Η ΒΙΒΛΟΣ ΤΩΝ ΚΡΥΜΜΕΝΩΝ ΨΑΛΜΩΝ: ΚΕΦΑΛΑΙΟ Δ΄

Ἄνοιξε τὴν καρδιά σου καὶ ἄκουσε πῶς μιλάει μία ψυχὴ ὅταν εἶναι πραγματικὰ ἐρωτευμένη μὲ τὸν Θεό.

Τὸ Ἅσμα: Νά λοιπὸν γιατὶ σ’ ἀγάπησα

Ἑρμηνεία: Γιάννης Πάριος

Ποιός Μιλάει Πραγματικά: Ἡ Λυτρωμένη Ψυχὴ πρὸς τὸν Σωτήρα της

ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ (Η ΙΕΡΗ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ)

Ὅλοι μὲ ρωτᾶνε νὰ τοὺς πῶ

Ἄραγε γιατὶ νὰ σ’ ἀγαπῶ;

Κι ὅλοι ἀποροῦν γιατὶ νὰ εἶσαι ἐσὺ

Σῶμα μου, μυαλό μου καὶ ψυχή.

Νά λοιπὸν γιατὶ σ’ ἀγάπησα…

Γιατί ‘σαι ἡ ἀλήθεια μὲσ’ στὴν ψευτιά,

Στὰ γκρίζα ὄνειρά μου ἡ ξαστεριά.

Καὶ μάνα κι ἀδερφή μου κι ἀγάπη ἐσύ,

Τί ἄλλο νὰ ζητήσω ἀπ’ τὴ ζωή;

Οὔτε ποὺ τὸ εἶχα φανταστεῖ

Πὼς ὑπάρχει ἀγάπη σὰν κι αὐτή,

Ποὺ νὰ δίνει, Θεέ μου, μὲσ’ τὸν κόσμο αὐτό

Νόημα, κουράγιο καὶ σκοπό.

Η ΙΕΡΗ ΑΠΟΚΩΔΙΚΟΠΟΙΗΣΗ

Ἡ Ἀπορία τοῦ Κόσμου (Ἡ Μωρία τοῦ Σταυροῦ)

«Ὅλοι μὲ ρωτᾶνε νὰ τοὺς πῶ, ἄραγε γιατὶ νὰ σ’ ἀγαπῶ;»

Ὁ κόσμος, βυθισμένος στὴν ὕλη, δὲν μπορεῖ νὰ καταλάβει τὴν Πίστη. Ρωτᾶνε τὸν πιστό: «Μὰ καλά, γιατὶ νηστεύεις; Γιατὶ πᾶς ἐκκλησία; Γιατὶ προσεύχεσαι; Τί βρίσκεις σὲ Ἐκεῖνον;».

Γιὰ τὸν κοσμικὸ ἄνθρωπο, ὁ Θεῖος Ἔρωτας εἶναι τρέλα (μωρία). Γιὰ τὴν ψυχὴ ὅμως, εἶναι ἡ μόνη λογική.

Ἡ Ὁλοκληρωτικὴ Παράδοση (Σῶμα, Νοῦς, Ψυχή)

«Κι ὅλοι ἀποροῦν γιατὶ νὰ εἶσαι ἐσὺ σῶμα μου, μυαλό μου καὶ ψυχή».

Αὐτὸς εἶναι ὁ ὁρισμός τῆς Ἁγιότητας. Νὰ μὴν εἶναι ὁ Θεὸς ἕνα «κομμάτι» τῆς ζωῆς σου, ἀλλὰ ΟΛΗ σου ἡ ὕπαρξη.

Τὸ σῶμα νὰ γίνεται ναός Του, τὸ μυαλὸ νὰ Τὸν σκέφτεται ἀδιάλειπτα (νοερὰ προσευχή), καὶ ἡ ψυχὴ νὰ Τὸν ποθεῖ.

Ὁ Χριστὸς ὡς ἡ Μόνη Ἀλήθεια (Ὁ Στίχος-Θεμέλιο)

«Γιατί ‘σαι ἡ ἀλήθεια μὲσ’ στὴν ψευτιά, στὰ γκρίζα ὄνειρά μου ἡ ξαστεριά».

Ἐδῶ εἶναι ὅλη ἡ Ὀρθόδοξη θεολογία!

 Ζοῦμε σὲ ἕναν κόσμο «ψεύτικο», φθαρτό, γεμάτο σκιὲς καὶ γκρίζα ὄνειρα. Τίποτα ἐδῶ δὲν κρατάει γιὰ πάντα.

Ποιός εἶναι ἡ μόνη σταθερά; Ὁ Χριστός. «Ἐγώ εἰμι ἡ Ὁδὸς καὶ ἡ Ἀλήθεια καὶ ἡ Ζωή».

