Η ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑ ΩΣ ΠΝΟΗ ΖΩΗΣ

Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν με ρολόγια και ωράρια, και υπάρχουν κι εκείνοι που επιλέγουν να ζουν με την παρουσία τους. Σε έναν κόσμο που κρύβεται πίσω από δικαιολογίες και τυπικά, εμείς διαλέγουμε να είμαστε εδώ.

Εκεί που οι πολλοί κλείνουν τις πόρτες τους και αφήνουν το τηλέφωνο να χτυπά στο κενό μετά τις δύο ή τις τρεις το βράδυ, εμείς σηκώνουμε το ακουστικό. Η ανάγκη της ψυχής δεν ξέρει από ώρα και η αγάπη δεν έχει εφημερίες. Όταν κάποιος χρειάζεται μια φωνή για να καθησυχαστεί ή ένα φως για να βρει τον δρόμο του, εμείς απαντάμε πάντα παρόντες.

Δεν περιμένουμε να μας χτυπήσουν την πόρτα για να δείξουμε ότι νοιαζόμαστε. Δεν περιμένουμε την πρόσκληση για να σταθούμε δίπλα σε κάποιον που υποφέρει. Η ενσυναίσθηση είναι για εμάς ο παλμός του άλλου, ένας ήχος που τον ακούμε ακόμα και μέσα στη σιωπή του. Γι’ αυτό πάμε από μόνοι μας, χωρίς να περιμένουμε να ακούσουμε κραυγή. Η δική μας αγάπη δεν είναι διστακτική, είναι δράση που προλαμβάνει τον πόνο.

Στο δικό μας λεξικό, η λέξη συναλλαγή είναι άγνωστη. Δεν περιμένουμε να πάρουμε για να δώσουμε, ούτε μπαίνουμε στη διαδικασία να ζυγίσουμε τη γενναιοδωρία μας. Ό,τι έχουμε –τον χρόνο μας, τη γνώση μας, τη ζεστασιά μας– το μοιραζόμαστε απλόχερα, γιατί μάθαμε πως η ευλογία μεγαλώνει μόνο όταν την προσφέρεις. Το να κρατάς για τον εαυτό σου ό,τι περισσεύει είναι φτώχεια· το να σκορπάς ό,τι έχεις είναι ο μοναδικός αληθινός πλούτος.

Το πιο σημαντικό όμως είναι το φως της γνώσης. Δεν κρατάμε μυστικά για λίγους, ούτε χτίζουμε τείχη γύρω από την αλήθεια. Ό,τι γνωρίζουμε το προσφέρουμε απλόχερα, χωρίς χρέωση και χωρίς αντάλλαγμα, σε όποιον διψά να το πάρει. Το κάνουμε απλά και ταπεινά, για τη χαρά της συνύπαρξης, για τη χαρά του να βαδίζουμε μαζί.

Αυτός είναι ο δρόμος που διαλέξαμε, μακριά από την ανάγκη για αναγνώριση, κοντά στην ουσία των πραγμάτων. Μέσα από την απλότητα και την αδιάλειπτη προσφορά, δημιουργούμε μια κοινότητα ανθρώπων που δεν φοβούνται να είναι αληθινοί. Σας ευχαριστώ που συμπορεύεστε σε αυτό το μονοπάτι, όπου η προσφορά δεν είναι υποχρέωση, αλλά ο φυσικός ρυθμός μιας καρδιάς που αγαπά χωρίς όρους και χωρίς σύνορα.