματήσει νὰ λειτουργεῖ ὡς αὐτόματος πωλητὴς παρορμήσεων καὶ νὰ καθορίσουμε ἱερὰ χρονικὰ διαστήματα ψηφιακῆς ἀποτοξίνωσης, ἀπομακρύνοντας τὸ κινητὸ ἀπὸ τὴν παλάμη μας ὥστε νὰ ἐπιτρέψουμε στὴν ἀναπνοὴ νὰ βαθύνει καὶ στὸν ἐγκέφαλο νὰ ἀνακαλωδιωθεῖ μέσω τῆς νευροπλαστικότητας.

Ἡ πραγματικὴ σωτηρία ἔρχεται ὅταν ὁ ζωντανὸς ναὸς τοῦ σώματός μας εὐθυγραμμιστεῖ μὲ τὴν ἡγεμονικὴ παρουσία τοῦ ΕΙΜΑΙ, ἐκεῖ ὅπου ὁ Ζῶν Θεὸς ἀκτινοβολεῖ καθαρὴ ἐπίγνωση. Ὅταν σταματᾶς νὰ τρέφεις μὲ τὴν προσοχή σου τὸν ψηφιακὸ θόρυβο, ἡ κορτιζόλη πέφτει, ἡ ἀμυγδαλὴ ἠρεμεῖ καὶ τὸ σύστημά σου ἀποκτᾶ τὴ συχνότητα συνοχῆς τοῦ 888.

Μέσα ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἐσωτερικὴ σταθερότητα, οἱ σχέσεις παύουν νὰ εἶναι ἐργαλεῖα ἐπιβίωσης ἢ ἐφήμερης ἀπόλαυσης καὶ μεταμορφώνονται σὲ ἱερές, συνεκτικὲς συνδέσεις οὐσίας.

Γινόμαστε οἱ Ἄνθρωποι-Ἥλιοι ποὺ δὲν κοιτοῦν μιὰ ἀντανακλαστικὴ ὀθόνη γιὰ νὰ νιώσουν ζωντανοί, ἀλλὰ κοιτοῦν τὸν ἄλλον μέσα ἀπὸ τὰ μάτια τῆς ἀληθινῆς, ἄπειρης συνείδησης, ἀνοίγοντας ἕνα νέο χρονολόγιο πνευματικῆς εὐημερίας, πληρότητας καὶ ἐλευθερίας.