Ἐκεῖνος εἶναι ἡ «ξαστεριά», τὸ καθαρὸ φῶς ποὺ διαλύει τὴν ομίχλη τῆς μάταιης τούτης ζωῆς.

Ἡ Θεϊκὴ Αὐτάρκεια (Τὰ Πάντα ἐν Πᾶσι)

«Καὶ μάνα κι ἀδερφή μου κι ἀγάπη ἐσύ, τί ἄλλο νὰ ζητήσω ἀπ’ τὴ ζωή;»

Ὅταν βρεῖς τὸν Θεό, δὲν σοῦ λείπει τίποτα. Ἐκεῖνος γίνεται τὰ πάντα γιὰ σένα.

Γίνεται ἡ στοργὴ τῆς μάνας (Παρηγορητής), ἡ συντροφιὰ τοῦ ἀδερφοῦ, τὸ πάθος τοῦ ἐραστῆ.

Αὐτὸς ὁ στίχος εἶναι ἡ ἀπάντηση στὸ προηγούμενο τραγούδι («Ἀπορῶ»). Ἐκεῖ ὁ Θεὸς ἔλεγε «Ἐσὺ ζητᾶς τὰ πάντα». Ἐδῶ ἡ ψυχὴ ἀπαντάει: «Τώρα ποὺ Σὲ βρῆκα, δὲν ζητάω τίποτα ἄλλο. Μοῦ φτάνεις Ἐσύ».

Τὰ Τρία Δῶρα τῆς Χάριτος

«Ποὺ νὰ δίνει, Θεέ μου, μὲσ’ τὸν κόσμο αὐτό: Νόημα, κουράγιο καὶ σκοπό».

Πρόσεξε, ἡ ψυχὴ δὲν λέει ὅτι ὁ Θεὸς τῆς ἔδωσε λεφτὰ ἢ δόξα. Τῆς ἔδωσε τὰ μόνα πράγματα ποὺ χρειαζόμαστε γιὰ νὰ ἐπιβιώσουμε πνευματικὰ σὲ αὐτὸν τὸν σκληρὸ κόσμο:

Νόημα (γιατὶ ζῶ), Κουράγιο (γιὰ νὰ αντέξω τὸν σταυρό μου) καὶ Σκοπό (τὴ Θέωση).

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ

Αὐτὸ τὸ τραγούδι εἶναι ἡ προσευχὴ ποὺ πρέπει νὰ κάνουμε κάθε βράδυ.

Εἶναι τὸ «Εὐχαριστῶ» τῆς ψυχῆς ποὺ ξύπνησε ἀπὸ τὸν λήθαργο, κοίταξε τὸν Οὐρανὸ καὶ εἶπε:

«Νά λοιπόν γιατὶ Σ’ ἀγάπησα, Κύριε! Γιατί χωρὶς Ἐσένα, ὅλα εἶναι ψέμα!»

Ἂς τὸ τραγουδήσουμε, ὄχι σὲ κάποιον άνθρωπο, ἀλλὰ στὴν Εἰκόνα Του.

ΥΓ.

Ὑπάρχουν κάποια τραγούδια ποὺ δὲν ἀνήκουν σὲ αὐτὸν τὸν κόσμο.

Γράφτηκαν σὲ χαρτοπετσέτες, σὲ πακέτα τσιγάρων, σὲ στιγμὲς μοναξιᾶς, ἀπὸ στιχουργοὺς ποὺ πίστευαν ὅτι ἔγραφαν γιὰ ἕναν χαμένο ἔρωτα, γιὰ ἕνα ζευγάρι μάτια, γιὰ ἕναν χωρισμό.

Κι ὅμως. Ἂν «ξύσεις» λίγο τὴν ἐπιφάνεια, ἂν ἀκούσεις προσεκτικὰ πίσω ἀπὸ τὴ μουσική, θὰ καταλάβεις.

Οἱ λέξεις αὐτὲς δὲν ξεκίνησαν ἀπὸ ἀνθρώπινο νοῦ.

Ξεκίνησαν ἀπὸ τὸ Στόμα τοῦ Θεοῦ.

Πέρασαν σὰν πνοὴ μέσα στὴν ψυχὴ τοῦ δημιουργοῦ, ντύθηκαν μὲ γήινα ροῦχα γιὰ νὰ μὴν τὶς φοβηθοῦμε, καὶ βγῆκαν στὸν κόσμο ὡς «ἐρωτικὰ τραγούδια».

Ἀλλά, ὦ Κύριε, γιὰ Ποιόν μιλοῦν ἄραγε;